Με αφορμή την εύρεση του θαλάσσιου drone στη Λευκάδα, μια «ανώτατη διπλωματική πηγή» έλεγε σύμφωνα με το «Βήμα» ότι «ζούμε έναν πόλεμο χωρίς σύνορα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο θέατρο πολέμου, μιλάμε για διεύρυνση των επιχειρήσεων». Αλήθεια, όμως, τι βάζει την Ελλάδα μέσα σε αυτόν τον «πόλεμο χωρίς σύνορα»; Είναι ή δεν είναι η εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια, από την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά και τον Περσικό Κόλπο; Είναι ή δεν είναι η μάχη για τον έλεγχο των εμπορικών και ενεργειακών δρόμων που μετατρέπει στεριά και θάλασσα σε απέραντο ναρκοπέδιο; Είναι ή δεν είναι τα συμφέροντα της αστικής τάξης το «φύλλο πορείας» που στέλνει τις Ενοπλες Δυνάμεις στον «πόλεμο χωρίς σύνορα»; Είναι ή δεν είναι οι επικίνδυνες πολεμικές συμφωνίες, όπως αυτές με την Ουκρανία, που μετατρέπουν σε «κανονικότητα» το σουλάτσο πολεμικών μηχανών στις ελληνικές θάλασσες, με τον υπουργό Αμυνας να διαβεβαιώνει ότι «ξέρουμε τι είναι»; Αλήθεια, μετά απ' όλα αυτά, τι έγιναν οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι «τα μέτωπα του πολέμου είναι μακριά»; Οταν στριμώχνονται από τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, οι διάφοροι κυβερνητικοί «Κλουζώ» επενδύουν στη μεγάλη εικόνα του πολέμου και των ανταγωνισμών, που πράγματι δεν έχουν σύνορα. Είναι βαθιά γελασμένοι αν νομίζουν ότι έτσι θα ξεφύγουν από τις εγκληματικές ευθύνες τους για τους τεράστιους κινδύνους στους οποίους εκθέτουν τον λαό.

Περίπου σαν «αντιπερισπασμό» και «προεκλογικό τερτίπι» παρουσιάζουν τις προτάσεις Μητσοτάκη για το Σύνταγμα οι προπαγανδιστές της σοσιαλδημοκρατίας και οι «αναμείνατε τον (αναβαπτισμένο) σωτήρα». Τι καταλογίζουν στην κυβέρνηση; Οτι «δεν κάνει πραγματικό διάλογο», ότι «αποτυγχάνει στη συναίνεση» και γι' αυτό «δεν μπορεί να κάνει το κράτος καλύτερο»... Δίνουν τα ρέστα τους για να χαράσσονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, πίσω από τις οποίες κρύβεται η ουσία της μεταρρύθμισης: Η συνταγματική κατοχύρωση αντιδραστικών αλλαγών, που ενσωματώνουν και πλευρές του περίφημου «κράτους δικαίου» της ΕΕ. Το κράτος ετοιμάζεται να γράψει νέα επεισόδια στην πολεμική εμπλοκή και γι' αυτό θωρακίζεται απέναντι στον «εχθρό λαό». Η βολική αντιπολίτευση όμως «βλέπει» μόνο τη «μανία της ΝΔ για την εξουσία». Οι επιχειρηματικοί όμιλοι απαιτούν μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση και «ζεστό» χρήμα για την πολεμική οικονομία. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ όμως τους ξεπλένουν, καταλογίζοντας στην κυβέρνηση «εμμονική προσκόλληση στον νεοφιλελευθερισμό»...

Στο διά ταύτα, βέβαια, δεν υπάρχει ούτε μία πρόταση από τις βασικές της ΝΔ που να μη συμφωνεί η σοσιαλδημοκρατία: Το άρθρο 16; Να αλλάξει, αλλά με «ακαδημαϊκούς όρους», για να έρθουν «αξιόπιστα ιδρύματα»... Η μονιμότητα στο Δημόσιο; Να αρθεί, αλλά με «αξιολόγηση»... Οι «δημοσιονομικοί κανόνες»: Να τηρούνται, αλλά με «αναπτυξιακό πρόσημο»... Αυτά που τους χωρίζουν είναι άνευ σημασίας μπροστά στα στρατηγικά που τους ενώνουν, ειδικά σήμερα που η πολεμική προετοιμασία κλιμακώνεται. Οπως στα σκάνδαλα, έτσι και στην αναθεώρηση του Συντάγματος η προσπάθεια να στήσουν κάλπικα δίπολα κοροϊδίας και αποπροσανατολισμού πρέπει να απαντηθεί ηχηρά από τον λαό.