Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσίπρας όπου σταθεί κι όπου βρεθεί παρουσιάζει ως το μεγαλύτερο ορόσημο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Το ίδιο έκανε και στην παρουσίαση του βιβλίου για τον Γ. Μπουτάρη, όπου κόμπασε για το «θάρρος» της «προοδευτικής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να υπογράψει τη Συμφωνία, κόντρα στο συντηρητικό - εθνικιστικό ρεύμα που την απέρριπτε. Βέβαια, η λέξη που για άλλη μια φορά δεν είπε ο Τσίπρας ήταν το ΝΑΤΟ, ο ελέφαντας στο δωμάτιο της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η «εκκρεμότητα» που υποτίθεται ότι έκλεισε με την υπογραφή της δεν ήταν η «ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών», όπως ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά η αποκατάσταση της ΝΑΤΟικής «κανονικότητας» στα Βαλκάνια, με το άνοιγμα του δρόμου για να γίνει η Β. Μακεδονία μέλος της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Σ' αυτόν τον στόχο συγκλίνουν απόλυτα όλα τα αστικά ρεύματα και οι αντιλήψεις, κοσμοπολίτικες και εθνικιστικές, που συνεχίζουν να βολεύονται με τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές τις οποίες χάραξε η αντιπαράθεση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς να λένε κουβέντα για το διά ταύτα. Η υπενθύμιση αυτής της εμβληματικής για τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς Συμφωνίας από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν γίνεται από σύμπτωση τώρα που ετοιμάζει νέο κόμμα. Είναι τα διαπιστευτήριά του στο κεφάλαιο και στους διεθνείς συμμάχους του ότι δεν υπάρχει πολιτική απόφαση και σχέδιο που να μην μπορεί να υπερασπιστεί για να προωθήσει τα συμφέροντά τους στον κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, χειραγωγώντας και ενσωματώνοντας τις λαϊκές αντιδράσεις και τη δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική.

Περίπου 800 πλοία παραμένουν εγκλωβισμένα στον Περσικό και, όπως επιβεβαιώνουν οι καθημερινές επιθέσεις και τα ρεσάλτα στην εμπόλεμη ζώνη, οι χιλιάδες ναυτεργάτες που τα επανδρώνουν βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Η χτεσινή επίθεση σε ελληνόκτητο πλοίο δείχνει επίσης ότι την ώρα που οι εφοπλιστές παρακολουθούν τους δείκτες της κερδοφορίας τους να ανεβαίνουν με καταιγιστικό ρυθμό, αραχτοί στη θαλπωρή των μεγάρων τους, οι ναυτεργάτες πληρώνουν με κίνδυνο της ζωής τους το τζάμπα «ρίσκο» που παίρνουν τα παράσιτα και διαφημίζουν τα παπαγαλάκια τους ως «υπεράσπιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας». Οι μόνοι που ρισκάρουν τα πάντα, ακόμα και τη ζωή τους, είναι οι εργαζόμενοι όλων των εθνικοτήτων στα πλοία, που δεν θα έπρεπε για κανέναν λόγο να βρίσκονται εκεί. Οσο για τα σχέδια των Ευρωπαίων προθύμων να συνδράμουν στρατιωτικά το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, καμία σχέση δεν έχουν με την προστασία των ναυτεργατών, τους οποίους άλλωστε οι εταιρείες κρατάνε σε ομηρία και σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση από κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Μοναδικός στόχος είναι να προστατευτούν τα συμφέροντα και τα κέρδη των μεγάλων μονοπωλίων των θαλάσσιων μεταφορών, που βλέπουν τον πόλεμο ως ευκαιρία, αλλά απαιτούν ένα μεγαλύτερο επίπεδο ασφάλειας για τα πλοία και τα εμπορεύματα που μεταφέρουν. Από μόνο του αυτό απαντάει και στο ερώτημα «τι σκοπεύει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση». Με τους Ελληνες εφοπλιστές να διαθέτουν τον μεγαλύτερο στόλο παγκοσμίως, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια...