Τετάρτη 19 Νοέμβρη 2014
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Να απομονωθεί η ναζιστική Χρυσή Αυγή

Η συνάντηση της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού με αντιπροσωπεία της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) έφερε ξανά στην επικαιρότητα το ζήτημα των σχέσεων του ναζιστικού μορφώματος με τους απόστρατους των Ενόπλων Δυνάμεων. Επίσης, κατά καιρούς έχουν γίνει δηλώσεις σχετικά με το θέμα. Ξεχωρίζει η δήλωση πέρυσι του προέδρου της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Ναυτικού ότι όσοι στρατιωτικοί ψήφισαν τη ΧΑ καλά έκαναν γιατί δεν γνώριζαν τι ψήφιζαν. Με αυτή την αφορμή είναι αναγκαίο οι απόστρατοι των ΕΔ, αλλά και οι εν ενεργεία στρατιωτικοί να προβληματιστούν για το ρόλο και το χαρακτήρα της ΧΑ, για τις επιδιώξεις της από τις σχέσεις της με τις ΕΔ.

Η ΧΑ είναι οργάνωση ναζιστική, έχει ως θεωρία της το λεγόμενο εθνικοσοσιαλισμό, έχει ως πρότυπο τον Χίτλερ, τον Μεταξά, τον Παπαδόπουλο, άλλους φασίστες δικτάτορες και τη χούντα των συνταγματαρχών.

Το ενδιαφέρον της για τα προβλήματα των στρατιωτικών είναι ψεύτικο, αφού όπως αναφέρθηκε και στη συνάντηση με την ΕΑΑΣ είναι ενάντια στις διεκδικήσεις των στρατιωτικών, στο δικαίωμα των εν ενεργεία να απαιτούν συλλογικά την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Οι χρυσαυγίτες κρύβονται πίσω από τη δημαγωγία για τα προβλήματα για να εμποτίζουν τις συνειδήσεις των στρατιωτικών με το ναζιστικό δηλητήριο, με τον άκρατο εθνικισμό, το ρατσισμό και το μίσος ενάντια στους αγώνες του λαού που διεκδικεί το δίκιο του.

Επίσης ψεύτικος είναι και ο πατριωτισμός τους. Υποστηρίζουν τον Χίτλερ και το ναζισμό που αιματοκύλισε την ανθρωπότητα, και βεβαίως και την πατρίδα και το λαό μας που πολέμησε γενναία και νίκησε τους φασίστες και ναζί κατακτητές, όταν οι πολιτικοί πρόγονοι της Χρυσής Αυγής, οι ταγματασφαλίτες, συνεργάζονταν με τους κατακτητές δολοφονώντας το λαό. Οι άθλιες επιθέσεις της ΧΑ στην Εθνική Αντίσταση αποτελούν, επίσης, προσβολή για χιλιάδες αξιωματικούς, υπαξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων και προσωπικό άλλων Σωμάτων που πάλεψαν μαζί με τους αντιφασίστες και έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα κατά του φασισμού.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ποια είναι η ΧΑ και κανένας δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και να λέει ότι δεν γνωρίζει ποιους συναντά όταν πρόκειται για τους χρυσαυγίτες. Ούτε μπορεί να αποτελεί δικαιολογία ότι πρόκειται για κοινοβουλευτικό κόμμα. Αυτό αφορά βεβαίως και την ηγεσία της ΕΑΑΣ που συναντήθηκε «σε άριστο κλίμα» μαζί τους, όπως η ίδια ανακοίνωσε.

Οι στρατιωτικοί που ζουν και οι ίδιοι όλα τα δεινά της αντιλαϊκής επίθεσης με τις περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές κ.ά., είναι ανάγκη να διεκδικήσουν μαζικά τα δικαιώματά τους. Μέσα από τους συλλογικούς τους φορείς έχουν δικαίωμα να αγωνίζονται μαζί με συνδικάτα και άλλους λαϊκούς φορείς που παλεύουν για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Στις διάφορες οργανώσεις αποστράτων κάθε τίμιος άνθρωπος ανοιχτά και με θάρρος να ορθώσει τείχος απέναντι στο ναζισμό και τη δράση της ΧΑ. Να σταματήσει το δηλητήριο που διοχετεύει η ΧΑ ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους. Κανένας απόστρατος δεν πρέπει να συμβάλει ώστε να εκλέγονται σε Διοικητικά Συμβούλια των Ενώσεων και άλλων συλλογικών φορέων αποστράτων και εφέδρων χρυσαυγίτες, κρυπτοφασίστες και άλλοι παρόμοιοι. Πρέπει να απομονωθούν μαζικά και αποφασιστικά. Κανένας τίμιος άνθρωπος δεν πρέπει να ανεχθεί απόστρατοι ή έφεδροι να συμμετέχουν με οποιαδήποτε μορφή σε «παραστρατιωτικούς» μηχανισμούς που χρόνια τώρα συγκροτούνται και αξιοποιούνται από διάφορους κύκλους ακόμα και με τη σύμπραξη κρατικών φορέων, όπως π.χ. σε ασκήσεις. Με αυτή την πάλη τους να συμβάλουν στην απομόνωση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής που είναι εχθρός των συμφερόντων των στρατιωτικών και όλου του λαού.

* Αναδημοσιεύεται από το πόρταλ «902.gr»

Τύφλα να 'χουν οι κυβερνητικοί

Στην πολιτική των μνημονίων, της «ακραίας λιτότητας» και των «κυβερνήσεων των νεοφιλελεύθερων πολιτικών» έριξαν τις ευθύνες τους για την ανεργία και την υποβάθμιση των υπηρεσιών στους δήμους, 10 δήμαρχοι που στηρίχθηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Οι δήμαρχοι Αγ. Παρασκευής, Αιγάλεω, Βύρωνα, Ζωγράφου, Καισαριανής, Κερατσινίου - Δραπετσώνας, Ν. Ιωνίας, Περάματος, Φιλαδέλφειας - Χαλκηδόνας και Χαλανδρίου, σε κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν χτες, στάθηκαν στη δική τους διαχειριστική πρόταση. Ομως, ακόμα και σε αυτή, πέρα από τις γενικότερες αυταπάτες που σπέρνει (όπως έσπερνε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ με το «25 ψηφίζεις, 26 φεύγουν»), βάζουν κριτήρια, φτιάχνουν κατηγορίες εργαζομένων σε υπηρεσίες, με μόνο γνώμονα την αφαίμαξη των λαϊκών οικογενειών. Εστιάζοντας μόνο στα «μνημόνια», κρύβουν τη συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ όλο το προηγούμενο διάστημα για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας που επικρατούν στους δήμους και που τώρα κατακεραυνώνουν. Μιλούν για «κίνημα ανατροπής» που δήθεν δημιουργούν σαν ένα «μεγάλο πρώτο βήμα για μια άλλη Τοπική Αυτοδιοίκηση», αλλά εναποθέτουν τη συνέχεια στη «μεγάλη κυβερνητική πολιτική ανατροπή», σε μια αλλαγή της κυβέρνησης.

Πρόκειται για τους ίδιους δημάρχους που υπερασπίστηκαν και υπερψήφισαν τη δημιουργία ΚΟΙΝΣΕΠ («Κοινωνικές Επιχειρήσεις») σε δήμους και Περιφέρεια, παραχωρώντας δομές Αθλητισμού, Πολιτισμού και κοινωνικές δομές, όπως το «Βοήθεια στο σπίτι». Και που τώρα εμφανίζονται να καταγγέλλουν αυτό ακριβώς που χτες υπεράσπιζαν, ως πίεση, δήθεν, από την εφαρμοζόμενη πολιτική. Με την πρότασή τους θέτουν θέμα «αναίρεσης της απαγόρευσης πρόσληψης του αναγκαίου, μόνιμου και εποχικού, προσωπικού μέσα από τα ανταποδοτικά τέλη που εισπράττουν οι δήμοι και που εμποδίζονται να αποδώσουν ουσιαστικά στους δημότες τους. Μέτρο που δεν έχει καμία δημοσιονομική επιβάρυνση». Δηλαδή, ζητάνε να προσληφθούν τόσο μόνιμοι, όσο και συμβασιούχοι σε υπηρεσίες με ανταποδοτικά τέλη - όπως είναι ο καθαρισμός και τα απορρίμματα - με πρόσχημα, όπως είπε και ο δήμαρχος Αιγάλεω, Δημήτρης Μπίρμπας, το ότι «δεν μας δίνουν προσωπικό να προσλάβουμε, όσοι παίρνουμε ανταποδοτικά τέλη, και θα κρινόμαστε από τους συμπολίτες μας ότι δεν θέλουμε να προσφέρουμε μια σειρά από υπηρεσίες».

Ζητάνε, δηλαδή, να ενισχυθεί η εισπρακτική πολιτική των δήμων, όπως ακριβώς απαιτεί η κυβέρνηση και ενστερνίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ εις βάρος των λαϊκών οικογενειών. Και σε αντίθεση με τις ανταποδοτικές υπηρεσίες, ζητούν την εφαρμογή των προσλήψεων ένα προς πέντε (ένας προσλαμβανόμενος ανά πέντε αποχωρούντες) «για τις υπόλοιπες μη ανταποδοτικές υπηρεσίες». Δεν βλέπουμε, πού μπορεί να διαφωνήσει η κυβέρνηση μαζί τους...


Α.

Γιατί επιμένουν στις νέες εργασιακές ανατροπές;

Η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων βρίσκεται στον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου, πριν και μετά τα μνημόνια
Η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων βρίσκεται στον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου, πριν και μετά τα μνημόνια
Από την πρώτη στιγμή του ξεσπάσματος της καπιταλιστικής κρίσης και της λήψης επώδυνων μέτρων σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, κυβερνητικοί και δημοσιολογούντες υπέρ των αντιλαϊκών ανατροπών πρόβαλλαν ξανά και ξανά το επιχείρημα για την ανάγκη εξάλειψης των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού και της «δημοσιονομικής σταθερότητας» του κράτους.

Παρ' όλα αυτά, πλήθος παρεμβάσεων και μέτρων καθόλου δεν αφορούσαν τα κρατικά ελλείμματα. Κάποια απ' αυτά, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού εκτός του ότι έπλητταν τους εργαζόμενους, αφαιρώντας τους εισοδήματα, έφερναν μείωση και των κρατικών εσόδων. Για παράδειγμα, η μείωση των μισθών φέρνει μείωση του Φόρου Μισθωτών Υπηρεσιών.

Πέντε σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση και εφαρμογή τέτοιων μέτρων, η κυβέρνηση μαζί με την τρόικα κρατούν ψηλά στην ατζέντα και προγραμματίζουν την επέκταση και κλιμάκωση ακριβώς τέτοιου είδους παρεμβάσεων. Αλλωστε, η μόνιμη επωδός των αστικών επιτελείων το τελευταίο διάστημα είναι να εφαρμόσει η κυβέρνηση μεταρρυθμίσεις.

Ομως, γιατί επιμένουν για ανατροπές στο συνδικαλιστικό νόμο, με παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής δράσης, με δικαίωμα των εργοδοτών να κάνουν ανταπεργία; Γιατί συζητούν για την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την υπονόμευση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), στον οποίο μπορούσαν να καταφεύγουν τα συνδικάτα για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων; Γιατί θέλουν την κατάργηση όλου του θεσμικού πλαισίου για τις συλλογικές συμβάσεις και το Ασφαλιστικό;


Την απάντηση δίνει ο ίδιος ο υπουργός Εργασίας, που έχει αναλάβει εκ της θέσης του να φέρει σε πέρας τη συγκεκριμένη αποστολή. Μιλώντας σε εκδήλωση του ΕΒΕΑ, ο Γιάννης Βρούτσης, πριν δύο χρόνια, στις 10 Δεκέμβρη του 2012, έλεγε προς τους εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου: «Ολα, μάλιστα, δείχνουν ότι ένας από τους βασικούς στόχους του προγράμματος προσαρμογής, δηλαδή η μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας κατά 15% την τριετία 2012 - 2014, θα επιτευχθεί πλήρως»! Επικαλούμενος, μάλιστα, την Τράπεζα της Ελλάδας, δήλωνε ότι ο στόχος θα επιτευχθεί στο 16%, «με την ωρίμανση και πλήρη εφαρμογή των (σ.σ. αντεργατικών) παρεμβάσεων που έχουν γίνει».

Για τις επενδύσεις και τα κέρδη

Για ποιόν, λοιπόν, γίνονταν οι ανατροπές; Η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Για τα κέρδη των καπιταλιστών. Για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των καπιταλιστικών ομίλων. Αυτή υπαγόρευε την επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και στους μισθούς, αυτή η ανάγκη καθοδηγεί και τις νέες παρεμβάσεις που σχεδιάζονται για τα επόμενα χρόνια, καθώς ήδη η τριετία και οι στόχοι που είχαν τεθεί με το μεσοπρόθεσμο συμπληρώνονται. Γι' αυτό η στρατηγική αυτή έχει συνέχεια, δεν ανακόπτεται, αλλά με το πέρασμα του χρόνου κλιμακώνεται, όπως ακριβώς και το κυνήγι του κέρδους από τους καπιταλιστές.

Τα ζητήματα στα οποία επιμένουν αποτελούν αναδιαρθρώσεις υπέρ του κεφαλαίου για διευκόλυνση των επενδύσεων και έρχονται ως συνέχεια των προηγούμενων που έφεραν τα μνημόνια και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι. Μοχλός για τέτοιες αναδιαρθρώσεις ήταν τα μνημόνια.

Γι' αυτό η «ανάπτυξη» που τάζει η κυβέρνηση δεν αφορά στην εργατική τάξη, η οποία θα συνεχίσει να βρίσκεται στη μέγκενη των «διαρθρωτικών μετασχηματισμών», όπως εύσχημα ονομάζουν την καταλήστευση του εργατικού μόχθου οι ατζέντηδες της ανταγωνιστικότητας. Από εδώ και η επιμονή τους γι' αυτά τα νέα μέτρα και άλλα που σχεδιάζουν.

Βεβαίως, δε χρειάζεται να είναι κανένας «ειδικός» για να καταλάβει ότι η μείωση των μισθών κατά 30% φέρνει αντίστοιχες απώλειες για το κράτος από το Φόρο Μισθωτών Υπηρεσιών, αλλά ενισχύει τα κέρδη των καπιταλιστών. Το ίδιο γίνεται και με τα έσοδα του ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών οργανισμών (π.χ., ΟΑΕΔ), τα οποία επίσης μειώνονται δραστικά. Ταυτόχρονα όμως, μειώνουν τις συντάξεις και τις παροχές υγείας.

Επίσης, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων σημαίνει μεγαλύτερη ευκολία για τους εργοδότες να απαλλάσσονται από εργατικό δυναμικό όταν δεν το χρειάζονται, επειδή μειώνεται η παραγωγή, όπως τώρα στην κρίση, ή όταν αναδιοργανώνουν την επιχείρηση, εντατικοποιώντας ταυτόχρονα τη δουλειά, βγάζοντας μεγαλύτερη παραγωγή εμπορευμάτων ή υπηρεσιών με λιγότερο εργατικό δυναμικό.

Θα σκεφτεί κανείς: Καλά όλα αυτά, αλλά τι επιδιώκουν με το συνδικαλιστικό νόμο; Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, για να επενδύσουν και να έχουν σίγουρα και μεγάλα κέρδη, θέλουν ένα συνδικαλιστικό κίνημα ή συνέταιρό τους ή, αν είναι δυνατό, «στο γύψο». Δε θέλουν διεκδικήσεις και αγώνες. Αυτήν τους την απαίτηση ικανοποιεί η υπόθεση αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου σε αντιδραστική κατεύθυνση.

Εκβιασμοί και αυταπάτες

Ολα αυτά είναι πέρα για πέρα «φυσικό» να συμβαίνουν μέσα σε μια οικονομία όπου μέγιστο κριτήριο και κινητήρια δύναμη είναι η επίτευξη του μέγιστου επιχειρηματικού κέρδους. Σε αυτήν τη «φυσική πορεία», ο νόμος του καπιταλιστικού κέρδους θυσιάζει εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτή είναι η ανάπτυξη που πρεσβεύουν. Γι' αυτό θεωρούν «καταστροφή» για την οικονομία τη μη εφαρμογή τέτοιων αναδιαρθρώσεων, σ' αυτό προσπαθούν να παγιδεύσουν τους εργαζόμενους, να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν.

Σε αυτούς τους εκβιασμούς, που κάθε φορά ανασύρουν για να προωθήσουν νέες ανατροπές, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να υποκύψουν. Τα όποια «ελλείμματα» δεν είναι δημιούργημα του κόσμου. Ποτέ και πουθενά, ο λαός δεν έζησε «πάνω από τις δυνατότητές του», όπως προκλητικά ισχυρίζονται. Οι εργαζόμενοι, τόσο στην περίοδο της γοργής καπιταλιστικής ανάπτυξης, των μεγάλων ρυθμών διόγκωσης του παραγόμενου πλούτου, όσο και σε συνθήκες κρίσης, ποτέ δεν κάλυψαν τις ανάγκες τους.

Ο λαός ποτέ δε «χόρτασε ψωμί» και ας συσσωρεύονταν δίπλα του αμύθητα πλούτη. Πάντοτε επιβίωνε κάτω από αυτό που προσέφερε με την εργασία του και πολύ κάτω από τις σύγχρονες ανάγκες του. Αλλωστε και το κρατικό χρέος που επικαλούνται, δημιουργήθηκε σε συνθήκες «ανάπτυξης» και η διόγκωσή του συνοδεύτηκε με ύμνους περί «ισχυρής Ελλάδας». Γι' αυτό οι υποσχέσεις τους για τη «νέα ανάπτυξη», η προπαγάνδα για τους «καρπούς» που θα γευτεί ο λαός όταν βγούμε από το τούνελ των δημοσιονομικών περιορισμών, είναι πέρα για πέρα ψεύτικες.

Οσο κουμάντο στην οικονομία κάνουν τα μονοπώλια, όσο τα κλειδιά της οικονομίας είναι στα χέρια των καπιταλιστών, οι εργαζόμενοι δε θα δούνε «άσπρη μέρα». Και αυτό δε θα αλλάξει με όποιο μείγμα διαχείρισης και αν εφαρμοστεί μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα. Αυτό απέδειξαν και τα χρόνια της κρίσης και τα χρόνια της «ανάπτυξης» που προηγήθηκαν.


Γ. Ζαχ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org