Οσο το σύστημα βυθίζει στη φτώχεια τους λαούς, τόσο φτωχαίνουν τα «επιχειρήματα» για την υπεράσπισή του. Μέχρι και την ονομασία των δεδομένων που συλλέγει έχει αλλάξει η ΕΕ, μιλώντας για «υποκειμενική φτώχεια», λες και τη μιζέρια τους οι λαοί τη φαντάζονται! Για να ξεπλύνουν τον καπιταλισμό, οι απολογητές του πουλούν παραμύθια για εξάλειψη της φτώχειας στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, με «δικαιότερη κατανομή του πλούτου», «ισότιμη πρόσβαση στην απασχόληση» και «επίτευξη κοινωνικής συνοχής», όπως σημειώνεται και στην εν λόγω σοσιαλδημοκρατικής κοπής έκθεση. Χαρακτηριστική είναι επίσης η αποστροφή ότι «η φτώχεια (...) απορρέει από συστημικές και διαρθρωτικές αδικίες, συνδέεται με ιστορικές ανισότητες που βασίζονται στο φύλο και την έκφραση φύλου, στη φυλή και την εθνοτική καταγωγή, στη θρησκεία, στο καθεστώς του μετανάστη, στην ηλικία, στον σεξουαλικό προσανατολισμό και στην αναπηρία». Επιστρατεύονται δηλαδή όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά - που κι αυτά είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας και των νόμων του καπιταλισμού - για να κρυφτεί το βασικό που τα ενοποιεί: Η σχέση των εργαζομένων με τα μέσα παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην αστική τάξη και γι' αυτό είναι αναγκασμένοι να πουλάνε την εργατική τους δύναμη, «εκτεθειμένοι» στην εκμετάλλευση και στη φτώχεια. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού. Το σύστημα του κέρδους πρέπει να ξεριζώσουν με την πάλη τους οι λαοί για να κάνουν τη φτώχεια παρελθόν, να απολαύσουν τον τεράστιο πλούτο που παράγουν.

Την ώρα που οι ΗΠΑ εντείνουν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και τον απάνθρωπο οικονομικό και ενεργειακό στραγγαλισμό του κουβανικού λαού, ο Τραμπ δηλώνει με θράσος ότι στην Κούβα «υπάρχει ανθρωπιστική κρίση (...) δεν υπάρχει πετρέλαιο, λεφτά, δεν υπάρχει τίποτα». Ισχυρίζεται μάλιστα προκλητικά ότι «η Κούβα είναι ένα αποτυχημένο κράτος», λες και οι συνθήκες που αντιμετωπίζει ο λαός είναι κάποιο ...φυσικό φαινόμενο ή αποτέλεσμα «κακοδιαχείρισης από την πλευρά της Κούβας», όπως αναμασούν διάφορα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα. Για πάνω από έξι δεκαετίες όλες οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, έχουν επιβάλει ένα βάρβαρο εμπάργκο, χρηματοδοτούν και οργανώνουν υπονομευτικές ενέργειες με τη στήριξη και άλλων Ευρωατλαντικών «συμμάχων», τιμωρούν την απόφαση του κουβανικού λαού να διαλέξει ο ίδιος τον δρόμο του, σε αντίθεση με την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Οι ΗΠΑ προσθέτουν διαρκώς κυρώσεις, με αποκορύφωμα την ένταξη της Κούβας στην κατάπτυστη λίστα των «κρατών - χορηγών της τρομοκρατίας», γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια ακόμα και αποφάσεις του ΟΗΕ με συντριπτικές πλειοψηφίες ενάντια στον αποκλεισμό. Ασπίδα του κουβανικού λαού απέναντι στην κλιμάκωση των αμερικανικών απειλών είναι οι ηρωικές επαναστατικές παραδόσεις του, η ετοιμότητά του να υπερασπιστεί το δικαίωμά να επιλέγει αυτός το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα όπου θέλει να ζήσει. Είναι όμως και η διεθνιστική αλληλεγγύη, που πρέπει να «λάμψει» ακόμα περισσότερο, με πρωτοπόρους τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι «η Κούβα δεν είναι μόνη της, κάτω τα χέρια από τον λαό της»!

«Δεν χρειάζεται να μιλάς, απλά άκου». Αυτό εξομολογήθηκε η Αμερικανίδα πρέσβειρα ότι λέει στον υπουργό Ενέργειας Παπασταύρου, όταν εκείνος - κατά την Γκίλφοϊλ - απαντάει στα αμέτρητα τηλεφωνήματά της, ακόμα και μέσα από συσκέψεις. Σαν λίγο ωμά τα πράγματα στον κόσμο του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ, όπου τους ενώνουν οι «κοινές αξίες» του χρήματος και της «λείας» πάνω στο αίμα των λαών. Με το παραπάνω «ακούνε» και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα τον ήχο των κερδών, τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και τις προτεραιότητες της αστικής τάξης. Το επιβεβαιώνουν οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που προσπαθούν να χαράξουν, καταλογίζοντας στην κυβέρνηση ότι είναι «δεδομένος και προβλέψιμος σύμμαχος» ή ότι «δεν παζαρεύει αρκετά ανταλλάγματα». Το τι σηματοδοτούν όλα αυτά για τους λαούς το βλέπει κανείς σε συμφωνίες όπως αυτή με τη «Chevron» για τα θαλάσσια «οικόπεδα», οι οποίες λειτουργούν ως συγκολλητική ουσία επώδυνων διευθετήσεων και αναβάθμισης των τουρκικών αμφισβητήσεων, συνολικά των μεγάλων κινδύνων. Αλλος ένας λόγος που πρέπει να «μιλήσει» ο λαός, δυναμώνοντας τον αγώνα του ενάντια στην εμπλοκή.