Σάββατο 20 Αυγούστου 2016
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Παντού η ίδια προπαγάνδα

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση κλιμακώνει την προπαγάνδα γύρω από τη «χαλιναγώγηση» της ανεργίας (βλέπε και στη σημερινή «Αποψη»). Ανάλογες ειδήσεις φτάνουν και από άλλες οικονομίες της ΕΕ και μάλιστα από τις ισχυρότερες, όπως αυτές της Γερμανίας και της Γαλλίας. Ετσι, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας, η απασχόληση στη Γερμανία κατέγραψε ρεκόρ από την επανένωση της χώρας, καθώς το δεύτερο τρίμηνο του 2016, 43,5 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες είχαν εργασία, αριθμός που είναι ο υψηλότερος από το 1990. Σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2015, καταγράφεται αύξηση κατά 259.000 άτομα (1,2%). Αντίστοιχα, στη Γαλλία, σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν την Πέμπτη, η ανεργία έπεσε κάτω από το 10% (9,6% του ενεργού πληθυσμού) για πρώτη φορά από το 2012, μειωμένη κατά 0,3% το δεύτερο τρίμηνο. Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν, αλλά η πραγματικότητα που ζει ο λαός και σ' αυτές τις χώρες είναι το απόλυτο κριτήριο. Καταρχήν, παρά το γεγονός ότι μιλάμε για δύο χώρες που δεν χτυπήθηκαν όσο άλλες από την κρίση, η ανεργία είναι παρούσα και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εξαλειφθεί στον καπιταλισμό. Κατά δεύτερο, θα είχε ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς και τα στοιχεία αναφορικά με την αναλογία των σταθερών και ελαστικών μορφών απασχόλησης σ' αυτές τις οικονομίες, για να διαπιστώσει ότι η ευελιξία είναι ο βασικός παράγοντας που δείχνει να αυξάνεται η απασχόληση. Το σχετικό ρεπορτάζ που θα δημοσιεύσει ο αυριανός «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» είναι αποκαλυπτικό. Και, τέλος, όλοι πλέον ξέρουν ότι εργαζόμενος στην ΕΕ θεωρείται όποιος δουλεύει και μία μόνο ώρα τη βδομάδα, με εισόδημα που δεν φτάνει ούτε για τσίχλες...

Ανεργία και μετανάστες

Μιας και γίνεται λόγος για την ανεργία με αφορμή τα στοιχεία της «Εργάνη», που τα καπηλεύεται η κυβέρνηση για να μιλήσει για μείωση και για «δυναμική στην αγορά εργασίας», χρειάζεται να δούμε το ζήτημα του αριθμού των ανέργων, που αυξήθηκε πολλαπλάσια την περίοδο της κρίσης και από την εξής σκοπιά, αυτήν της μετανάστευσης. Ολ' αυτά τα χρόνια της κρίσης, από το 2008 έως σήμερα, ο αριθμός όσων Ελλήνων έχουν φύγει από την Ελλάδα και έχουν μεταναστεύσει σε άλλες χώρες ξεπερνά τους 427.000 εργαζόμενους, που είναι κυρίως νέοι. Και αν δεν έφευγαν θα είχαν προστεθεί στις στρατιές των ανέργων της Ελλάδας. Η μετανάστευση συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη μείωση της ανεργίας, διευκολύνοντας έτσι την εξουσία του κεφαλαίου και τις κυβερνήσεις στη διαχείριση του προβλήματος.

Η δουλειά μέχρι το θάνατο...

Τη γήρανση του εργατικού δυναμικού της καλείται να αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα, καθώς η επίδρασή της στην ήδη επιβαρυμένη παραγωγικότητα αποδεικνύεται ισχυρότερη σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μελέτη ερευνητών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) τοποθετεί τη χώρα μας στη ζώνη των χωρών με τη μεγαλύτερη αρνητική επίδραση στην παραγωγικότητα εξαιτίας της γήρανσης του εργατικού δυναμικού, ηλικίας 15 - 64 ετών. Η μελέτη επισημαίνει ότι η παράμετρος αυτή κάθε άλλο παρά βοηθάει στην προσπάθεια μείωσης της ανεργίας και αύξησης της ανταγωνιστικότητας. Εκτιμά δε πως την επόμενη 20ετία, ο αριθμός των συνταξιούχων θα αυξηθεί σε σχέση με τον πληθυσμό σε παραγωγική ηλικία (15 - 64 ετών). Στο «διά ταύτα», το ΔΝΤ εκτιμά ότι «τα συσσωρευμένα χρόνια εργασιακής εμπειρίας θα μπορούσαν να κάνουν τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας πιο παραγωγικούς». Ουσιαστικά, η συγκεκριμένη μελέτη είναι κομμένη και ραμμένη στις απαιτήσεις του κεφαλαίου για αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, ως ένα από τα μέσα βελτίωσης των δημοσιονομικών ώστε να εξοικονομείται κρατικό χρήμα για επενδύσεις. Αλλωστε, συμβαδίζουν τέτοιες μελέτες με το «ξήλωμα» των συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης. Οσο για την άποψη ότι «η συσσωρευμένη εργασιακή εμπειρία μπορεί να κάνει τους εργαζόμενους πιο παραγωγικούς», ως μέσο ανόδου της παραγωγικότητας, είναι αφενός απάτη, αφετέρου το άλλοθί τους για να τους έχουν στη δουλειά μέχρι το θάνατο...

... και ο σκοπός της παραγωγής

Επίσης, η σύνδεση της γήρανσης με την πτώση της παραγωγικότητας έρχεται σε αντίφαση με το ότι μπορεί η εμπειρία να κάνει τους μεγάλους σε ηλικία εργαζόμενους παραγωγικούς, και αυτό το δεύτερο είναι λάθος συνειδητό. Ανοδος της παραγωγικότητας σημαίνει παραγωγή, σε σχέση με πριν, περισσότερων εμπορευμάτων και υπηρεσιών στη μονάδα του χρόνου. Που σημαίνει και ανάλογα μέσα παραγωγής και, βεβαίως, εργαζόμενους ικανούς να τα χειρίζονται. Η πληροφορική έχει πλείστες εφαρμογές σε μέσα παραγωγής που αυξάνουν την παραγωγικότητα της εργασίας, ως το βασικό παράγοντα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και των κερδών. Χρειάζονται επενδύσεις σε νέα μέσα παραγωγής που δε γίνονται λόγω οικονομικής κρίσης ή επιβράδυνσης, άρα και αδυναμίας μεγάλης κερδοφορίας. Το θεμελιακό ζήτημα, λοιπόν, είναι ο σκοπός της παραγωγής, που στον καπιταλισμό είναι το κέρδος και όχι η κάλυψη εργατικών - λαϊκών αναγκών. Στο σοσιαλισμό δε θα υπάρχει τέτοιο πρόβλημα, η παραγωγικότητα θα αυξάνεται συνεχώς για να καλύπτει τις ολοένα αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες, αυτός θα είναι ο σκοπός, το κίνητρο της παραγωγής. Ολα τα υπόλοιπα της μελέτης του ΔΝΤ δείχνουν τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού.




Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org