«Εξαίρεση» ήταν το ΚΚΕ και όταν όλοι ψήφιζαν με χέρια και με πόδια τις στρατηγικές συμφωνίες με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, που η αξία τους για «την ειρήνη και τη σταθερότητα» ...έλαμψε το τελευταίο διάστημα. Κανείς δεν ξεχνάει επίσης τη λύσσα τους όταν το ΚΚΕ αποκάλυπτε τα προσχήματα περί «τρομοκρατίας» και στεκόταν αταλάντευτα στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού. 'Η όταν εκείνοι χειροκροτούσαν στη Βουλή τους ναζιστές του Αζόφ και το ΚΚΕ ξεσκέπαζε την άθλια προπαγάνδα για εμπλοκή της χώρας στο σφαγείο της Ουκρανίας. Περισσότερο απ' όλα, δεν συγχωρούν στο ΚΚΕ ότι φωτίζει σταθερά τον δρόμο της ανατροπής, για να δώσουν οι λαοί διέξοδο από το σύστημα των πολέμων και της εκμετάλλευσης. Κάτι ξέρει γι' αυτά ο Λιθουανός επίτροπος πολέμου της ΕΕ, που δήλωνε «περήφανα» αντικομμουνιστής και καυχιόταν για τη συμβολή του στην ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Γνωρίζει άλλωστε από πρώτο χέρι ότι εκεί που οι λαοί ζούσαν απαλλαγμένοι από τα παράσιτα τους καπιταλιστές, δεν υπήρχε θέση για γεράκια σαν του λόγου του.

Επισήμως 20ετία κλείνει ο εκατομμυριούχος ελεγχόμενος Γ. Παναγόπουλος ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ, αφού εκλέχτηκε ξανά με τις ψήφους των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και μίας εκ των παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΓΣΕΕ. Ετσι κάπως ολοκληρώνεται το παζλ της στρατηγικής σύμπλευσης (και) στο συνδικαλιστικό κίνημα, αποδεικνύοντας ξανά πόσο «φούμαρα» είναι τα «αγεφύρωτα χάσματα» που τάχα χωρίζουν τα αστικά κόμματα. Με αυτόν τον τρόπο συνεχίζεται η «συγκυβέρνηση» στη ΓΣΕΕ, με τη ...φρεσκαδούρα του πάμπλουτου προέδρου της να πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε: Από την υπογραφή της κατάπτυστης «Κοινωνικής Συμφωνίας» - ταφόπλακας στις ΣΣΕ, την οποία όλοι μαζί (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ) είχαν επικυρώσει υπό την υψηλή εποπτεία ΣΕΒ και Κεραμέως. Το μόνο που μένει είναι να στείλει λουλούδια η υπουργός Εργασίας στα «συνεταιράκια» της για τα συγχαρητήρια. Οπως και στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, η συγκρότηση της διοίκησης αποκαλύπτει ξανά τους δύο κόσμους που συγκρούονται: Από τη μία των εργατοπατέρων που συγκυβερνούν και μοιράζουν τις καρέκλες τους, για να συνεχίζουν την αθλιότητα του κοινωνικού εταιρισμού, πάντα μακριά κι αλάργα από τις αγωνίες, τα προβλήματα και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων. Και από την άλλη των πραγματικών συνδικάτων, των ζωντανών και μαχητικών δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, που οργανώνουν την πάλη στους χώρους δουλειάς και φωτίζουν τον μόνο ελπιδοφόρο δρόμο: Της ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, της σύγκρουσης με την πολιτική της κερδοφορίας των ομίλων, την κυβέρνηση και τους παρατρεχάμενούς τους μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Πανηγυρίζουν η κυβέρνηση και η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας για την «εντυπωσιακή ανταπόκριση» στο πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς», που έφτασε τις 48.000 επισκέψεις, 8.534 προσωρινές αποθηκεύσεις αιτήσεων και 125 οριστικές υποβολές. Η υψηλή επισκεψιμότητα αποτελεί μια κυνική παραδοχή της πραγματικότητας που βιώνει η λαϊκή οικογένεια, καθώς τα παιδιά της πετιούνται σωρηδόν έξω από βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, ενώ οι μισθοί δεν φτάνουν για να πάνε σε ιδιωτικούς. Θρασύτατη είναι και η «λογική» της κυβέρνησης ότι «αφού έτσι κι αλλιώς τα κρατάνε παππούδες και γιαγιάδες, καλύτερα να ενταχθούν στο πρόγραμμα», που πετάει τελικά το μπαλάκι στην ίδια την οικογένεια για το τι θα κάνει τα παιδιά της, ενώ με «σεμινάρια» προσπαθεί να υποκαταστήσει την ολοκληρωμένη επιστημονική γνώση που απαιτεί η προσχολική αγωγή. Είναι οι ίδιοι που υπόσχονταν παιδοφυλακτήρια μέσα στους χώρους δουλειάς, προκειμένου οι εργοδότες να ξεζουμίζουν απρόσκοπτα τις εργαζόμενες μητέρες, με τη θλιβερή ηγεσία της ΓΣΕΕ να χαιρετίζει το «προοδευτικό» μέτρο. Μέχρι εκεί φτάνει το «ενδιαφέρον» τους για τη λαϊκή οικογένεια και το παιδί: Να μην είναι εμπόδιο για την ένταξη της μάνας στη μεγάλη στρατιά των διαθέσιμων να παράγουν υπεραξία για το κεφάλαιο.