Από τη σύσκεψη της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων

Μια εφ' όλης της ύλης συζήτηση για τα προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους στον κλάδο των Κατασκευών, και για τις επιπτώσεις που έχουν στη δουλειά και τη ζωή τους οι γενικότερες εξελίξεις, έγινε στη χθεσινή σύσκεψη της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας και του Συνδικάτου Οικοδόμων Ηρακλείου.

Εκ μέρους της Ομοσπονδίας ο γενικός γραμματέας Βάλσαμος Συρίγος αναφέρθηκε στο 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ που ξεκινά αύριο, επισημαίνοντας ότι η πλειοψηφία στη διοίκηση της ΓΣΕΕ είναι δεμένη στο άρμα των εργοδοτών και των κυβερνήσεών τους, με τον εκατομμυριούχο πρόεδρό της Γιάννη Παναγόπουλο να ελέγχεται για σκάνδαλα. Θύμισε ότι η ηγεσία αυτή ύστερα από μήνες κρυφών συναντήσεων με την κυβέρνηση και τις εργοδοτικές ενώσεις συνυπέγραψε μαζί τους τη λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία», με στόχο τη διασφάλιση της «εργασιακής ειρήνης», αφού ουσιαστικά η ΓΣΕΕ μετατρέπεται σε τοποτηρητή των κλαδικών ΣΣΕ, διασφαλίζοντας ότι αυτές θα είναι προσαρμοσμένες στα μέτρα της εργοδοσίας.

Είναι ντροπή, τόνισε σε άλλο σημείο, να θέλουν να εκπροσωπούν τους εργαζόμενους άνθρωποι με περιουσία 3,2 εκατ. ευρώ, όπως είναι ντροπή και ότι το Συνέδριο της ΓΣΕΕ γίνεται σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο την ώρα που οι εργαζόμενοι βλέπουν τον μισθό να τελειώνει στα μέσα του μήνα.

Για τον χώρο της οικοδομής θύμισε ότι στα χρόνια της κρίσης οι οικοδόμοι αντιμετώπισαν τεράστιες δυσκολίες επιβίωσης, με δύο και πέντε μεροκάματα τον μήνα, με δεύτερη δουλειά, με αλλαγή ακόμα και επαγγέλματος.

Σήμερα, συνέχισε, και πάλι οι οικοδόμοι πληρώνουν το μάρμαρο της ανάπτυξης στον κλάδο, με 10 - 12 ώρες δουλειάς τη μέρα, 7 στις 7 μέρες. Ετσι, ενώ οι κατασκευαστικές αυγαταίνουν τα κέρδη τους, οι εργαζόμενοι στις Κατασκευές «βρίσκονται ακόμα στην εποχή της κρίσης». Δεν μπορεί να γίνει ανεκτό - σημείωσε - να αναγκάζονται οι συνταξιούχοι να δουλεύουν για να συμπληρώσουν την πενιχρή σύνταξη, με τραγικά αποτελέσματα, όπως πριν λίγες μέρες με 68χρονο οικοδόμο που έπεσε από σκαλωσιά και σκοτώθηκε.

Ο πόλεμος οξύνει τα προβλήματα, επεσήμανε, με πρώτο την ακρίβεια, που ανεβάζει κατακόρυφα το κόστος ζωής την ίδια ώρα που οι κατασκευαστικές εταιρείες τον επικαλούνται «για να μας ζητήσουν να χαμηλώσουμε τις απαιτήσεις, γιατί οι τιμές στα υλικά ανεβαίνουν και έρχονται δύσκολοι καιροί...». Η απάντηση του κλάδου - υπογράμμισε - πρέπει να είναι η ένταση του αγώνα για την υπογραφή νέας κλαδικής ΣΣΕ με αυξήσεις και δικαιώματα που να δίνουν μια ανάσα στους εργαζόμενους.

Ο Β. Συρίγος ξεχώρισε ακόμα την ανάγκη οργάνωσης περισσότερων μεταναστών εργατών, των ανθρώπων που οι ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι τους ξεριζώνουν από τον τόπο τους και έρχονται σε μια ξένη χώρα αναζητώντας το μεροκάματο, χωρίς δικαιώματα, ιδιαίτερα ευάλωτοι στην εργοδοτική αυθαιρεσία. «Πρέπει να εντείνουμε τον αγώνα μας, να παλέψουμε για τα δικαιώματά τους, να τους στηρίξουμε και να γίνουν κι αυτοί συμμέτοχοι του αγώνα».

Στην ανάγκη να ανέβει ο πήχης των απαιτήσεων, της διεκδίκησης για καλύτερα μεροκάματα και 7ωρη δουλειά, στάθηκε ο Γιάννης Γωνιανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Ηρακλείου.

Επίσης μίλησε στη σύσκεψη εκπρόσωπος του Συνδικάτου Οικοδόμων Χανίων, ξεχωρίζοντας την ανησυχία που υπάρχει στον λαό της περιοχής, ο οποίος αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η βάση της Σούδας δεν είναι παράγοντας ασφάλειας αλλά πηγή κινδύνου. Σημείωσε ακόμα ότι στους χώρους δουλειάς οι εργαζόμενοι επιδιώκουν πλέον να ανοίξει η κουβέντα.

Στη σύσκεψη αναφέρθηκαν και ζητήματα που αφορούν αιτήματα του κλάδου, όπως η αναγνώριση των «υπέρ αγνώστων» ενσήμων, και άλλα όπως η οργή που προκαλούν τα φαινόμενα σήψης του συστήματος, με τον Β. Συρίγο να αναφέρει ως κατακλείδα της κουβέντας την ανάγκη οι αγώνες των εργαζομένων να βάλουν στόχο την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Σύσκεψη οργάνωσε και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων με τα Σωματεία - μέλη της στον κλάδο του Εμπορίου και των υπηρεσιών από όλο το νησί της Κρήτης.

Εκεί η Δέσποινα Δοργιάκη, πρόεδρος της Ενωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου, τόνισε πως η πλούσια πείρα από τους αγώνες των εργαζομένων του κλάδου αποτελεί την καλύτερη παρακαταθήκη για τις μάχες που έχουν να δώσουν τα συνδικάτα το επόμενο διάστημα.

Το γεγονός ότι η Ομοσπονδία ενισχύει τη δράση της ανέδειξε η πρόεδρός της, Ντίνα Γκογκάκη, θυμίζοντας ότι αντίστοιχη σύσκεψη πραγματοποιήθηκε και πέρυσι στην Κρήτη και έθεσε στο επίκεντρο την πάλη για την κλαδική ΣΣΕ. Οπως είπε, πλέον είναι σε διαδικασία διαπραγμάτευσης.

«Επίθεση εφ' όλης της ύλης» χαρακτήρισε την περίοδο που διανύουμε, εστιάζοντας στη βαθιά εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με δισ. ευρώ να δίνονται για τη στροφή στην πολεμική οικονομία ενώ ο λαός μετατρέπεται σε στόχο και πληρώνει τα σπασμένα. Στο πλαίσιο αυτό, κατήγγειλε την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που τη στηρίζουν.

Συνεχίζοντας ανέδειξε ότι απέναντι στη λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου, που για τα κέρδη στέλνει τον λαό στον πόλεμο, χρειάζεται ένα κίνημα μαχητικό και διεκδικητικό, που δεν θα υποτάσσεται στους στόχους της ανταγωνιστικότητας των ομίλων και των κυβερνήσεων. Τα σωματεία στην Κρήτη αλλά και πανελλαδικά έχουν ανοίξει μέτωπο απέναντι στην εμπλοκή της χώρας, μέτωπο που χρειάζεται να ενταθεί, πρόσθεσε.

Αναφερόμενη στη δράση για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων σε Καθαριότητα, Φύλαξη, Πληροφορική και Υπαλλήλους Γραφείων, ενημέρωσε ότι αρχές Απρίλη η Ομοσπονδία πραγματοποίησε συνάντηση με τον ΣΕΒ, η οποία θα επαναληφθεί τον Μάη, κάτι που πρέπει να συνοδευτεί με αγωνιστικές πρωτοβουλίες και δράσεις.

Τόνισε πως οι εργοδοτικές ενώσεις ξέρουν καλά ποιον έχουν απέναντι και υπολογίζουν την οργάνωση των εργαζομένων. Αποτέλεσμα αγώνα άλλωστε - όπως είπε - είναι η ΣΣΕ που υπέγραψαν οι εργαζόμενοι στα «Praktiker» μετά από 17 χρόνια, αλλά και οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις που ξεσπούν σε μια σειρά χώρους, όπως στα «Notos», όπου οργάνωσαν στάσεις εργασίας μέσα στο εορταστικό ωράριο, ή η απεργία των σχολικών καθαριστριών στις 28 Απρίλη ενάντια στο καθεστώς ομηρίας. Χαρακτηριστικά ήταν και τα παραδείγματα νέων Σωματείων, όπως στη Φύλαξη και στην ICAP, ενώ μεγάλη είναι η μερίδα των νέων εργαζομένων που έρχονται σε επαφή με τα συνδικάτα. «Χρειάζεται να δυναμώσει η οργάνωση απεργιακών κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων, και για τις Συλλογικές Συμβάσεις και για το ωράριο», σημείωσε, τονίζοντας πως οι χώροι δουλειάς είναι «βαλβίδα» έτοιμη να εκραγεί.

Ζωηρός ήταν ο προβληματισμός στη συζήτηση με επίκεντρο την ανάγκη για καλύτερη οργάνωση της πάλης, για να πατήσουν τα συνδικάτα «πόδι» σε μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και γύρω από τη διέξοδο, κάτι που μεταφέρθηκε ως ερώτημα από τις παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς. Η ίδια η πείρα από τους κλάδους αποδεικνύει ότι οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται γιατί το «δεν μπορώ άλλο έτσι» φουντώνει όλο και περισσότερο.

Χαρακτηριστικά ήταν όσα μετέφερε εργαζόμενος και μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων «The Mart», αναφερόμενος στη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ όπου πήρε μέρος για πρώτη φορά το 2024. «Ενιωσα πως 50 χρόνια κοιμόμουν», είπε, καθώς πρώτη φορά είδε τέτοια ανάσα ελπίδας και ζωντάνιας, ενώ φέτος η εικόνα ήταν ακόμα πιο συγκλονιστική. Στο δε Σωματείο του, τόνισε, ακόμα και με αρνητικό συσχετισμό υπάρχουν εργαζόμενοι αποφασισμένοι να τα βάλουν με την εργοδοσία, που ούτε οι ίδιοι πίστευαν ότι μπορούν να το κάνουν.

Θετικό ήταν το παράδειγμα από το Σωματείο Εργαζομένων της «Creta Farm» στο Ρέθυμνο, όπου οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού εφάρμοζαν τα «θέλω» της εργοδοσίας, όμως κάτω από τη συστηματική παρέμβαση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ το Σωματείο είναι πλέον στα χέρια των εργατών, με ζωντανή λειτουργία και δράση.

Μεταφέρθηκε ακόμα ότι η τρομοκρατία έσπασε στα «Lidl» στην Ιεράπετρα, με συνδικαλιστή από το ΔΣ των Ιδιωτικών Υπαλλήλων στον νομό Λασιθίου να επισημαίνει ότι παρά τις απαγορεύσεις της εργοδοσίας οι εργαζόμενοι ήρθαν σε επαφή και μίλησαν για τα οξυμένα προβλήματα που βιώνουν, αποτέλεσμα της επίμονης δράσης. Παράλληλα αναδείχθηκαν και οι δυσκολίες, καθώς πρόκειται για έναν νομό με μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις 3 πόλεις όπου συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος των εργαζομένων, κάτι που απαιτεί προσπάθεια και σχέδιο.

Στο εργοτάξιο του αεροδρομίου στο Καστέλι

Υπενθυμίζεται ότι το Συνέδριο ξεκινά σήμερα Πέμπτη, με την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ να επιχειρεί να το κρατήσει όσο γίνεται μακριά από την εργατική τάξη και τις πραγματικές της αγωνίες. Στον αντίποδα, και παρουσία των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ που είναι εκλεγμένοι με τη ΔΑΣ στη Διοίκηση της ΓΣΕΕ και αντιπρόσωποι στο Συνέδριο, οργανώνεται από χτες από τα τοπικά ταξικά συνδικάτα μια πολύμορφη δραστηριότητα με περιοδείες, συσκέψεις και συζητήσεις σε μεγάλους χώρους δουλειάς.

«Γιατί το Συνέδριο της ΓΣΕΕ, όσο κι αν προσπαθούν οι εργατοπατέρες να το στήσουν στα μουλωχτά, μακριά από την εργατική τάξη και τις αγωνίες της, δεν αφορά κάποιους "ειδικούς". Αφορά κάθε σωματείο, κάθε τίμιο συνδικαλιστή, κάθε εργαζόμενο που αγωνιά για την πορεία του εργατικού κινήματος και έχει αηδιάσει από τη σήψη του συστήματος της εκμετάλλευσης και από τους θλιβερούς εργατοπατέρες που το υπηρετούν», τονίζει το ΠΑΜΕ.

«Creta Farm»

Επίσης, σήμερα Πέμπτη, θα δοθεί η συνέντευξη Τύπου, στις 12 μ. στην αίθουσα πολιτισμού της Ενωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου.

Στο πλαίσιο αυτό αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας και του Συνδικάτου Οικοδόμων Ηράκλειου πραγματοποίησε περιοδεία σε ένα από τα μεγαλύτερα εργοτάξια της χώρας, σε αυτό του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι.

Με επικεφαλής τον πρόεδρο και τον γραμματέα της Ομοσπονδίας Γιάννη Τασιούλα και Βάλσαμο Συρίγο αντίστοιχα και τον Γιάννη Γωνιανάκη, πρόεδρο του Συνδικάτου Οικοδόμων Ηράκλειου, η αντιπροσωπεία βρέθηκε σε όλους τους χώρους του εργοταξίου και συνομίλησε με τους εργαζόμενους.

Απευθυνόμενος στους εργαζόμενους του εργοταξίου, ο Γ. Τασιούλας ανέφερε ότι οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ βρέθηκαν εκεί, γιατί εκεί πραγματικά χτυπάει η καρδιά και ο αγώνας της εργατικής τάξης, στο μεγαλύτερο εργοτάξιο της Κρήτης αυτήν τη στιγμή.

Εργοστάσιο MOBIAK

Σημείωσε ότι οι δύο εικόνες, από τη μία του συνεδρίου της πλειοψηφίας της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και από την άλλη της Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΠΑΜΕ, δείχνουν και τις δύο γραμμές που συγκρούονται καθημερινά στο εργατικό κίνημα: Η μία είναι η γραμμή της ταξικής συνεργασίας και της υποταγής στα συμφέροντα της εργοδοσίας και από την άλλη είναι η γραμμή της ταξικής σύγκρουσης και του αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.

«Αλλωστε οι οικοδόμοι έχουμε πείρα για το ποια γραμμή είναι αυτή που δίνει ανάσες και κατακτήσεις στους εργαζόμενους: Είναι ο ανυποχώρητος αγώνας που έχει απέναντι την εργοδοσία, το κράτος και τις κυβερνήσεις. Αυτός ο αγώνας είναι αναγκαίο να δυναμώσει και να γιγαντωθεί σε κάθε χώρο δουλειάς το επόμενο διάστημα, καθώς σε συνθήκες πολεμικής εμπλοκής και πολεμικής οικονομίας, η επίθεση στα δικαιώματα, στους μισθούς και γενικότερα στις ζωές μας θα οξυνθεί. Κυβερνήσεις και εργοδοσία θα φορτώσουν για ακόμα μια φορά τα βάρη των πολέμων και των κερδών τους στις πλάτες μας, καλώντας να κάνουμε ξανά θυσίες. Η συζήτηση στα μεγάλα εργοτάξια ήδη έχει ξεκινήσει για την αύξηση των τιμών των οικοδομικών υλικών, που θα φέρει πάγωμα της οικοδομικής δραστηριότητας, άρα ανεργία για τους οικοδόμους. Ηδη το βιώνουμε με την ακρίβεια που τσακίζει τους μισθούς μας και εξαϋλώνει τις αυξήσεις που καταφέραμε να πάρουμε το προηγούμενο διάστημα».

Αποθήκες «Χαλκιαδάκη»

Την ανάγκη αλλά και τη «δίψα» των εργαζομένων για σωματεία υπαρκτά, ζωντανά, με καθημερινή παρουσία και δράση στους χώρους δουλειάς, αποκούμπι των εργαζομένων και εφαλτήριο συμμετοχής και συλλογικού αγώνα, ανέδειξαν επίσης οι περιοδείες που πραγματοποίησαν χτες το μεσημέρι στις αποθήκες των σούπερ μάρκετ «Χαλκιαδάκη» και στο «ΙΚΕΑ» στο Ηράκλειο Κρήτης αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας και της Ενωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου με επικεφαλής τον Γιώργο Φλεμετάκη, γραμματέα της Ομοσπονδίας και την Δέσποινα Δοργιάκη, πρόεδρο της Ενωσης.

Στις αποθήκες η αντιπροσωπεία ήρθε σε επαφή με τους εργαζόμενους της παραγωγής και των γραφείων. Η ένταση της εργασίας αποτυπώθηκε με γλαφυρό τρόπο στα λόγια εργαζόμενου στην αποθήκη, που αναφερόμενος ειδικότερα στην περίοδο των γιορτών είπε: «Γυρνάς στο σπίτι και δεν έχεις όρεξη ούτε να φας από την κούραση».

Στη συγκέντρωση που έγινε στον χώρο της αποθήκης οι εργαζόμενοι, παρά την πίεση του χρόνου, συμμετείχαν με ενδιαφέρον τη συζήτηση, αποτυπώνοντας την ανάγκη να δουν επιτέλους ένα σωματείο στον χώρο τους να μιλά για τα προβλήματά τους και να τους προτείνει ως λύση όχι να περιμένουν κάποιο «σωτήρα» που θα συναγελάζεται με την εργοδοσία, αλλά τον δρόμο του συλλογικού αγώνα.

Ανάλογο κλίμα υπήρχε και στις συζητήσεις που έγιναν με δεκάδες εργαζόμενους, από γραφείο σε γραφείο, όπου ξεχώρισαν νέοι σε ηλικία εργαζόμενοι, που παρά τον φόρτο εργασίας «έστησαν αυτί», μεταφέροντας την αγωνία για «το τι μπορεί να γίνει». Κοινό σε πολλούς εργαζόμενους ήταν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έδειξαν για τη διεκδίκηση ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις και δικαιώματα σε ό,τι αφορά τα μέτρα προστασίας, τις άδειες, το ωράριο εργασίας κ.ά. Χαρακτηριστική ήταν η επισήμανση της Δέσποινας Δοργιάκη, που απευθυνόμενη στους εργαζόμενους της αποθήκης τόνισε ότι «μεταφέρετε κάθε μέρα τόνους προϊόντων για να γεμίσουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ, αλλά δεν μπορούμε συνολικά οι εργαζόμενοι να γεμίσουμε ούτε το ψυγείο μας».

Στο «ΙΚΕΑ», όπου σε λίγες μέρες διεξάγονται οι αρχαιρεσίες του Σωματείου, η αντιπροσωπεία κάλεσε τους εργαζόμενους να γίνουν μέλη του και να αναλάβουν αποφασιστικά δράση αλλάζοντας τους συσχετισμούς, ώστε να πάψει να είναι ένα σωματείο της διεύθυνσης προσωπικού και να γίνει εστία οργάνωσης του αγώνα. Εξάλλου, η συζήτηση περιστράφηκε και σε θέματα που αφορούν την Υγεία και Ασφάλεια των εργαζομένων, όπως τα τάμπλετ που αναγκάζονται να κουβαλούν επί ώρες ώστε να εξυπηρετούν πελάτες όπου κι αν βρίσκονται, γεγονός που προκαλεί μυοσκελετικά προβλήματα και αυξάνει την ένταση της εργασίας.

Και στο «ΙΚΕΑ» υπήρξαν εργαζόμενοι που εξέφρασαν την ανάγκη για σωματεία μέσα στον χώρο δουλειάς και όχι σωματεία με τη μορφή ομάδων συζήτησης σε social media, όπως συμβαίνει σήμερα.

Ο Γιώργος Φλεμετάκης και η Δέσποινα Δοργιάκη ενημέρωσαν τους εργαζόμενους για το συνέδριο της ΓΣΕΕ που ξεκινάει σήμερα. Πολλοί από αυτούς δήλωσαν ότι δεν το γνώριζαν, γεγονός που δείχνει πόσο μακριά από τους πραγματικούς εργαζόμενους βρίσκεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία αρκείται να γεμίζει καταστάσεις ψηφισάντων.

Οι δύο συνδικαλιστές έθεσαν και το ζήτημα της βαθιάς εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και της μετατροπής της χώρας σε στόχο, τόνισαν ότι για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσουν οι εργοδότες και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συλλογική πάλη για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.

Στα Χανιά, ο Γιώργος Στεφανάκης περιόδευσε στη «Mobiak», στη βιοτεχνία Τσατσαρωνάκη και στο ξενοδοχείο «IKOS». Η Ντίνα Γκογκάκη σε «Σκλαβενίτη» και στο super market ΣΥΝΚΑ στο λογιστήριο και στην αποθήκη. Ο Μάρκος Μπεκρής, στην εταιρεία Χιωτάκη - Ζημέλια, ο Παναγιώτης Πολίτης, στους Μύλους Κρήτης και το Κρητικό Εργαστήρι και ο Λεωνίδας Στολτίδης στον ΟΤΕ, στην «Teleperformance» και στην JR. Ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης στα εργοστάσια μετάλλου ΑΛΟΥΜΙΝΟΔΟΜΗ ΑΒΤΖΗΣ, ΠΙΚΡΑΚΗΣ ΑΕΒΕ, ΤΣΙΚΑΝΔΥΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΕΒΕ.

Ενώ, στο Ρέθυμνο, η Ντίνα Γκογκάκη και ο Λεωνίδας Στολτίδης περιόδευσαν στο εργοστάσιο της «CRETA FARM».

Οι συνδικαλιστές συνομίλησαν με εργαζόμενους από όλα τα πόστα των εταιρειών για το κύμα ακριβείας, τα μεροκάματα, αλλά και για τον πόλεμο που όσο πάει κλιμακώνεται.

Ιδιαίτερη συζήτηση έγινε στις επιχειρήσεις με τους μετανάστες εργαζόμενους, που εξέφρασαν τα ιδιαίτερα προβλήματα που έχουν, εστιάζοντας στην τεράστια σημασία της οργάνωσης της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων και των σωματείων τους, αντιπαλεύοντας τα κοινά προβλήματα.

Εγινε κουβέντα για την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια που ζουν οι εργαζόμενοι και τονίστηκε η ανάγκη για ένα κίνημα των ίδιων των εργαζομένων, ζωντανό, μαζικό και οργανωμένο με τα σωματεία μπροστά, για ζωή και δουλειά με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι για τους πολέμους και τα κέρδη των λίγων.

Επίσης, οι συνδικαλιστές κάλεσαν στην απεργιακή συγκέντρωση της 1ης Μάη και στις αντιιμπεριαλιστικες, αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στις 17 του Μάη.

Στην επίσκεψη των διεθνών αντιπροσωπειών στο μνημείο για τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή

Τα συνδικάτα στη χώρα μας από την πρώτη στιγμή καταδίκασαν την απαράδεκτη επέμβαση, ξεδιπλώνοντας την αλληλεγγύη τους στον λαό της Βενεζουέλας και αποκαλύπτοντας τα άθλια προσχήματα του ιμπεριαλισμού, καταδικάζοντας ταυτόχρονα την άθλια στάση της ελληνικής κυβέρνησης που στήριξε την επέμβαση.

Για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και την κατάσταση του κινήματος εκεί μιλά στον «Ριζοσπάστη» ο Πέδρο Εουσέ, Γενικός Γραμματέας της Ενιαίας Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Βενεζουέλας (Confederacion Unitaria de Trabajadores de Venezuela - CUTV), που βρέθηκε στην Αθήνα, εκπροσωπώντας την οργάνωσή του στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ.

Ο Π. Εουσέ μιλά στον «Ριζοσπάστη»

- Πρώτα πρέπει να σημειώσουμε ότι ως CUTV από την πρώτη στιγμή καταδικάσαμε κατηγορηματικά την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στις 3 Γενάρη στη χώρα μας, υπογραμμίζοντας ότι τη λύση στα λαϊκά προβλήματα που συσσωρεύονταν μπορεί να δώσει μόνο ο ίδιος ο λαός με τον αγώνα του ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, χωρίς καμία εξωτερική παρέμβαση.

Η Βενεζουέλα είναι μία χώρα με τεράστιο πλούτο, φυσικό πλούτο όπως πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ορυκτά, σπάνιες γαίες κ.τ.λ., του οποίου η αρπαγή εκδηλώθηκε και μέσα από τη διαπάλη των διαφορετικών τμημάτων της αστικής τάξης για την εξουσία.

Παρά τα όσα έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες, μεταξύ άλλων με τη δημιουργία της «Πατριωτικής Συμμαχίας» (που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του «Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας - PSUV, του οποίου ηγέτης ήταν αρχικά ο Ούγκο Τσάβες και μετά ο Νικολάς Μαδούρο), η εργατική τάξη δεν ηγήθηκε ποτέ της εξουσίας. Οπως επιβεβαιώθηκε, η αστική τάξη πάντα συνέχιζε να ηγείται της εξουσίας.

Επί Ούγκο Τσάβες έγινε κάποια διανομή πλούτου, υπήρξαν (σε σχέση με παλιότερα και σε σχέση με σήμερα) καλύτεροι μισθοί, σεβασμός εργατικών δικαιωμάτων. Ομως αυτή η πολυταξική σύνθεση της κυβέρνησης επέδρασε πολύ αρνητικά, ως απειλή, στο συνδικαλιστικό κίνημα, αναδεικνύοντας και τις αδυναμίες που είχε. Αυτό φάνηκε όσο περνούσαν τα χρόνια, μέσα από την επίθεση που δυνάμωνε, όχι απλά ενάντια στους εργατικούς μισθούς, αλλά ενάντια στον θεσμό των ίδιων των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, που συνδέεται με την ίδια τη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων και τη δύναμη που εξασφαλίζουν μέσα από αυτή. Το κυβερνητικό στρατόπεδο και η συνδικαλιστική ηγεσία υποστήριζαν ότι οι διεθνείς κυρώσεις (που επέβαλαν ΗΠΑ, ΕΕ κ.τ.λ.) επέβαλαν μέτρα για τη «στήριξη της χώρας», αλλά η αλήθεια είναι πως διαχειρίστηκαν την κατάσταση συνολικά και την κρίση που προέκυψε προς όφελος της αστικής τάξης, όχι της εργατικής τάξης.

Αυτό που ήθελαν ήταν η νέα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Σε αυτό συνέβαλε ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, βοηθώντας στην επέκταση της ευελιξίας στην εργασία, μεταξύ άλλων με βασικές μεταρρυθμίσεις που πέρασαν στην εργατική νομοθεσία το 2022 κ.τ.λ. Την ίδια στιγμή, από την άλλη πλευρά, δυνάμωσαν οι διώξεις τίμιων συνδικαλιστών με απολύσεις, με δίκες, αλλά και καταδίκες τους κ.τ.λ.

Δυνάμωσε μια μεγάλη επιχείρηση καταστολής αλλά και ενσωμάτωσης των εργαζομένων: Οποιοσδήποτε συνδικαλιστής, οποιοσδήποτε εργαζόμενος πάλευε, σήκωνε κεφάλι, είτε πολιτικά ανήκε στην αριστερά, είτε στη δεξιά, είτε στο κέντρο, δεχόταν μεγάλη επίθεση. Αυτό εκφράστηκε με την επίθεση που εξαπέλυσαν αυτοί οι μηχανισμοί (του κράτους, της εργοδοσίας, αλλά και του κυβερνητικού συνδικαλισμού) στη διάρκεια σημαντικών κινητοποιήσεων, όπως αυτών που έγιναν στη SIDOR (της μεταλλευτικής εταιρείας Siderurgica del Orinoco), στην κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PDVSA, στην κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού Energia Electrica de Venezuela (ENELVEN), στον κλάδο της εκπαίδευσης, στη δημόσια διοίκηση κ.τ.λ. Στη διάρκεια αυτών των κινητοποιήσεων δεν οργανώθηκε η απαιτούμενη αλληλεγγύη στους εργαζόμενους που πάλευαν.

Σήμερα, που της κυβέρνησης ηγείται η Ντέλσι Ροντρίγκες (πρώην στενή συνεργάτης του Μαδούρο), η αντεργατική επίθεση δυναμώνει ακόμα περισσότερο από τους μεγαλοεργοδότες και τις ενώσεις τους (με πρώτη τη μεγαλύτερη επιχειρηματική οργάνωση της χώρας, τη Federacion de Camaras y Asociaciones de Comercio y Produccion de Venezuela - FEDECAMARAS). Από το 2022, ο κατώτερος μισθός στη χώρα έχει «παγώσει» σε ποσό που ισοδυναμεί με 30 δολάρια τον μήνα (!), με το οποίο σήμερα αμείβεται πάνω από το 90% των εργαζομένων της χώρας.

Ολα όσα πρόσθετα μπορεί μια κατηγορία εργαζομένων να παίρνει αποτελούν «μπόνους», δηλαδή δεν έχουν κανένα σταθερό αντίκρισμα στην εξέλιξη του μισθού. Ούτε στον υπολογισμό των συντάξεων, στον καθορισμό των αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης, σε άλλα επιδόματα που στα χαρτιά μπορεί να προβλέπονται κ.τ.λ.

Αυτός είναι ο παράδεισος της εκμετάλλευσης για το κεφάλαιο. Με την Εργατική Μεταρρύθμιση που έγινε αυξήθηκε το ποσοστό εκμετάλλευσης των εργαζομένων, το ποσοστό κερδών για τους εργοδότες.

- Πώς οργανώνει τη δράση του μέσα σε αυτές τις συνθήκες το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στη Βενεζουέλα;

- Αυτό που ιεραρχούμε πρώτα από όλα είναι η ενίσχυση της ενότητας των εργαζομένων στη δράση. Δημιουργεί δυσκολία η πόλωση που εμφανίζεται ανάμεσα στη σημερινή κυβέρνηση και τη δεξιά, αυτή η κατάσταση διαμορφώνει πίεση για τους εργαζόμενους και τη συνείδησή τους.

Εμείς προσπαθούμε να δυναμώσουμε την ενοποίηση της τάξης να παλεύει ως σύνολο, ως τάξη, για τα δικαιώματά της. Πρώτα από όλα, δεν έχει σημασία τι ψηφίζει ένας εργάτης πολιτικά, ποια είναι η θρησκεία του κ.τ.λ., αυτό που έχει σημασία είναι αν είναι εργάτης και σε αυτή τη βάση πρέπει να παλέψει ενάντια στη νέα αντιδραστική μεταρρύθμιση που ετοιμάζεται στην εργατική νομοθεσία, τη νέα αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος που ετοιμάζεται, για μισθούς αξιοπρεπείς, για υπεράσπιση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Αυτό που σήμερα παραμένει μεγάλη απειλή για το συνδικαλιστικό - εργατικό κίνημα, μετά τον εγκλωβισμό του μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων στον τσαβισμό - μαδουρισμό και την απογοήτευσή τους, μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία για να βγάλουν συμπεράσματα, να ενταχθούν στην ενιαία πάλη των σωματείων. Τον ίδιο στόχο θέτουμε και για τα τμήματα των εργαζομένων που εγκλωβίστηκαν σε όσους στήριξαν την Μαρία Κορίνα Ματσάδο (ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης), εμφανίζοντάς την ως ικανή εναλλακτική στον Μαδούρο.

Ζητούμενο για μας είναι λοιπόν η ενότητα δράσης. Υπάρχουν δυσκολίες, αλλά προχωράμε. Ωστε να ενωθούμε οι εργαζόμενοι της Βενεζουέλας σε ταξική βάση, ως εργατική τάξη.

Τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει κινητοποιήσεις που δεν είχαν οργανωθεί στη χώρα εδώ και πολλά χρόνια. Στις 12 Μάρτη έγινε μεγάλη κινητοποίηση, με κάλεσμα δράσεων σε όλη τη χώρα. Στην πρωτεύουσα, Καράκας, οι αρχές και η αστυνομία προσπάθησαν να μας εμποδίσουν ακόμα και να διαδηλώσουμε έξω από τη Βουλή. Αλλά εμείς τα καταφέραμε. Βουλευτές αναγκάστηκαν να ακούσουν τα αιτήματά μας. Μεταξύ άλλων, αξιοποιούμε και αποφυλακίσεις συνδικαλιστών που έγιναν (διάφοροι βέβαια ακόμα παραμένουν φυλακισμένοι), για να «ανασάνει» λίγο ο κόσμος. Τον Φλεβάρη, έγινε συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Εργασίας, με συγκεκριμένα εργατικά αιτήματα. Από τον περασμένο Δεκέμβρη, αξιοποιούμε για τη συσπείρωση και τη συζήτηση με εργαζόμενους ένα συνολικό Πλαίσιο Αιτημάτων που διαμορφώθηκε, για αύξηση μισθών, για αποκατάσταση των συντάξεων, για επέκταση δικαιωμάτων που αφορούν την Κοινωνική Ασφάλιση, για την αποφυλάκιση συνδικαλιστών που διώχθηκαν και καταδικάστηκαν άδικα.

- Τι σημασία έχει για τους αγώνες στη χώρα σας η διεθνής διάσταση της πάλης;

- Είναι πάρα πολύ μεγάλη η σημασία των αγώνων διεθνώς, η συμμετοχή στην Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού μάς κατηγορούν ότι με τη στάση μας ξεπουλάμε και προδίδουμε τη χώρα, ότι λέμε ψέματα. Υπάρχουν ακόμα και τμήματα συνδικαλιστών που δηλώνουν προοδευτικοί, μαρξιστές, αλλά λένε ότι η κυβέρνηση του PSUV έχει δίκιο.

Εμείς πιστεύουμε ότι χρειάζεται να λέμε την αλήθεια για τις αιτίες των προβλημάτων των εργαζομένων. Να διασφαλίζουμε αλληλεγγύη προς τους αγώνες που γίνονται στη χώρα μας. Να αντιμετωπίζουμε τις τυχοδιωκτικές δυνάμεις από κάθε πλευρά, να αντιμετωπίζουμε τους συνδικαλιστές που δηλώνουν «ταξικοί» αλλά ανήκουν στη σοσιαλδημοκρατία, στο «μαδουρικό» στρατόπεδο, δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι όσα γίνονται τώρα, π.χ. με την είσοδο επενδυτών από τις ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, είναι «λύση».

Σε αυτή τη βάση δηλώνουμε την αισιοδοξία μας και συνεχίζουμε τη δράση μας μέσα στον λαό. Με τη συμμετοχή μας στη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, με τη σύνδεση με ζωντανές, μαχητικές ταξικές δυνάμεις παίρνουμε δύναμη και μεγαλύτερη αισιοδοξία για τον αγώνα μας, που είναι κοινός σε διεθνές επίπεδο ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Από την απόφαση που πήραν μαζί με τους συναδέλφους τους να αναμετρηθούν με την εργοδοσία, και κόντρα στο δόγμα «τα κεφάλια μέσα» να συγκροτήσουν τα δικά τους επιχειρησιακά σωματεία. Απολύσεις, διώξεις και κάθε λογής εμπόδια που επιχείρησε να υψώσει η εργοδοσία πατώντας στους αντεργατικούς νόμους των κυβερνήσεων δεν στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν την οργάνωση των εργαζομένων, αποδεικνύοντας τη δύναμη που έχουν όταν είναι συσπειρωμένοι και όταν έχουν στο πλευρό τους συνδικάτα και συναδέλφους τους από όλο τον κλάδο και άλλους χώρους.

Σε αυτήν τη μεγάλη και ελπιδοφόρα προσπάθεια πρωτοστατούν συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, αυτός είναι και ο δρόμος για τη βελτίωση των συσχετισμών και την οργάνωση της αντεπίθεσης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος όπως αναδείχθηκε στην Πανελλαδική Σύσκεψη. Με την παρουσίαση τέτοιων τοποθετήσεων, ο «Ριζοσπάστης» δίνει και σήμερα συνέχεια στο ρεπορτάζ από τον κορυφαίο σταθμό του συνδικαλιστικού κινήματος.

Τη μεγαλύτερη μάχη όμως, σημείωσε, την έχουν μπροστά τους, αυτή της υπογραφής ΣΣΕ, και στο πλαίσιο αυτό έχουν ανοίξει συλλογικά και μαζικά τη συζήτηση για τους όρους της και πώς θα την πετύχουν. Γιατί «για μας υπογραφή Σύμβασης δεν είναι απλά θέμα κάποιων ειδικών ή απλά των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά ζήτημα που τους αφορά όλους».

Αναδεικνύοντας τη σύνδεση των γενικότερων εξελίξεων, των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της εμπλοκής της χώρας, με την καθημερινότητα των εργαζομένων, τόνισε πως «χρειάζεται να αντιληφθούμε πρώτα απ' όλα εμείς ότι δεν είναι ξέχωρα αυτά τα πράγματα από τη δουλειά του Σωματείου». Και έφερε ως παράδειγμα τα λεγόμενα του εκπροσώπου της εργοδοσίας σχετικά με το ζήτημα της αύξησης των μισθών, ότι λόγω των εξελίξεων του πολέμου δεν μπορούν να δώσουν πολλά. Ομως η ίδια η εταιρεία έχει υπογράψει συμβόλαιο με το ελληνικό κράτος άνω των 250 εκατ. ευρώ, έχοντας στην ουσία εγγυημένα κέρδη.

Ο Β. Συρίγος

Ο Βαγγέλης Παπαϊωάννου, πρόεδρος της προσωρινής διοίκησης του Σωματείου στο εργοστάσιο μετάλλου ΕΤΕΜ - COSMOS, τόνισε πως είναι μεγάλη τιμή για το νεοσύστατο Σωματείο τους, που μετρά μόλις δύο βδομάδες ζωής, να παίρνει μέρος στη Σύσκεψη. «Το Σωματείο μας φτιάχτηκε σε συνθήκες πολεμικής εμπλοκής, κόντρα στο δόγμα "τα κεφάλια μέσα"», σημείωσε, «ενώ εμείς δουλεύουμε σε κόντρα βάρδιες, ελλείψεις προσωπικού, δουλειά 16 ώρες και 6 στις 7 μέρες, με τις γυναίκες να κουβαλάνε ακόμα και 15 κιλά».

Απέναντι σε όλα αυτά, επεσήμανε, «πήραμε την απόφαση να οργανωθούμε "κάτω από τη μύτη" της εργοδοσίας, να βάλουμε φρένο στην επίθεση που δεχόμαστε και να βγούμε στην αντεπίθεση». Παρουσιάζοντας βασικά συμπεράσματα της μάχης για την οργάνωσή τους, υπογράμμισε ότι βοήθησαν οι παρεμβάσεις που είχαν γίνει το προηγούμενο διάστημα με το κλαδικό Συνδικάτο Μετάλλου, αλλά και η στάση εργαζομένων που απεργούσαν. Ακόμα, έχουν σημασία η ανάδειξη της κοινής αιτίας που ενώνει τα προβλήματα των εργαζομένων, η επιχειρηματολογία και οι συζητήσεις που έγιναν με τους εργαζόμενους, προωθώντας τη θέση ότι στην οργανωμένη επίθεση απαντάς μόνο οργανωμένα. Εδωσαν υπόσχεση περιφρούρησης της μάχης αυτής απέναντι στις επιθέσεις της εργοδοσίας, όπως με την απαγόρευση των εκλογών, την προσπάθεια απόλυσης τόσο του ίδιου όσο και του αντιπροέδρου. Σε αυτά, τόνισε, είχαν την πολύτιμη βοήθεια του κλαδικού Συνδικάτου, που συνέβαλε με κάθε τρόπο. Και έτσι τα κατάφεραν. Δεν πέρασε η προσπάθεια της εργοδοσίας να φοβίσει τους εργαζόμενους, επιχειρώντας να απολύσει τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο. Οι εργαζόμενοι απάντησαν μαζικοποιώντας περαιτέρω το Σωματείο. Και, δείχνοντας τον προσανατολισμό του Σωματείου, είπε πως έχουν καθαρό ότι «για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσουν αυτοί».

Η Ε. Μωραΐτη

Αποτελούν θύματα της σφοδρής αντιπαράθεσης ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή. Είναι συνάδελφοι που άφησαν τα πάντα πίσω. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα ήρθαν χωρίς τις οικογένειές τους. Δουλεύουν με καθεστώς ειδικής βίζας, οπότε σε περίπτωση απόλυσης χάνουν σε μικρό χρονικό διάστημα και την άδεια παραμονής γι' αυτούς και τις οικογένειές τους στη χώρα, αφού το να βρουν δουλειά σε άλλη εταιρεία στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο, και λόγω των ρωσικών κυρώσεων. Είναι δηλαδή σε ένα μόνιμο καθεστώς ομηρίας.

Το Σωματείο - συνέχισε ο Μ. Μπέλλας - ιδρύθηκε σχεδόν πριν έναν μήνα, μέσα σε συνθήκες επίθεσης της εργοδοσίας, εντατικοποίησης της δουλειάς και σχεδίων για απολύσεις στο πλαίσιο της αποκαλούμενης «μεταμόρφωσης της εταιρείας». Μιλάνε για απλούστευση της δομής της εταιρείας και εννοούν απολύσεις, ώστε λιγότεροι εργαζόμενοι να αναλάβουν περισσότερα καθήκοντα και ευθύνες από άλλες θέσεις εργασίας. Μιλάνε για νέους τρόπους δουλειάς και εννοούν αύξηση της παραγωγικότητας μέσω του ξεζουμίσματος των εργαζομένων, με χρήση νέων τεχνολογιών. Μάλιστα αυτές οι οργανωτικές αλλαγές γίνονται με αφορμή την «προσαρμογή στο ασταθές 2026» όπως λένε, λόγω των διεθνών εξελίξεων.

Ο Μ. Μπέλλας

Η ανταπόκριση των συναδέλφων από την πρώτη μέρα - πρόσθεσε - «ήταν συγκλονιστική, και αυτό μας γεμίζει με αισιοδοξία ότι θα τα καταφέρουμε.

Από το κατάμεστο γήπεδο παίρνουμε κουράγιο για τη συνέχεια. Φεύγουμε με το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι οι εργαζόμενοι, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, οργανωμένοι γύρω από τα σωματεία τους και αποφασισμένοι μπορούν να κερδίσουν, να επιβάλουν τα αιτήματα που θα ικανοποιήσουν τις σύγχρονες ανάγκες τους».

Η Ειρήνη Μωραΐτη, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων «Wolt», σημείωσε ότι πολλοί συνάδελφοι αναρωτήθηκαν για ποιο λόγο το Σωματείο ασχολείται τόσο έντονα με τον πόλεμο. Απάντηση σε αυτό έδωσε η ίδια η πραγματικότητα, καθώς η ραγδαία κλιμάκωση και οι συνέπειές του απέδειξαν πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο drones και εισβολές.

Ο Β. Παπαϊωάννου

Παράλληλα οι διανομείς, λόγω και του freelancing και της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τις πλατφόρμες, είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν συνέχεια, ανεξαρτήτως συνθηκών, κυνηγώντας το μεροκάματο. Επίσης, στα γραφεία είτε απολύονται εργαζόμενοι είτε παραιτούνται, γιατί δεν αντέχουν την πίεση και τον ψυχολογικό εκβιασμό που ασκείται στο όνομα «του καλού της ομάδας».

Ομως οι εργαζόμενοι - επεσήμανε η συνδικαλίστρια - γνωρίζουν, και αυτό συζητάνε και στις συνελεύσεις τους, ότι δεν πρέπει να βάζουν τις ανάγκες τους πίσω από τις ανάγκες της εργοδοσίας. Γι' αυτό «οργανώνουμε την πάλη μας, γιατί κουραστήκαμε να ακούμε από τους υπεύθυνους "αυτά έχει η ζωή, δεν έχει πάθει κανείς τίποτα, μην κινδυνολογείς, είναι επιλογή σου να μείνεις στην εταιρεία"!».

Ανακοίνωσε ακόμα ότι έχουν ήδη πάρει απόφαση να απεργήσουν την Πρωτομαγιά και να υλοποιήσουν σειρά παρεμβάσεων μέχρι τότε, για να καταλήξει: «Η εργοδοσία, όταν πήγαμε για συνάντηση, είπε "εσείς είστε με το ΠΑΜΕ", γεμάτη οργή αλλά κυρίως με φόβο, γιατί ξέρουν πως τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ δεν συμβιβάζονται».

Ο Γ. Ρίμπας

Στη συνέχεια, αναφερόμενος στη δράση του Συνδικάτου στο εργοτάξιο του Ελληνικού, τόνισε ως ιδιαίτερο στοιχείο τη μεγάλη μάζα των μεταναστών, σε ποσοστό πάνω από 80% να είναι Αραβες, Αιγύπτιοι, Ινδοί, με το Συνδικάτο να κάνει προσπάθεια συστηματικής παρέμβασης, με εξορμήσεις, περιοδείες, ανακοινώσεις στη γλώσσα τους. «Το βασικότερο και κύριο που έχουμε καταφέρει μέσα στο εργοτάξιο είναι να αποκτήσουμε την εμπιστοσύνη από όλους αυτούς τους συνάδελφους», είπε χαρακτηριστικά. Είναι δε ενδεικτικό της δράσης το ότι «σπάνε τα τηλέφωνα του Σωματείου» από εργαζόμενους που θέλουν να έρθουν σε επαφή. «Γιατί οι συνάδελφοι εκεί που υπήρχε το Σωματείο έσπασε η τρομοκρατία, έσπασαν τα 12ωρα και τα 13ωρα», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Β. Συρίγος. Και υπογράμμισε ότι το κατασκευαστικό κεφάλαιο βρίσκει «ευκαιρία» στον πόλεμο για νέα κέρδη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Ουκρανία, που έχουν βγάλει νύχια και καραδοκούν για επενδύσεις, και από την άλλη στη συνεχή πίεση του Σωματείου για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης στο εργοτάξιο λένε πως δεν είναι ώρα για απαιτήσεις και πρέπει να υπάρξει προσαρμογή. «Κάθε μέρα παλεύουμε για να ανυψώσουμε το μπόι της εργατικής τάξης», κατέληξε, δείχνοντας τον επόμενο αγωνιστικό σταθμό, της Εργατικής Πρωτομαγιάς.