«Ανθρακας ο θησαυρός...», είναι το σχόλιο της ΔΑΣ στην Ομοσπονδία Επισιτισμού - Τουρισμού για την κλαδική σύμβαση των τεχνιτών στις βιομηχανίες ζαχαρωδών. Η ΔΑΣ τονίζει ότι «πρόκειται για μια ΣΣΕ που είναι φτιαγμένη με βάση τις ανάγκες των βιομηχάνων και όχι με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων. Η συγκεκριμένη Σύμβαση που για την υπογραφή της πανηγυρίζει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και η ΠΟΕΕΤ, υπογράφτηκε με την ίδια ακριβώς απαράδεκτη μεθόδευση, όπως υπογράφτηκε και η άθλια συμφωνία με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση της ΝΔ».

Αναφέρει ακόμα ότι είναι η πρώτη κλαδική σύμβαση που επιβεβαιώνει την προσπάθεια για να προσεγγίζουν όλοι οι κλαδικοί μισθοί τον κατώτατο μισθό και το κατώτατο ημερομίσθιο, στο πλαίσιο της αντοχής της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου.

Στηλιτεύει τη στάση της ηγεσίας της ΠΟΕΕΤ που δεν έχει καμία επαφή με τα εργοστάσια, δεν έχει επί της ουσίας μέλη της κανένα από τα επιχειρησιακά σωματεία στον κλάδο της Βιομηχανίας Ζαχαρωδών. Ειδικότερα, για τη σύμβαση, η ΔΑΣ αποκαλύπτει:

«1ον: Η σύμβαση περιλαμβάνει ειδικότητες εργαζομένων σε επιχειρήσεις όπως η μπισκοτοβιομηχανία "Βιολάντα" και δεν προβλέπει κανένα ειδικό και ουσιαστικό μέτρο, δεν έχει καμία αναφορά για τα Μέτρα Προστασίας της Υγείας και της Ασφάλειας των εργαζομένων, ιδιαίτερα για τις γυναίκες εργάτριες, παρά το ότι αποδείχτηκε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι τα εργοστάσια και συνολικά οι χώροι δουλειάς αποτελούν κυριολεκτικά παγίδες θανάτου για τους εργάτες και τις εργάτριες. Δεκάρα τσακιστή για την προστασία της ζωής των εργαζομένων και με τη βούλα της νέας υπογραφής της Συλλογικής Σύμβασης στις βιομηχανίες ζαχαρωδών.

2ον: Για τους περισσότερους εργάτες και εργάτριες το ημερομίσθιο που προβλέπεται είναι στα 42,61 ευρώ μεικτά, δηλαδή 3,31 ευρώ πάνω από το κατώτατο ημερομίσθιο! Μάλιστα οι εξειδικευμένοι τεχνίτες θα περιμένουν το 2028 για να φτάσει το ημερομίσθιό τους στα 46,68 ευρώ μεικτά!

Για τέτοιο "αστρονομικό" ποσό μιλάμε, όταν με βάση τις προβλέψεις της ίδιας της κυβέρνησης για την πορεία του πληθωρισμού αυτό το ποσό σε πραγματική αγοραστική δύναμη θα είναι στα 35 ευρώ μεικτά, την ώρα που τα κέρδη των μεγάλων βιομηχανιών ζαχαρωδών αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο.

3ον: Αφήνει ανοιχτή την "πόρτα" για την εφαρμογή της 6ήμερης εργασίας όπως και για την καταστρατήγηση του 8ωρου και της ευελιξίας, όπως προβλέπουν οι νόμοι Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως.

Χωρίς καμία ενημέρωση των σωματείων και των ίδιων των εργαζομένων, χωρίς καμία οργανωμένη συζήτηση, χωρίς να οργανωθεί η παραμικρή αγωνιστική διεκδίκηση.

Η ΔΑΣ καλεί όλους τους συναδέλφους στις ειδικότητες των ζαχαρωδών να οργανωθούν στα σωματεία τους σε κάθε περιοχή. Να ενωθούν με όλους τους συναδέλφους ανεξάρτητα την ειδικότητα μέσα σε κάθε επιχείρηση και εργοστάσιο, με σκοπό τη δημιουργία νέων επιχειρησιακών σωματείων, την ενίσχυση των επιχειρησιακών σωματείων που υπάρχουν στους χώρους δουλειάς και να παλέψουν για υπογραφή επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων και κλαδικής σύμβασης που θα κατοχυρώνει ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας, μείωση του χρόνου εργασίας και γενναίες αυξήσεις στους μισθούς».

- «Ανθρακας ο θησαυρός» της πρώτης κλαδικής ΣΣΕ με τις προβλέψεις της «Κοινωνικής Συμφωνίας».

- Μεταλλωρύχοι Χαλκιδικής: Στον αγώνα για να επιστρέφουν όρθιοι από το μεροκάματο, για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στην εργασία

- Με αφορμή το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα»

Υπενθυμίζεται ότι ο νόμος αυτός καθιερώνει την «τρόικα» κυβέρνησης - βιομηχάνων - εργατοπατέρων κατ' εφαρμογή της «Κοινωνικής Συμφωνίας», η οποία επικυρώθηκε από τους συνδικαλιστές των ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Οχι τυχαία, το έκτρωμα αυτό ήρθε την περίοδο της γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας, υπηρετώντας από τη μια τη γενική ισοπέδωση μισθών και δικαιωμάτων και από την άλλη την εξασφάλιση της «κοινωνικής ειρήνης», την ταφόπλακα δηλαδή στις διεκδικήσεις, μέσα από την αναβάθμιση του ρόλου της ΓΣΕΕ.

Με την πρώτη εφαρμογή του εκτρώματος, μάλιστα, και συγκεκριμένα για την κλαδική ΣΣΕ της βιομηχανίας και βιοτεχνίας ζαχαρωδών προϊόντων 2026 - 2028, περίσσεψαν τα πανηγύρια της «τρόικας». Τη Σύμβαση υπέγραψαν ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), η Ενωση Βιομηχανιών - Βιοτεχνιών Ζαχαρωδών Ελλάδος (ΕΒΒΖΕ), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Επισιτισμού - Τουρισμού (ΠΟΕΕΤ) και η ΓΣΕΕ, κατόπιν πρόσκλησης της Ομοσπονδίας.

Διατυμπανίζουν δε ότι δίνει 20% αύξηση σε τρία χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα ο τεχνίτης καλείται να ζήσει με σχεδόν 36 ευρώ μεροκάματο το 2028!

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, που υπογράφει μέσω του ελεγχόμενου για υπεξαιρέσεις εκατομμυρίων ευρώ προέδρου της, Γιάννη Παναγόπουλου, βγήκε πρώτη - πρώτη να πανηγυρίσει, κάνοντας λόγο για την «πρώτη κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που αφορά τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους στις βιομηχανίες ζαχαρωδών, στην οποία περιλαμβάνονται 2.000 επιχειρήσεις και περίπου 23.000 εργαζόμενοι». Και σημειώνει ότι «προβλέπει σωρευτικά αυξήσεις άνω του 20% έως και τον Δεκέμβριο του 2028».

Η δε ηγεσία της ΠΟΕΕΤ, επίσης ...ξετρελαμένη από το αποτέλεσμα, τονίζει ότι «είχαμε δίπλα μας τη ΓΣΕΕ, που στο πλαίσιο της κοινωνικής συμφωνίας που νομοθετήθηκε από την κυβέρνηση συνυπέγραψε επικουρικά τη Συλλογική Σύμβαση».

Και, βέβαια, ο ΣΕΒ μιλά για Σύμβαση που «εγκαινιάζει μια νέα φάση ουσιαστικού κοινωνικού διαλόγου, που θα συνδράμει στην ενίσχυση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας».

Η προκλητική προπαγάνδα κορυφώνεται με την υπουργό Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, να μιλά για την «πρώτη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που προβλέπει αύξηση μισθών».

Βέβαια η υπουργός κάνει λόγο για 6.000 εργαζομένους, εκθέτοντας τους εργατοπατέρες, που πανηγύριζαν για 23.000 εργαζόμενους τους οποίους τάχα καλύπτει η Σύμβαση.

Υπενθυμίζεται ότι ο νόμος Κεραμέως - Παναγόπουλου προβλέπει ότι για να γίνει υποχρεωτική η ΣΣΕ θα πρέπει να εμπλακεί η ΓΣΕΕ. Πρώτα όμως πρέπει να αποδειχθεί ότι ενισχύει την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή την κερδοφόρα δράση των εργοδοτών σε βάρος των εργαζομένων, όπως και ότι δεν θα έχει επιπτώσεις στις τιμές των προϊόντων και στον πληθωρισμό. Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, ο νόμος δίνει τη δυνατότητα στον εκάστοτε υπουργό να εξαιρεί επιχειρήσεις από τις κλαδικές ΣΣΕ.

Η ουσία είναι όσα προβλέπονται στη ΣΣΕ. ΓΣΕΕ και ΠΟΕΕΤ, σε απόλυτη ταύτιση με εργοδότες, ισχυρίζονται όλοι και λένε ή γράφουν με τρανές λέξεις και παχιά γράμματα ότι «υπογράψαμε ΣΣΕ και οι εργαζόμενοι θα πάρουν σωρευτικά 20% αύξηση σε τρία χρόνια»! Ακόμα και έτσι να ήταν, η αύξηση είναι πολύ μικρή.

Σε ονομαστικές τιμές το υψηλότερο βασικό μεροκάματο σε αυτόν τον κλάδο, δηλαδή του τεχνίτη, το 2025 ήταν 37,7 ευρώ μεικτά. Με βάση τη νέα ΣΣΕ ο τεχνίτης θα πάρει αύξηση:

- 6,35 ευρώ το 2026,

- 1,95 ευρώ το 2027 και

- 1 ευρώ το 2028.

Συνολική ονομαστική αύξηση μόλις 9,3 ευρώ μεικτά σε τρία χρόνια!

Ομως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Την πενιχρή αυτή αύξηση την «καταπίνει» η ακρίβεια, με αποτέλεσμα το μεροκάματο του 2028 να είναι μικρότερο από το αντίστοιχο μεροκάματο του 2009!

Ετσι, σε πραγματικές τιμές (αποπληθωρισμένες) το μεροκάματο του τεχνίτη:

- Το 2009 ήταν 37,19 ευρώ μεικτά και

- το 2025 ήταν 30,77 ευρώ μεικτά.

Περαιτέρω, με βάση τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης και της Τράπεζας της Ελλάδας για την πορεία του πληθωρισμού μέχρι και το 2028, προκύπτει ότι οι αυξήσεις για τις οποίες πανηγυρίζουν οι «κοινωνικοί εταίροι» θα διαμορφώσουν σε πραγματικές τιμές τα παρακάτω μεροκάματα:

- Το 2026 θα είναι 35,20 ευρώ μεικτά,

- το 2027 θα είναι 35,97 ευρώ μεικτά και

- το 2028 θα είναι 35,85 ευρώ μεικτά.

Δηλαδή το πραγματικό μεροκάματο του 2028 θα είναι μικρότερο κατά 1,34 ευρώ από το μεροκάματο που έπαιρναν σε αυτόν τον κλάδο το 2009, με άλλα λόγια 19 ολόκληρα χρόνια πριν!

Οι ηγεσίες του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού περιφέρουν το κείμενο της κλαδικής ΣΣΕ, λέγοντας ότι όχι μόνο δίνει τάχα αυξήσεις αλλά διατηρεί και όλα τα επιδόματα.

Δεν λένε όμως ότι οι νέες κλαδικές ΣΣΕ που έχουν υπογράψει έχουν πετσοκόψει την αμοιβή των τριετιών.

Η κλαδική ΣΣΕ του 2009 όριζε ότι δίνεται επίδομα για δέκα τριετίες. Το επίδομα της πρώτης και της όγδοης τριετίας ήταν 10% και για τις υπόλοιπες οκτώ ήταν 5%.

Ομως η κλαδική ΣΣΕ προβλέπει επίδομα 5% και για τις δέκα τριετίες, μειώνοντας παραπέρα τις συνολικές μισθολογικές αποδοχές.

Τώρα λοιπόν γίνεται αντιληπτό τι σημαίνουν για τους εργαζόμενους όσα έλεγε ο Γ. Χότζογλου, πρόεδρος της ΠΟΕΕΤ (ΠΑΣΚΕ), ότι «αυτά είναι τα αποτελέσματα του κοινωνικού διαλόγου από τους κοινωνικούς εταίρους, και είναι η τρανή απόδειξη πως η κυβέρνηση και το υπουργείο Εργασίας θα πρέπει να ακούν τους εταίρους, γιατί αυτοί διαμορφώνουν την αγορά εργασίας και όχι ο εκάστοτε υπουργός από το γραφείο του!».

Πράγματι, αυτά είναι τα καταστροφικά για τους εργαζόμενους αποτελέσματα του «κοινωνικού εταιρισμού», που καλύτερα από όλους κατέχει την τέχνη να πλασάρει το συμφέρον των αφεντικών σαν συμφέρον των εργαζομένων και να εμφανίζει «τα φύκια σαν μεταξωτές κορδέλες».

Η επίθεση όμως δεν σταματά εδώ, καθώς η υπουργός Εργασίας μαρτύρησε χθες ότι «περιμένουμε κι άλλες, είναι σε τελικές διαπραγματεύσεις σημαντικές Συλλογικές Συμβάσεις, δεν μπορώ να πω περισσότερα, άλλωστε αφορούν αμέσως τα δύο μέρη, εκπροσώπους εργαζομένων και εκπροσώπους εργοδοτών».

Συνηθισμένη η μυστικοπάθεια της υπουργού, που συναντιόταν - όπως η ίδια είπε - υπό άκρα μυστικότητα για επτά μήνες με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο, και τους εκπροσώπους των εργοδοτών, για να καταλήξουν σε αυτό το έκτρωμα. Το πρώτο ...τέκνο της, η κλαδική ΣΣΕ των Ζαχαρωδών, επιβεβαιώνει στο ακέραιο ότι δεν ήρθε για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των εργαζομένων, αλλά για να συνάπτει ΣΣΕ κομμένες και ραμμένες στις ανάγκες των εργοδοτών.

Από την έναρξη του πολέμου στα ουκρανικά εδάφη μέχρι σήμερα η τιμή του χρυσού έχει σχεδόν τριπλασιαστεί

Αποτελεί ένα ακόμα επεισόδιο στο δράμα της εργατικής τάξης της χώρας μας, στον ακήρυχτο πόλεμο από τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, όπου κάθε 3 μέρες ένας εργάτης ή μια εργάτρια δεν γυρνάει στο σπίτι μετά το μεροκάματο.

Δεν αποτελεί έκπληξη, γιατί μόλις 3 (!) μέρες πριν το συμβάν, το Σωματείο Εργαζομένων της «Ελληνικός Χρυσός» οργάνωσε Γενική Συνέλευση με βασικό θέμα την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Για την Ιστορία (και για συμπεράσματα), η διοίκηση της εταιρίας και οι παπαγάλοι της με ψέματα και απειλές προσπάθησαν (ανεπιτυχώς) να εμποδίσουν τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη συνέλευση. Σε αυτήν, το Σωματείο ανέδειξε - μεταξύ άλλων - την επικίνδυνη κατάσταση στο κατασκευαστικό τμήμα των εργασιών στο πολυδιαφημισμένο με χρυσόσκονη έργο των Σκουριών.

Εκεί δηλαδή όπου εδώ και μήνες πάνω από 1.500 εργαζόμενοι στην κατασκευή των υποδομών του μεταλλείου, από δεκάδες εργολάβους, υπεργολάβους και σύγχρονους δουλέμπορους, βιώνουν στο πετσί τους την πίεση για την όσο το δυνατόν πιο άμεση ολοκλήρωση του έργου, με 10ωρες και 12ωρες βάρδιες, 6, ακόμα και 7 μέρες τη βδομάδα.

Αυτή η πίεση, ταυτόχρονα με τον διαρκή ανταγωνισμό συμφερόντων μεταξύ διαφορετικών εργολαβιών που αντικειμενικά διαπερνά όλες τις φάσεις μελέτης και κατασκευής τεχνικών έργων στο καπιταλιστικό σύστημα, είναι που οδήγησε 2 συνεργεία εργαζομένων να δουλεύουν την ίδια στιγμή, το ένα πάνω και το άλλο κάτω από πλαγιά, δημιουργώντας τις συνθήκες για την πτώση βράχων που τμήμα τους χτύπησε τελικά τον τραυματισμένο εργάτη, ενώ από τύχη δεν χτυπήθηκαν και άλλοι 4 που βρίσκονταν στο σημείο.

Προκύπτει εύλογα το ερώτημα: Γιατί ρισκάρουν τόσο, πιέζοντας ασφυκτικά το χρονοδιάγραμμα;

Η απάντηση έχει δοθεί πάνω από έναν αιώνα πριν και έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές από τότε. Οπως έγραφε λοιπόν ο Κ. Μαρξ, «όταν το κεφάλαιο έχει κέρδος 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το πράξει».

Και είναι ανατριχιαστικά επίκαιρο, γιατί πριν μερικές βδομάδες η μητρική εταιρεία «Eldorado Gold», δημοσιεύοντας τα οικονομικά της αποτελέσματα για το 2025, εμφάνισε αύξηση καθαρών κερδών διετίας 390%. Απόρροια αυτής της ιλιγγιώδους αύξησης, όπως η ίδια ομολογεί, αποτέλεσε η αύξηση της τιμής του χρυσού σε ιστορικά επίπεδα (πάνω από 200% την ίδια περίοδο). Πού οφείλεται αυτή η αύξηση; Μα φυσικά στην περίοδο που βρισκόμαστε, στη μεγάλη αστάθεια λόγω έντασης πολεμικών συγκρούσεων και προβλέψεων για κλιμάκωσή τους το επόμενο διάστημα.

Ταυτόχρονα, ο χαλκός που θα εξορυχθεί από το μεταλλείο των Σκουριών είναι απαραίτητος για σύγχρονα ηλεκτρονικά όπλα και ιστορικά η τιμή του εκτινάσσεται σε περιόδους ανοικοδόμησης, όπως έγινε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η τιμή του εκτινάχθηκε κατά 250%. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι υπάρχει ήδη συμφωνία προπώλησης σημαντικού τμήματος του μεταλλεύματος σε ευρωπαϊκή μεταλλουργία με εγκαταστάσεις σε γειτονική χώρα στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας.

Με βάση αυτά, γίνεται κατανοητή η «βιασύνη» του κεφαλαίου. Σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας, ενίσχυσης των σχετικών επενδύσεων μέσω κρατικών και ευρωενωσιακών προγραμμάτων, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει με κάθε κόστος, άμεσα, η εμπορική παραγωγή του μεταλλείου. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, το συγκεκριμένο έργο χρηματοδοτήθηκε με 680 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ.

Πριν λοιπόν τα «εθνικά» καλέσματα ηχήσουν για την ενεργή στράτευση του λαού μας στα πολεμικά πεδία, προηγείται ο πόλεμος στους χώρους δουλειάς, για αύξηση της παραγωγής, για εντατικοποίηση της εργασίας, που αποτελεί το πραγματικό υπόβαθρο για τη δημιουργία προϋποθέσεων για σοβαρά εργοδοτικά εγκλήματα, όπως αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Αυτή η πραγματικότητα είναι που κάνει φύλλο και φτερό - όσα χρήματα κι αν ρίχνουν οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί της «Ελληνικός Χρυσός» - τα συνθήματα περί «Safety First» («Πρώτα η ασφάλεια»), αλλά και την προσπάθεια απόδοσης των ατυχημάτων σε τυχαίους παράγοντες ή/και στους ίδιους τους εργαζόμενους.

Ο πανικός και οι ενοχές της εργοδοσίας μπροστά στις τεράστιες ευθύνες της δεν κρύβονται. Αντί να απολογηθούν για το συμβάν, επιλέγουν τον δρόμο της τρομοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά το «ατύχημα», διευθυντικά στελέχη στοχοποίησαν τη δράση και τη δυναμική του Σωματείου μας. Τους ενοχλεί βαθιά το γεγονός ότι αποτελεί το μεγαλύτερο και ισχυρότερο ανάχωμα στα σχέδιά τους.

Οι εργαζόμενοι στα μεταλλεία της Χαλκιδικής έχουμε αποκτήσει πλέον πλούσια πείρα. Δοκιμάσαμε στην πράξη τη δύναμή μας, όταν με το Σωματείο μας απορρίψαμε τους εκβιασμούς της «Ελληνικός Χρυσός», τσακίσαμε την προσπάθεια επιβολής 12ωρης εργασίας, αφήνοντας στα χαρτιά τους ψηφισμένους νόμους της «διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου.

Τον ίδιο δρόμο χρειάζεται να ακολουθήσουν και οι εργαζόμενοι στο κατασκευαστικό τμήμα. Οργανωμένα, συλλογικά, συσπειρωμένοι γύρω από τα Σωματεία μας, ορθώνουμε το ανάστημά μας. Απαντάμε στην εργοδοτική τρομοκρατία και στις απειλές δηλώνοντας αποφασιστικά ότι δεν θα σκοτωθούμε για τα χρονοδιαγράμματα των εταιρειών και των μετόχων - παρασίτων. Οτι δεν μας αξίζει αυτή η ζωή.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, δίνουμε τη μάχη για να πάψει η εργατική τάξη να ματώνει για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Για να μην αξιοποιείται ο ορυκτός μας πλούτος στην κατασκευή πολεμικού εξοπλισμού, που σπέρνει τον θάνατο σήμερα σε άλλους λαούς και αύριο στον δικό μας.

Για να ξεριζωθούν μια και καλή οι αιτίες που γεννάνε όλα μας τα δεινά, με την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης, της σάπιας καπιταλιστικής εξουσίας, για να περάσει ο πλούτος στα χέρια της εργατικής τάξης, ώστε να πάψουν και οι χώροι δουλειάς να γίνονται παγίδες θανάτου.

ΥΓ. Την ώρα της συνέλευσης του Σωματείου μας, 3 μέρες πριν το «ατύχημα», συζητήθηκε στη Βουλή η Επίκαιρη Ερώτηση του Απ. Πάνα, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, με θέμα τη μη συγκρότηση της επιτροπής συμμετοχικότητας για τα μεταλλεία Κασσάνδρας. Ανάμεσα στα άλλα ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ είπε: «Εχει δοθεί μια μεγάλη προσπάθεια από όλους μας (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) η περιοχή αυτήν τη στιγμή να βρίσκεται σε μια ομαλή διάσταση». Να τη χαίρεστε την ...ομαλότητά σας, κύριοι της κυβέρνησης και της ουσιαστικής συμπολίτευσης.

Την οριακή κατάσταση κάτω από την οποία εργάζονται οι εργαζόμενοι στα μεγάλα ξενοδοχεία της «εξωστρέφειας» και του τουριστικού θαύματος καταμαρτυρά ένα ακόμα εργατικό «ατύχημα» σερβιτόρου την ώρα της βάρδιας, ο οποίος γλίστρησε και υπέστη σοβαρά εγκαύματα από καυτό νερό στο πρόσωπο.

Το νέο σοβαρό «ατύχημα» συνέβη στο ξενοδοχείο «Royal Olympic», και το φέρνει στην επιφάνεια το επιχειρησιακό Σωματείο. Μάλιστα, συνέβη ενώ η Επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας είχε συνάντηση με την εργοδοσία κατόπιν αλλεπάλληλων αιτημάτων και καταγγελίας στην Επιθεώρηση Εργασίας, καθώς η διοίκηση του ξενοδοχείου αρνιόταν να συνεργαστεί.

Στην ανακοίνωσή του το Σωματείο σημειώνει ότι «δεν είναι μια "κακιά στιγμή", αλλά η επιλογή της εργοδοσίας να βάζει τα κέρδη της πάνω από τη ζωή και την ασφάλεια μας. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι οι προειδοποιήσεις του Σωματείου και της Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας δεν εισακούστηκαν εγκαίρως».

Σύμφωνα με το Σωματείο, τα Μέσα Ατομικής Προστασίας (π.χ. τα αντιολισθητικά παπούτσια) είναι ακατάλληλα, ενώ είναι χαρακτηριστική η έλλειψη των μέτρων υγείας και ασφάλειας στον χώρο του ξενοδοχείου. Παράλληλα, η εντατικοποίηση της δουλειάς είναι ένας ακόμα παράγοντας που προκαλεί τα συνεχή εργατικά «ατυχήματα» που πληθαίνουν καθημερινά στους χώρους εργασίας.

«Η υπομονή μας εξαντλήθηκε», τονίζει το Σωματείο ξεκαθαρίζοντας πως «δεν θα περιμένουμε το επόμενο ατύχημα». Και απαιτεί την άμεση κάλυψη όλων των εξόδων νοσηλείας και αποκατάστασης από την εργοδοσία, την άμεση ικανοποίηση όλων των αιτημάτων που έχουν κατατεθεί από την Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας των Εργαζομένων του Σωματείου.

RIZOSPASTIS

Από τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις του 2024

Το Δημοτικό Θέατρο της Μεγάλης Παναγιάς, στη Χαλκιδική, γέμισε από εργάτες και εργάτριες που δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τη μάχη για την προστασία της ζωής τους, με μπροστάρη και οργανωτή της πάλης τους το σωματείο τους. Οπλισμένοι με την πείρα του νικηφόρου αγώνα που έδωσαν για την υπογραφή της ΣΣΕ, θα αποκρούσουν κάθε προσπάθεια της εργοδοσίας για αύξηση του εργάσιμου χρόνου και διευθέτηση.

Ανακοινώθηκε, επίσης, η απόφαση του Σωματείου να φτιαχτεί στην περιοχή ένα μνημείο Μεταλλωρύχων, ένα μνημείο αντάξιο της σκληρής εργασίας τους, αφιερωμένο στους νεκρούς της τάξης τους, που θα σηματοδοτεί τη συνέχεια της πάλης τους.

Στη συνέλευση είχαν προσκληθεί και μίλησαν ο Χρήστος Παπάζογλου, γιατρός εργασίας, μέλος του ΔΣ του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, ο Παναγιώτης Πολίτης, μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, ο Κωνσταντίνος Σαμαράς, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων, η Σόνια Μελανεφίδου, νομικός σύμβουλος του Σωματείου.

Μαζική η Γενική Συνέλευση για την Υγεία και Ασφάλεια

Ειδική αναφορά έκανε στο μπλόκο που έβαλε το σωματείο στην προσπάθεια εφαρμογής «ενδιάμεσης βάρδιας», την κλοπή εργάσιμου χρόνου στις Σκουριές, την επικίνδυνη απαγόρευση χρήσης λουτρών εντός της βάρδιας, με το πρόσχημα του κλιματισμού στις καμπίνες, που αποτέλεσε και αποτελεί διαχρονικό και βασικό θέμα διεκδίκησης των σωματείων των μεταλλωρύχων της περιοχής αλλά και πανελλαδικά.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στο πλαίσιο πάλης του Σωματείου για «μείωση του εργάσιμου χρόνου, που είναι εφικτή με βάση την τεράστια αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας μας και του τεράστιου πλούτου που παράγουμε, ενίσχυση των ουσιαστικών μέτρων Υγείας και Ασφάλειας, όπως εκφράζεται με τις συνεχείς υποδείξεις της αντίστοιχης Επιτροπής του Σωματείου μας. Μέτρα που υποδεικνύονται από όλους εσάς που γνωρίζετε καλά τις δυσκολίες και τους κινδύνους της δουλειάς, μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης των εργαζομένων στην εξορυκτική βιομηχανία στα 50 έτη για τους υπογείτες και στα 60 έτη για τους εργαζόμενους στην επιφάνεια, από τα 57 και τα 65 αντίστοιχα που ισχύουν σήμερα, άμεση και πλήρη στελέχωση της Επιθεώρησης Μεταλλείων και δημιουργία παραρτήματος στη Χαλκιδική».

Ταυτόχρονα, ανέδειξε ότι η κατάσταση στο έργο χειροτερεύει, λέγοντας δυστυχώς «προφητικά» λίγες μέρες πριν το νέο εργοδοτικό έγκλημα: «Τα ατυχήματα στο έργο στις Σκουριές είναι σχεδόν καθημερινά και από τύχη δεν έχει συμβεί ακόμα κάτι χειρότερο».

Οπως τόνισε, όλο το προηγούμενο διάστημα πραγματοποιήθηκαν πολλές και ουσιαστικές δράσεις, όμως καθοριστική συμβολή στο θέμα της Υγείας και της Ασφάλειας είχε ο μεγάλος απεργιακός αγώνας τους, το καλοκαίρι του 2024, καθώς ανέδειξε ότι οι 12ωρες βάρδιες, συνυπολογίζοντας τα αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αλλά και την ουσιαστική διάλυση της Επιθεώρησης μεταλλείων, αυξάνουν κατακόρυφα τις πιθανότητες εργατικών «ατυχημάτων» και δυστυχημάτων.

«Και αυτή η συμβολή είχε πανελλαδική εμβέλεια, γιατί ήταν η πρώτη προσπάθεια να εφαρμοστεί η διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου στη βαριά βιομηχανία, αλλά ταυτόχρονα ήταν και η πρώτη ήττα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα άλλα σωματεία επικοινωνούν μαζί μας και μας λένε ότι παίρνουν δύναμη από αυτό που κάναμε», σημείωσε.

Πρόσθεσε ότι η εταιρεία από την πλευρά της δεν παραιτήθηκε από την προσπάθεια αύξησης του εργάσιμου χρόνου, από την επόμενη κιόλας της υπογραφής της ΣΣΕ. «Χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια επιβολής ενδιάμεσης βάρδιας στα υπόγεια, η οποία δεν προχώρησε κάτω από την αποφασιστική παρέμβασή μας», υπογράμμισε, αναδεικνύοντας παράλληλα τον ρόλο εργολαβικών εταιρειών που αξιοποιούνται ως «λαγοί» για την εφαρμογή αντεργατικών πρακτικών.

Ανέφερε συγκεκριμένα ότι τέτοιες πρακτικές γίνονται στην εργολαβική «Tapojarvi» στις Σκουριές, με εξοντωτικό 4ήμερο/11ωρο που επιβάλλει 162 επιπλέον ώρες εργασίας ετησίως, ενώ κατήγγειλε τη δημιουργία «Ενωσης Προσώπων Εργαζομένων» στην ίδια εταιρεία που λειτουργεί αντιδραστικά και με στόχο την εκβιαστική συναίνεση των εργαζομένων στις διευρυμένες βάρδιες.

«Οσα κόλπα κι αν κάνουν, την τελευταία λέξη θα την πούμε εμείς», ξεκαθάρισε, προσθέτοντας: «Τώρα είναι που χρειάζεται να προχωρήσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά. Τώρα που η εταιρεία πετυχαίνει τους στόχους της και βγάζει κέρδη - ρεκόρ, εμείς δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Ζητάμε αυτό που μας αναλογεί από την ίδια μας τη δουλειά. Τώρα, που τα επίσημα στοιχεία της Eldorado δείχνουν ότι μόνο την τελευταία διετία τα καθαρά κέρδη τους ανέβηκαν κατά 380%. Τώρα, που η τιμή του χρυσού σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, ενώ την ίδια στιγμή οι πόλεμοι φουντώνουν γύρω μας. Εκεί φαίνεται καθαρά ότι δεν κερδίζουν όλοι το ίδιο: Αλλοι μετράνε δισεκατομμύρια και άλλοι μετράνε θύματα και καταστροφές».

Η Σόνια Μελανεφίδου αναφέρθηκε στην προσπάθεια της εταιρείας, με «δούρειο ίππο» την «Tapojarvi», να εφαρμόσει 11ωρη τετραήμερη εργασία σε συνεχή ροή. «Ταυτόχρονα, με πρόσχημα την τετραήμερη εργασία, η ετήσια άδεια των εργαζομένων περικόπτεται από τις 25 ημέρες στις 13, στερώντας τους πολύτιμο χρόνο ξεκούρασης που είναι απαραίτητος σε βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα», ανέφερε.

Οσο για την «Ενωση Προσώπων» σημείωσε πως αποτελεί ξεκάθαρη μεθόδευση, προκειμένου να παρακαμφθεί η συνδικαλιστική εκπροσώπηση και η υποχρέωση δέσμευσης της εφαρμογής των όρων και των κανόνων της ήδη υπογραφείσας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. «Είναι τουλάχιστον προκλητικό να ισχυρίζεται η εταιρεία ότι είναι δήθεν επιθυμία των εργατών να δουλεύουν περισσότερο και να πληρώνονται λιγότερο (...) Πρόκειται ξεκάθαρα για εκβιαστική συναίνεση υπό τον φόβο της ανεργίας», είπε.

«Το τελευταίο διάστημα καταφέραμε να φρενάρουμε την επίθεση, υπογράφοντας Συλλογική Σύμβαση Εργασίας επιβάλλοντας το 8ωρο, επιδόματα και παροχές σύμφωνα με τις προτάσεις του σωματείου.

Αυτό δεν είναι αρκετό. Αντιλαμβανόμαστε ότι επιδιώκεται η ανατροπή αυτών των κατακτήσεων. Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό αποτελεί βασικό στοιχείο των επιδιώξεων της εταιρείας. Οι μεθοδεύσεις τους δεν θα περάσουν», σημείωσε.

Ο Χρήστος Παπάζογλου στάθηκε στους επαγγελματικούς κινδύνους και τις συνέπειες στην υγεία, τις επαγγελματικές ασθένειες, τα θανατηφόρα και μη θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, από τα οποία προκύπτουν μόνιμη αναπηρία κ.ά., καθώς στη συνολική φθορά της υγείας των εργαζομένων που σχετίζεται με την εργασία, αλλά μπορεί να μην εκδηλώνεται με συγκεκριμένη νόσο, συνδέοντάς την με την αναγκαιότητα του θεσμού των ΒΑΕ.

Παρουσιάζοντας στοιχεία του ΠΟΥ και του ΔΟΕ, που αποδεικνύουν ότι η δουλειά στον τομέα της εξόρυξης είναι το πιο επικίνδυνο επάγγελμα, με τα ποσοστά θνησιμότητας να υπερβαίνουν 5 φορές τη θνησιμότητα του γενικού πληθυσμού, σημείωσε τις δυνατότητες πρόληψης, περιορισμού της έκθεσης στον κίνδυνο, τονίζοντας ότι τελευταία γραμμή άμυνας αποτελούν τα Μέσα Ατομικής Προστασίας. Στάθηκε επίσης στα τεχνικά και τα οργανωτικά μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται, τονίζοντας ότι κρίσιμο αποτελεί η προσαρμογή του χρόνου εργασίας ώστε να μειώνεται ο χρόνος έκθεσης στους παράγοντες κινδύνου.

«Νυχτερινή εργασία, κυκλικά ωράρια θεωρούνται καρκινογόνοι παράγοντες, οι υπερωρίες, οι πολλές ώρες εργασίας, είναι επιβαρυντικά για την υγεία», ανέφερε και σημείωσε πως «από αυτή την άποψη η υπεράσπιση του θεσμού των ΒΑΕ είναι ιδιαίτερα σημαντικός άξονας, που οφείλουμε να είναι στην προμετωπίδα των διεκδικήσεων των Σωματείων, γιατί συνδέεται συνολικά με την πρόληψη και αντιμετώπιση του επαγγελματικού κινδύνου.

Αποτελεσματικά μέτρα, όπως τόνισε, για τα ΒΑΕ είναι «η μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 50 για τις γυναίκες και στα 55 για τους άνδρες και το 8ωρο να γίνει σταθερός ημερήσιως 6ωρο χρόνος και όχι 11ωρο».

Ο Κωνσταντίνος Σαμαράς χαιρέτισε «τους εργαζόμενους πρώτης γραμμής που βγάζουν τον ορυκτό πλούτο, που μετατρέπουν το χώμα σε χρυσάφι», δηλώνοντας πως η Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων «ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα σας».

«Το σωματείο σας έχει αποδείξει ότι είναι μαχητικό, ξέρει να παλεύει και να βγαίνει νικητής», ανέφερε, ενώ σημείωσε χαρακτηριστικά πως η εμπειρία από τον πολύχρονο αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ μαζί με τον αγώνα των μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής αποτελούν «τεράστια προίκα».

«Η συνδικαλιστική γνώση και ωριμότητα που αποκτήσαμε ως Ομοσπονδία έχει βοηθήσει να συσπειρώσουμε και άλλο κόσμο στον κλάδο, για να μπορέσουμε να πετύχουμε τους στόχους μας για καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερα δικαιώματα και αμοιβές.

Δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία ανοχή και υποχώρηση στα θέματα υγιεινής και ασφάλειας. Εμείς αυτό στη ΛΑΡΚΟ το μάθαμε με βαρύ τίμημα. Ολα τα χρόνια λειτουργίας της ΛΑΡΚΟ 85 συνάδελφοί μας δεν γύρισαν ποτέ σπίτι, εκατοντάδες οι σακατεμένοι, οι τραυματίες, κανονικός πόλεμος. Χώρια οι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες», είπε.

Ο Παναγιώτης Πολίτης ευχαρίστησε για τη στήριξη που έδωσαν οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής στον πολύχρονο αγώνα των εργατών της ΛΑΡΚΟ και αναφέρθηκε στους δεσμούς αγώνα που έχουν, από τότε που είχαν κοινό εργοδότη, τον μεγαλοβιομήχανο Μποδοσάκη, στους αγώνες που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του '70 και τις μεγάλες απεργίες του 1977 και του 1979.

Αναδεικνύοντας ότι για αρκετά χρόνια και κάτω από την πίεση του σωματείου και της μεγάλης απεργίας του 1979, στη ΛΑΡΚΟ δεν θρήνησαν ούτε έναν νεκρό, σημείωσε ότι «μετά το 1995 ξανά νεκροί, τραυματίες. Τι άλλαξε; Ηρθε η εργολαβοποίηση, η εντατικοποίηση, τα σωματεία ήταν ελεγχόμενα από εργοδοσία και κυβερνήσεις. Αυτή η πείρα πρέπει να μας διδάξει στο σήμερα», είπε.

Ανέφερε ότι η δράση του σωματείου των μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής για τη ΣΣΕ, τη μαζικοποίηση του Σωματείου, τη σωστή επεξεργασία και τον προσανατολισμό της πάλης με περιεχόμενο, αποτελεί φάρο.

Κλείνοντας τόνισε την ανάγκη πανελλαδικού συντονισμού της πάλης: «Η επίθεση θα οξυνθεί, γιατί είναι σε πολεμική προετοιμασία για γενικευμένο πόλεμο (...) Είναι αναγκαίος ο καλύτερος συντονισμός πανελλαδικά για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε την καταστολή που έρχεται, για να μη γίνουμε κρέας στις μηχανές τους, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αμοιβές και για μια ζωή καλύτερη και με ελεύθερο χρόνο... Μας αξίζει».

Το μέγεθος της τραγωδίας θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερο αν συνέβαινε άλλη ώρα, που θα δούλευαν περισσότεροι εργαζόμενοι στον συγκεκριμένο χώρο. Πάντως ήταν τέτοιο που όμοιό του δεν ξαναζήσαμε στα Τρίκαλα, ούτε πανελλαδικά. Ηταν ένα από τα φονικότερα εργατικά δυστυχήματα, οπότε δικαιολογημένα τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στο θέμα για μεγάλο χρονικό διάστημα, με ένταση και πολλή συζήτηση για όλες τις παραμέτρους που οδήγησαν σε αυτό.

Με αφορμή τη «Βιολάντα» αξίζει να συμπυκνώσουμε ορισμένα συμπεράσματα, ως οδηγό στην ανειρήνευτη διαπάλη της εργατικής τάξης με το κεφάλαιο.

Οχι μόνο γιατί το αποδεικνύουν όλες οι έρευνες και οι μαρτυρίες που ακολούθησαν, για εγκληματικά λάθη στην κατασκευή, στη συντήρηση των υποδομών του δικτύου προπανίου και των άλλων εγκαταστάσεων, στον τρόπο αδειοδότησης της λειτουργίας μιας βιομηχανίας, κατά τ' άλλα πρότυπης, τους επιδερμικούς και χωρίς βάθος και ουσία ελέγχους από τους διάφορους ελεγκτικούς μηχανισμούς, την αδιαφορία της εργοδοσίας στις προειδοποιήσεις των εργαζόμενων για περίεργη δυσοσμία για μεγάλο χρονικό διάστημα, για φωτιές μικρής έκτασης που προκαλούνταν στους φούρνους, για δύσκολες συνθήκες δουλειάς και την πρόκληση εργατικών «ατυχημάτων» που οδηγούνταν στο νοσοκομείο.

Αλλά και γιατί - και είναι το κύριο όπου πρέπει να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας - το τεράστιο θέμα των μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για την εργοδοσία και το κεφάλαιο δεν αποτελεί προτεραιότητα. Προτεραιότητα γι' αυτούς είναι το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, η ανάπτυξη και η επέκταση των επιχειρήσεών τους, το κέρδισμα μεγαλύτερων μεριδίων στην αγορά, το πώς θα γίνουν πιο ανταγωνιστικοί στον πόλεμο με άλλες επιχειρήσεις. Ενδιαφέρονται πώς θα μπουν σε προγράμματα για να πάρουν επιχορηγήσεις, πώς θα αξιοποιήσουν για λογαριασμό τους μεγαλύτερα ποσά από τα διάφορα πακέτα στήριξης που το κράτος και η Ευρωπαϊκή Ενωση τούς μπουκώνουν, ενώ την ίδια στιγμή για τις απαιτήσεις των εργατών λένε «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα».

Επομένως, η εργοδοσία δεν έχει καν στο μυαλό της να διαθέσει χρόνο, σκέψη, ανθρώπους, να περιορίσει ή και να σταματήσει την παραγωγή της για κάποιο χρονικό διάστημα προκειμένου να βελτιώσει τις υποδομές της με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, που υπάρχουν και θα μπορούσαν να προστατέψουν τον εργαζόμενο από ατυχήματα. Γιατί γι' αυτούς όλα αυτά σημαίνουν κόστος, δηλαδή αφαίρεση από τα κέρδη τους.

Μη μας θολώνει το μυαλό γιατί δεν διαθέτουν χρήμα για την υγεία και την ασφάλεια, αφού την ίδια στιγμή δίνουν μεγάλα ποσά, ενδεχομένως και μεγαλύτερα απ' όσα θα χρειάζονταν για να τηρηθούν σύγχρονες προδιαγραφές προστασίας των εργαζομένων, σε δωρεές σε σχολεία, νοσοκομεία, κατασκευαστικά έργα, αγαθοεργίες και άλλες ευεργεσίες. Αυτά γι' αυτούς σημαίνουν διαφήμιση και διαμόρφωση ενός προφίλ, που θα αποτελέσει εφαλτήριο και πλεονέκτημα για να κερδοσκοπήσουν πολλαπλάσια απ' όσα ξοδεύουν για τέτοιους σκοπούς. Από την άλλη, ο εργάτης δεν είναι γι' αυτούς παρά ένα γρανάζι μιας μηχανής, που και να χαλάσει, δηλαδή να σακατευτεί ή να σκοτωθεί, δεν πειράζει, αφού θα αποκατασταθεί εύκολα από άλλους. Αλλωστε, τόσοι περιμένουν στην ουρά της ανεργίας.

Γι' αυτό τα εργοδοτικά εγκλήματα και τις αιτίες που τα προκαλούν δεν πρέπει να τα εξηγήσουμε με όρους ψυχολογίας, δηλαδή πόσο καλός ή κακός είναι ο επιχειρηματίας, πόσο «αγαπά» και «ενδιαφέρεται» για τους εργαζόμενούς του, αλλά με κριτήρια πολιτικής οικονομίας. Το κεφάλαιο στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους θεωρεί την εργατική δύναμη - που είναι η βασική παραγωγική δύναμη - «ελαστική δαπάνη», που πρέπει να την περιορίσει. Είτε με μείωση μισθών, είτε με αύξηση του εργάσιμου χρόνου, είτε με περικοπές και περιορισμούς στα έξοδα για μέτρα υγείας και ασφάλειας κ.λπ.

Συμπερασματικά, ο εργαζόμενος όταν διεκδικεί ανάμεσα στα άλλα βελτίωση των συνθηκών δουλειάς, για να μπορεί να γυρίζει σπίτι σώος και αβλαβής, οφείλει να συνειδητοποιεί ότι στο στόχαστρό του πρέπει να μπαίνει όχι μόνο ο μεμονωμένος εργοδότης που έχει απέναντί του, αλλά ολόκληρο το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, που είναι από τη φύση του εκμεταλλευτικό, δολοφονικό και βάρβαρο και έχει όνομα, λέγεται καπιταλισμός. Ταξικός αγώνας που στο διεκδικητικό του πλαίσιο δεν θα καταλήγει στην ανάγκη ρήξης με αυτό το σύστημα και ανατροπής του θα είναι αγώνας παρατημένος στη μέση. Συνεπώς, αντικειμενικά η εργατική τάξη θα συνεχίσει να μετράει ολοένα και περισσότερους νεκρούς στον ήδη μακρύ κατάλογο, που χύνουν το αίμα τους για να κινείται η καπιταλιστική μηχανή ή αλλιώς η ελεύθερη οικονομία της αγοράς, για να χρησιμοποιήσουμε τη δική τους γλώσσα.

Από τη μια μεριά οι βιομήχανοι, οι επιχειρηματίες, το Επιμελητήριο ως θεσμική τους έκφραση, το πολιτικό τους προσωπικό, με ονόματα πρώτης γραμμής των κομμάτων που διαχειρίστηκαν κυβερνητική εξουσία και όχι μόνο. Ολοι τους, αφού εξέφρασαν τη λύπη τους για το συμβάν, λέγοντας ότι «αυτά συμβαίνουν», συγκέντρωναν την προσοχή τους στο πόσο πληγώθηκαν η επιχειρηματικότητα και η οικονομία της περιοχής μας και επιμελώς έχτιζαν το προφίλ του επιχειρηματία ως δήθεν αυτοδημιούργητου, με ευαισθησίες και νοιάξιμο για τους εργαζόμενούς του και την τρικαλινή κοινωνία.

Από την άλλη η εργατική τάξη, με τα ταξικά συνδικάτα, με το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων στην πρώτη γραμμή, να γίνεται το εργαλείο στην όξυνση της αντιπαράθεσης και στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων. Να οργανώνει τη δράση σε όλα τα επίπεδα, συγκεντρώσεις, απεργίες, συσκέψεις, περιοδείες, καθώς και τη διαφώτιση και επικοινωνία μέσω των ΜΜΕ. Και, φυσικά, στην πρώτη γραμμή τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ να δίνουν όλες τους τις δυνάμεις σε δύσκολες και απαιτητικές, από πολλές απόψεις, συνθήκες.

Ηρθαν στην επιφάνεια μεγάλα αποθέματα δύναμης και ικανοτήτων σωματείων και συνδικαλιστών, που φάνηκε ότι ξεδιπλώνονται όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Αναδείχθηκαν οι δυνατότητες να ενταχθούν στις μάχες εφεδρείες που σε άλλες περιπτώσεις δείχνουν να είναι σε ύπνωση. Ασφαλώς και δεν ωραιοποιούμε την κατάσταση. Δεν προσπερνούμε τις αδυναμίες, με κυρίαρχη τον μικρό βαθμό οργάνωσης και λειτουργίας της εργατικής τάξης στα σωματεία και στο συνδικαλιστικό κίνημα, που φάνηκαν πιο έντονα τώρα που οι ανάγκες απαιτούσαν πολύ περισσότερες δυνάμεις, με πιο οργανωμένο και μαχητικό τρόπο να μπουν στη μάχη.

Επίσης αναδείχθηκαν η ταλάντευση και η ολιγωρία φορέων των μεσαίων στρωμάτων της πόλης, να πάρουν σαφή θέση από ποια μεριά στέκονται πάνω στο θέμα «Βιολάντα». Ζήτημα που έχει να κάνει κυρίως με τη θέση τους στην ταξική διαστρωμάτωση και το ότι είναι επιρρεπείς στο αφήγημα της αστικής τάξης: Πως μπορεί κι αυτοί από μικροί αυτοαπασχολούμενοι να γίνουν μεγάλοι βιομήχανοι ...όπως ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα». Αντίληψη που προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα του ασφυκτικού κλοιού που δέχονται και οι ίδιοι από τη δράση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που τους οδηγεί σε συρρίκνωση. Γι' αυτό και πρέπει να σκεφτούν ότι τις συμμαχίες τους πρέπει να τις αναζητήσουν στο πλευρό της εργατικής τάξης και όχι της αστικής.

Η «Βιολάντα» λειτούργησε ως καταλύτης. Για τις πιο προωθημένες ταξικά και πολιτικά συνειδήσεις εδραιώθηκε η αυτοπεποίθηση ότι άλλος δρόμος, πέρα από τη διαρκή σύγκρουση για την ανατροπή του συστήματος που δολοφονεί εργάτες, δεν υπάρχει. Για άλλες εργατικές δυνάμεις με ταξικό αισθητήριο διεύρυνε στη σκέψη και τη στάση τους τις χαραμάδες, ώστε να μπορούν πιο ευδιάκριτα να πάρουν θέση πάνω στο θέμα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μια εργάτρια που χρόνια δουλεύει στη βιομηχανία «Βιολάντα», σε μία από τις συσκέψεις του Εργατικού Κέντρου το διατύπωσε με τον έξης τρόπο: «Δούλευα αγόγγυστα και με ζήλο στο εργοστάσιο για πολλά χρόνια, γιατί είχα ανάγκη, μέχρι που το αφεντικό μου 'λεγε ότι "πρέπει να σε κλωνοποιήσω για να 'χω πολλές σαν και σένα", αλλά δεν περίμενα να μας πάρουν και τη ζωή μας, να μας σκοτώσουν για τα λεφτά, όχι όλα για τα λεφτά...».

Πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας των Τρικάλων, αδιάφορο σε άλλους καιρούς, έστησε αυτί και άκουγε πιο προσεκτικά, με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, τι λέγαμε, πώς το λέγαμε και τι κάναμε. Εδειξε με διάφορους τρόπους ότι τα ενέκρινε, έστω κι αν οι ίδιοι δεν πήραν μέρος στις συγκεντρώσεις και τις διαμαρτυρίες που έγιναν για να καταδικαστεί το εργοδοτικό έγκλημα. Αυτό το κομμάτι οφείλουμε ως καθήκον να το απεγκλωβίσουμε από την επιρροή της εργοδοσίας και της αστικής αντίληψης που θέλει αφεντικά και εργάτες να τους παρουσιάζει σαν μια οικογένεια, που τα συμφέροντά τους είναι συνδεδεμένα με το συμφέρον του κεφαλαίου. Να βρούμε τρόπους και μέσα να απλώσουμε οι ίδιοι το χέρι για να τους τραβήξουμε στον δρόμο της οργανωμένης μαζικής πολιτικής δράσης, χωρίς να περιμένουμε πότε από μόνοι τους θα μας δώσουν το δικό τους χέρι.

Υπάρχει και ένα κομμάτι εργαζομένων που όντας πιο προσκολλημένοι στην «αυλή» των εργοδοτών, είτε γιατί έχουν θέσεις ευθύνης κοντά στον εργοδότη, είτε γιατί νομίζουν ότι έτσι θα εξασφαλίσουν διά παντός την εύνοιά του, είτε παρασυρόμενοι από την πίεση που δέχτηκαν, οδηγήθηκαν στην απαράδεκτη στάση να υπερασπίσουν τον εργοδότη τους με προκλητικό τρόπο, όπως η συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια. Τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν σε όλες τις επιχειρήσεις. Ομως δεν είναι το κυρίαρχο κομμάτι και θα βαίνει διαρκώς συρρικνούμενο, ανάλογα και με τη δράση που τα συνδικάτα θα αναπτύσσουν στους χώρους δουλειάς.

Αποδείχθηκε ότι το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, που πριν δύο χρόνια πήραν το τιμόνι του οι ταξικές δυνάμεις, όπου πρωτοστατούν οι κομμουνιστές, έγινε πράγματι το αποκούμπι για την εργατική τάξη των Τρικάλων. Τα αντανακλαστικά, η εγρήγορση και η ετοιμότητα που έδειξε στην οργάνωση του αγώνα και στον προσανατολισμό του το καταξίωσαν ευρύτερα στην τρικαλινή κοινωνία. Ανέβασαν το κύρος και την αίγλη του σε πολύ περισσότερες δυνάμεις εργαζομένων απ' αυτές που μέχρι χθες το ακολουθούσαν. Το παραδέχτηκαν και δυνάμεις που μέχρι χθες ήταν πιο επιφυλακτικές και δύσπιστες απέναντί του. Δημιουργήθηκαν καλύτερες προϋποθέσεις να δυναμώσει το κίνημα, με δημιουργία νέων συνδικάτων, πιο μαζικών, με καλύτερη λειτουργία. Ανέβηκε ο πήχης των απαιτήσεων να ανταποκριθούμε σ' αυτά τα καθήκοντα και στις αυξημένες προσδοκίες που δημιουργήθηκαν από την πρωτοπόρα δράση του Εργατικού Κέντρου.

Γι' αυτό και η μεγαλοεργοδοσία των Τρικάλων έδειξε τα δόντια της απέναντί του, συκοφαντώντας και βρίζοντας συνδικαλιστές. Δεν ανέχεται να έχει απέναντί της ένα συνδικαλιστικό όργανο που θα είναι καρφί στο μάτι της, που θα αμφισβητεί την οικονομική και πολιτική της κυριαρχία. Χρειάζεται αυξημένη επαγρύπνηση απ' όλους τους εργάτες, να πάρουν θέση και να υπερασπίσουν με κάθε τρόπο την κατάκτηση που έγινε στα Τρίκαλα, να υπάρχει ένα Εργατικό Κέντρο που θα λειτουργεί από τη σκοπιά των δικών τους συμφερόντων, να δίνει το παράδειγμα ότι οι συσχετισμοί μπορούν να αλλάζουν υπέρ των ταξικών δυνάμεων και αυτό να είναι όπλο στα χέρια τους, στην ανειρήνευτη ταξική σύγκρουση.