Eurokinissi

Ετσι, η υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, επιστράτευσε, εκτός των άλλων, το «επιχείρημα» για μείωση των φροντιστηρίων και δήλωσε σε συνέντευξή της: «Η έξαρση των φροντιστηρίων και της εξωσχολικής υποστήριξης αποτελεί σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της "μονοκαλλιέργειας" των Πανελλαδικών Εξετάσεων και του εξοντωτικού κυνηγητού των μορίων σε έναν περιορισμένο αριθμό μαθημάτων. Θέλω όμως να είμαι ειλικρινής: Η εξάρτηση από τα φροντιστήρια και η ελάφρυνση του οικονομικού βάρους για τις οικογένειες είναι μια πολυπαραγοντική εξίσωση (...) Θα ήταν ανειλικρινές να υποστηρίξω ότι με το Εθνικό Απολυτήριο θα εξαφανιστούν τα φροντιστήρια. Στόχος μας, όμως, είναι να ενισχύσουμε την εμπιστοσύνη στο ελληνικό σχολείο». Κοινώς ισχυρίζεται ότι αφού θα αυξηθούν οι εξεταστικές δοκιμασίες σε όλο το Λύκειο... θα μειωθούν τα φροντιστήρια! Παραδέχεται ωστόσο ότι δεν θα εξαφανιστούν κιόλας.

Καμιά πρωτοτυπία! Ολες οι κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες υπόσχονται μείωση των φροντιστηρίων φέρνοντας αλλαγές στο σύστημα πρόσβασης. Η πραγματικότητα όμως τις διαψεύδει.

Πώς εξελίσσεται αυτό το θέμα διαχρονικά; Τη δεκαετία του 1990 με το σύστημα των «δεσμών» και τον μεγάλο ανταγωνισμό για την εισαγωγή στα ΑΕΙ έχουμε διαρκή ανάπτυξη των φροντιστηρίων. Στα τέλη της δεκαετίας, οι μεταρρυθμίσεις του Αρσένη με εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα Β' και Γ' Λυκείου και τη μεγαλύτερη σύνδεση του απολυτηρίου με την πρόσβαση (που προσομοιάζει σε αυτό που θέλει να φέρει η κυβέρνηση) οδήγησαν σε έκρηξη της φροντιστηριακής ζήτησης, όσο κι αν η κυβέρνηση υποσχόταν το ακριβώς αντίθετο.

Από το 2006 έως το 2010 με τις πανελλαδικές εξετάσεις σε 6 μαθήματα, παρά τη μείωση δηλαδή των εξεταζόμενων μαθημάτων και την ελάφρυνση της διαδικασίας πρόσβασης, η φροντιστηριακή αγορά σταθεροποιείται σε υψηλό επίπεδο. Πτώση δαπανών για φροντιστήρια σημειώνεται μόνο την περίοδο 2013-2020, που όμως οφείλεται ξεκάθαρα στη μεγάλη οικονομική κρίση που τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά. Από το 2020 έως σήμερα έχουμε και πάλι σημαντικότατη αύξηση των δαπανών για φροντιστήρια, παρόλο που μειώθηκαν σε τέσσερα τα εξεταζόμενα μαθήματα. Κοινώς, κάθε μεταρρύθμιση που αυξάνει την αβεβαιότητα ή τον ανταγωνισμό στις πανελλαδικές εξετάσεις οδηγεί σε αύξηση της φροντιστηριακής αγοράς, ενώ οι μειώσεις δαπανών εμφανίζονται κυρίως σε περιόδους οικονομικής κρίσης και όχι λόγω εκπαιδευτικών αλλαγών.

Ενα ακόμα σημαντικό κριτήριο είναι η στάση των ίδιων των φροντιστηρίων απέναντι στις μεταρρυθμίσεις για την πρόσβαση. Για παράδειγμα, το 1997, με την ανακοίνωση ακόμα του σχεδίου Αρσένη η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φροντιστών Ελλάδας δήλωνε ότι «είμαστε πραγματικά ευγνώμονες στον υπουργό Παιδείας, γιατί (...) θα αυξηθούν οι μαθητές μας και όπως καταλαβαίνετε αυτό θα είναι ένα επιπρόσθετο κέρδος για μας». Αντίστοιχα, το 2018-2019 με τη συζήτηση του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ για διπλές πανελλαδικές και κατάργηση όποιων στοιχείων γενικής παιδείας είχαν απομείνει στη Γ' Λυκείου, εκπρόσωπος μεγάλης αλυσίδας φροντιστηρίων δήλωνε ότι «τα φροντιστήρια θα ξαναβρεθούμε στο επίκεντρο της συζήτησης επιβεβαιώνοντας τη διαχρονικότητά μας... Είμαι βέβαιος ότι αυτό θα ωφελήσει και τις εγγραφές μας»! Αντίστοιχα, τώρα, σε τοποθετήσεις του με αφορμή τον διάλογο για το Εθνικό Απολυτήριο ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας των φροντιστηρίων (ΟΕΦΕ) δήλωσε ότι «η πρωτοβουλία αυτή, παρόλο που πάρθηκε αργά, είναι σε σωστή κατεύθυνση» και κάλεσε «να το δούμε χωρίς ιδεοληψίες»!

Με άλλα λόγια, οι εκπρόσωποι των φροντιστηρίων όχι μόνο δεν αισθάνονται καμιά απειλή, αλλά έχοντας εδώ και χρόνια εδραιωμένες επιχειρήσεις, σε κάθε κυβερνητική αλλαγή «τρίβουν τα χέρια τους», προσαρμόζουν ταχύτατα τα προγράμματά τους κι ανοίγουν τις πόρτες τους για να υποδεχτούν περισσότερους μαθητές - πελάτες!

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση πολλοί έχουν επιχειρήσει να παρουσιάσουν την οικονομική αιμορραγία των οικογενειών για φροντιστήρια ως ένα ελληνικό φαινόμενο, μια ελληνική παθογένεια που μπορεί να ξεριζωθεί. Δεν είναι όμως έτσι.

Η έρευνα του ΚΑΝΕΠ σημειώνει ότι η «σκιώδης εκπαίδευση», όπως είναι ο όρος που έχει επικρατήσει διεθνώς για τη φροντιστηριακή βοήθεια προς τους μαθητές εκτός του σχολείου, «ενδημεί σε περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας, της Βόρειας Αμερικής, της Νότιας Ευρώπης (Ελλάδα, Ιταλία, Κύπρος, Ισπανία, Μάλτα), αλλά και - έστω και σε μικρότερο βαθμό - σε χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης». «Πρόκειται ουσιαστικά για φαινόμενο που διαχέεται σε ευρύτερα πεδία της κοινωνικής ζωής και διαδίδεται ακόμα και σε χώρες οι οποίες στο παρελθόν δεν είχαν ανάλογο προηγούμενο», σημειώνει η έρευνα, εξηγώντας πως «η ανάπτυξη της σκιώδους εκπαίδευσης ενισχύεται από τις διαδικασίες εξετάσεων εισαγωγής στις πανεπιστημιακές σχολές, αλλά και από τη συμμετοχή των μαθητών σε διεθνείς διαγωνισμούς αξιολόγησης (π.χ. Pisa), με αποτέλεσμα την όξυνση των ανισοτήτων σε ό,τι αφορά την πρόσβαση και την επιτυχία σε αυτούς».

Αντίστοιχα, η Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ) στην ανακοίνωσή της για το Εθνικό Απολυτήριο σημειώνει ότι «στη Γαλλία και τη Γερμανία, όπου τα λεγόμενα "Εθνικά Απολυτήρια" εφαρμόζονται εδώ και χρόνια, έχει στηθεί μια τεράστια αγορά φροντιστηρίων. Περίπου 1 στα 4 παιδιά ξεκινά φροντιστήριο ήδη από το Γυμνάσιο ή και νωρίτερα. Το αποτέλεσμα; Δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο πληρώνουν οι οικογένειες για "υποστήριξη" που θα έπρεπε να παρέχει το δημόσιο σχολείο. Τα στοιχεία δείχνουν επίσης κάτι ακόμα πολύ καθαρά: Στη Γαλλία και τη Γερμανία, τα παιδιά από οικογένειες με μεγαλύτερα εισοδήματα πηγαίνουν πολύ περισσότερο σε φροντιστήρια. Αντίθετα, τα παιδιά από φτωχότερες οικογένειες μένουν πίσω, όχι επειδή "δεν προσπαθούν", αλλά επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν».

Φυσικά, αυτό επιβεβαιώνεται και στη χώρα μας, αφού σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας του ΚΑΝΕΠ, η μέση οικογενειακή μηνιαία δαπάνη για τα φροντιστήρια ανέρχεται σε 180 ευρώ, με έντονη ανισότητα: Το φτωχότερο 25% δαπανά κάτω από 70 ευρώ, ενώ το πλουσιότερο 25% άνω από 250 ευρώ μηνιαίως. Επίσης, τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα έως 750 ευρώ διαθέτουν για φροντιστήρια το 24,1% του ετήσιου εισοδήματός τους, έναντι μόλις 3,3% στις υψηλότερες εισοδηματικές τάξεις.

«Σήμερα, σε όλη την Ευρώπη, η λεγόμενη "βιομηχανία των φροντιστηρίων" μεγαλώνει συνεχώς και αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα χρόνια. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Οσο το σχολείο βασίζεται όλο και περισσότερο στις εξετάσεις, τόσο σπρώχνει τους γονείς να πληρώνουν από την τσέπη τους», σημειώνει η ΑΣΓΜΕ φωτίζοντας το συμπέρασμα: «Οταν η μόρφωση γίνεται εμπόρευμα, η ανισότητα μεγαλώνει. Και το σχολείο, αντί να μειώνει τις διαφορές, τις ενισχύει - σε βάρος των παιδιών των λαϊκών οικογενειών».

Από όλα τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο ότι τα φροντιστήρια εντείνουν τις ταξικές ανισότητες. Στη χώρα μας έχουν εμπεδωθεί ως απαραίτητα για την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση, ως ένα «αναγκαίο κακό», αφού το σχολείο δεν αρκεί για αυτή τη δουλειά. Παράλληλα, δείχνουν τάση επέκτασης, η οποία οφείλεται ακριβώς στις κυβερνητικές πολιτικές για το σχολείο.

Οπως σημειώνει πολύ εύστοχα η έρευνα του ΚΑΝΕΠ: «Ο μηχανισμός της σκιώδους εκπαίδευσης διαχρονικά ευδοκιμεί εκεί όπου επικρατεί η πρακτική του "κλειστού αριθμού επιτυχόντων", εντείνοντας την ανταγωνιστική σχέση μεταξύ της προσφοράς και της ζήτησης θέσεων, αφού η σχολική επιτυχία συναρτάται άμεσα με την επαγγελματική και, κατ' επέκταση, την κοινωνική κινητικότητα».

Ετσι, στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια τα φροντιστήρια επεκτείνονται στο Δημοτικό, όχι μόνο με τη μορφή των Κέντρων Μελέτης (που λειτουργούν κυρίως για απογευματινή φύλαξη των παιδιών και προετοιμασία για τα μαθήματα της επόμενης μέρας), αλλά και με τη μορφή της προετοιμασίας για εξετάσεις. Ο ανταγωνισμός στις εξετάσεις εισαγωγής στα Πρότυπα Γυμνάσια στα μεγάλα αστικά κέντρα καθιστά απαραίτητα τα φροντιστήρια για τους μαθητές στην τελευταία διετία του Δημοτικού. Με τη δημιουργία των «Ωνάσειων Σχολείων», που η εισαγωγή γίνεται πάλι με εξετάσεις, ξεπήδησαν αμέσως αντίστοιχα προγράμματα προετοιμασίας στα φροντιστήρια, ενώ επίσης ειδικά προγράμματα δημιουργούνται για προετοιμασία για το Διεθνές Απολυτήριο (IB) με την ανακοίνωση της επέκτασής του πέρα από τα ιδιωτικά σχολεία.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το ακραία εφιαλτικό σενάριο του «ψηφιακού αρχείου μαθητή» (κοινώς portfolio μαθητή), δηλαδή της αποτύπωσης επιδόσεων, δεξιοτήτων, συμπεριφορών και στάσεων του μαθητή από το Νηπιαγωγείο έως το Λύκειο, που η επιτροπή διαλόγου φαίνεται ότι θέλει να συνδέσει με την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση... φανταστείτε τι έχει να γίνει με τη γιγάντωση των φροντιστηρίων από τα πρώτα παιδικά χρόνια και τι θα σημάνει αυτό για τις λαϊκές οικογένειες!

Από όποια πλευρά κι αν το δούμε, λοιπόν, ο σχεδιασμός της κυβέρνησης για το Εθνικό Απολυτήριο μεταφράζεται όχι σε μείωση των φροντιστηρίων, αλλά σε υπερπολλαπλασιασμό τους σε τέτοιο βαθμό που οι λαϊκές οικογένειες θα είναι αδύνατο να αντέξουν...

Την έγκριση 230 βιβλίων που θα ενταχθούν στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα το υπουργείο Παιδείας, παρουσιάζοντάς την ως σταθμό, ως την «είσοδο του «πολλαπλού βιβλίου» σε μια νέα, ουσιαστική φάση εφαρμογής.

«Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα για το ελληνικό σχολείο και για μια μεταρρύθμιση που συνδέεται άμεσα με τα νέα Προγράμματα Σπουδών και με την ενίσχυση της ποιότητας του διδακτικού υλικού», δηλώνει το υπουργείο Παιδείας, εντάσσοντας το μέτρο στο πλαίσιο της πολιτικής του για την Παιδεία. Μια πολιτική με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και αρχές που έρχεται να υπηρετήσει και η καθιέρωση του λεγόμενου «πολλαπλού βιβλίου».

Ειδικότερα, όλοι αποδέχονται πως το σημερινό περιεχόμενο του σχολείου είναι παρωχημένο, τα βιβλία ξεπερασμένα και με περιεχόμενο σε πολλές περιπτώσεις πίσω από τις σύγχρονες εξελίξεις της επιστήμης. Σαν απάντηση στα παραπάνω εμφανίστηκαν τα νέα Προγράμματα Σπουδών, τα οποία ξεσήκωσαν τεκμηριωμένες και έντονες αντιδράσεις για το περιεχόμενο και τους στόχους τους που χαρακτηρίζονται από αποσπασματικότητα, καλλιέργεια κυρίως δεξιοτήτων, οδηγώντας τελικά στην ημιμάθεια. Πάνω σε αυτά τα δοκιμασμένα υλικά στηρίζεται και το «πολλαπλό βιβλίο».

Γνωρίζοντας πως το περιεχόμενο του σχολείου απασχολεί μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς, η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα συνοδεύει κάθε σχετική αναφορά με καλλιέργεια προσδοκιών πως θα αντιμετωπιστεί η αποστήθιση, θα διευρύνονται οι επιλογές, ότι τα παιδιά στα σχολικά τους χρόνια θα έχουν πρόσβαση σε διαφορετικές - περισσότερες από μία - πηγές μάθησης και αυτό θα αμβλύνει τη σφαιρική σκέψη.

Στην πραγματικότητα, για κάθε μαθητή και μαθήτρια το βιβλίο θα εξακολουθεί να είναι ένα: Αυτό που θα επιλεγεί για κάθε τμήμα/τάξη. Το νέο που έρχεται είναι ότι κάθε σχολείο θα διαλέγει διαφορετικό βιβλίο και ανοίγει έτσι και ο δρόμος για τη δημιουργία σχολικών βιβλίων διαφόρων κατηγοριών, που θα επιλέγονται ανάλογα με τον τύπο, το - ταξικό - προφίλ κάθε σχολείου, με αφετηρία ένα μίνιμουμ γνώσεων. Απτό παράδειγμα εφαρμογής των παραπάνω - που περνά ακριβώς μέσα από τη θέσπιση του πολλαπλού βιβλίου - μπορεί να αντληθεί από το Αγγλοσαξωνικό σύστημα όπου εκδοτικοί οίκοι συγγράφουν βιβλία που απευθύνονται αποκλειστικά σε σχολεία λαϊκών συνοικιών και οι εκδόσεις της Οξφόρδης και του Cambridge απευθύνονται στα «καλά» σχολεία.

Πρόκειται άλλωστε για μία ακόμα εφαρμογή της πολιτικής της ταξικής διαφοροποίησης ανάμεσα στα σχολεία, στην οποία καταλήγει η πολιτική του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης μέσα από μία σειρά μέτρων, αλλά και οργανικό κομμάτι της συζήτησης για αλλαγές στο σχολείο και καθιέρωση Εθνικού Απολυτηρίου.

Μετά την ανακοίνωση εγκεκριμένων τίτλων, επόμενο βήμα είναι η ανάρτησή τους στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Διδακτικών Βιβλίων και η έκδοση της Υπουργικής Απόφασης, με την οποία θα καθορίζονται η διαδικασία επιλογής διδακτικού βιβλίου, η σχετική προθεσμία, καθώς και κάθε άλλο ειδικότερο θέμα που αφορά στην επιλογή των βιβλίων από τους εκπαιδευτικούς.

Τα βιβλία που έχουν εγκριθεί, θα επιλεγούν και θα διανεμηθούν στα σχολεία κατά το σχολικό έτος 2027-2028, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας.

Μία ματιά στην Υπουργική Απόφαση που δημοσιεύτηκε στις 8 Απριλίου επιβεβαιώνει πως φροντιστήρια και εκδοτικοί οργανισμοί βοηθημάτων μπαίνουν και επίσημα στη δημόσια Εκπαίδευση με τίτλους βιβλίων, ενώ ο αριθμός των βιβλίων ανά τάξη και μάθημα κυμαίνεται. Σε αρκετές περιπτώσεις τα εγκεκριμένα βιβλία περιορίζονται σε ένα, χωρίς αυτό να αλλάζει το περιεχόμενο και τον χαρακτήρα του μέτρου.

Σε αυτό το σχολείο που οικοδομείται, το «πολλαπλό βιβλίο» αποτελεί ένα βήμα υποβάθμισης για τους πολλούς, με ταξική σφραγίδα, η οποία επιβεβαιώνεται από τη διεθνή εμπειρία αλλά και από το μικρό διάστημα εφαρμογής στη χώρα μας στο παρελθόν. Είναι μία ακόμα έκφραση της χρεοκοπημένης αστικής στρατηγικής για την Εκπαίδευση, μέσα σε ένα σχολείο με συγκεκριμένο προσανατολισμό, με άλυτα προβλήματα ακόμα και στα στοιχειώδη, όπως η ασφάλεια και η επαρκής στελέχωση που συντηρούνται για να θυμίζουν τη σημασία που δίνει στην Εκπαίδευση των πολλών το σύστημα που δίνει τα πάντα στους λίγους.

Από την πτώση σοβάδων στο 36ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά

Με την πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων κατασκευασμένα μέχρι τη δεκαετία του 1950, χωρίς ουσιαστικό προσεισμικό έλεγχο και με συντήρηση και επισκευή στα μέτρα της υποχρηματοδότησης, το ζήτημα της σχολικής στέγης είναι ιδιαίτερα οξυμένο στην περιοχή του Πειραιά και το ΚΚΕ φέρνει το ζήτημα στη Βουλή.

Με πρόσφατη Ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Εσωτερικών αναφέρεται ειδικότερα στην Α' Δημοτική Κοινότητα του δήμου Πειραιά, την πιο πυκνοκατοικημένη Κοινότητα στον δήμο, όπου από την αρχή της σχολικής χρονιάς η Ενωση Γονέων της Α' Δημοτικής Κοινότητας μαζί με γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς της περιοχής διεκδικούν λύσεις. Μεταξύ άλλων καταγράφονται έλεγχοι μόνο οπτικοί, σχολεία σε προκάτ από το 2021, κυρίως νηπιαγωγεία και το 50ό Δημοτικό Σχολείο, χωρίς καμία ουσιαστική δέσμευση για την κατασκευή νέων, σύγχρονων, ασφαλών σχολικών κτιρίων που να καλύπτουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες. Η Ενωση Γονέων ζητά να καλυφθούν οι ανάγκες με την αξιοποίηση του Μιχαλοπούλειου, να σχεδιαστούν και να δημιουργηθούν σχολικά κτίρια σε μια σειρά οικόπεδα χαρακτηρισμένα για σχολική χρήση. Το ΚΚΕ καλεί τους υπουργούς να απαντήσουν τι μέτρα θα πάρουν για την κάλυψη των παραπάνω αναγκών επισκευής και συντήρησης, σύγχρονα ασφαλή σχολεία με ενδελεχή προσεισμικό έλεγχο και γενναία χρηματοδότηση για κατασκευή νέων σχολικών μονάδων με αξιοποίηση των χαρακτηρισμένων για σχολική χρήση οικοπέδων.

Στο μεταξύ, την 1η Απρίλη σημειώθηκε πτώση από ταβάνι σε αίθουσα της Α' τάξης του 36ου Δημοτικού Σχολείου Πειραιά εν ώρα μαθήματος, με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό ενός μαθητή από τα θραύσματα, όπως επισημαίνεται σε άλλη Ερώτηση προς τους υπουργούς Εσωτερικών και Παιδείας. «Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η συγκεκριμένη αίθουσα συγκαταλέγεται στις πιο πρόσφατα συντηρημένες, καθώς μόλις το περασμένο καλοκαίρι είχαν πραγματοποιηθεί εργασίες χρωματισμού, γεγονός που γεννάει ερωτήματα για την ποιότητα και τον έλεγχο των εργασιών. Σημειώνουμε επίσης ότι η αίθουσα δεν βρίσκεται κάτω από ταράτσα, αλλά κάτω από άλλη αίθουσα», επισημαίνεται.

Μεταφέροντας την ανησυχία γονιών και εκπαιδευτικών, που ζητούν ουσιαστικό και καθολικό έλεγχο της σχολικής στέγης, για την ασφάλεια τη δική τους και των μαθητών, οι βουλευτές του ΚΚΕ ρωτούν τους υπουργούς Παιδείας και Εσωτερικών τι μέτρα θα ληφθούν για άμεσο ουσιαστικό έλεγχο και εργασίες συντήρησης στο σχολείο, αλλά και για αύξηση της χρηματοδότησης και ενίσχυση των τεχνικών υπηρεσιών του δήμου με το απαραίτητο μόνιμο επιστημονικό και εργατικό προσωπικό.

Με άλλη Ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Εσωτερικών αναδεικνύεται η περίπτωση του 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών «Δημήτρης Πικιώνης», επί της οδού Σίνα 70, ενός ιστορικού και αρχιτεκτονικά σημαντικού σχολικού συγκροτήματος, χαρακτηρισμένου «Ιστορικού Διατηρητέου Μνημείου» και προστατευόμενου από την ισχύουσα νομοθεσία.

Ωστόσο, όπως επισημαίνεται στην Ερώτηση, «ένα μνημείο που θα έπρεπε να συντηρείται με αυξημένη ευθύνη έχει μετατραπεί σε χώρο επικίνδυνο για τους μαθητές και εκπαιδευτικούς». Ειδικότερα, έχουν σημειωθεί «περιστατικά πτώσεων σοβάδων από οροφές, πτώση κουφωμάτων με τζάμια εν ώρα μαθήματος, εκτεταμένη υγρασία και μούχλα σε αίθουσες διδασκαλίας, προβλήματα αποχέτευσης, φθορές σε προαύλια και σκάλες, ακόμα και τραυματισμοί μαθητών λόγω ακατάλληλου εδάφους. Μόνο τους τελευταίους μήνες σημειώθηκαν νέα περιστατικά πτώσης υλικών μέσα σε αίθουσες, με την αποφυγή σοβαρών ατυχημάτων να οφείλεται αποκλειστικά στην τύχη».

Τονίζεται ότι τα προβλήματα έχουν επισημανθεί επανειλημμένα από τους εκπαιδευτικούς και τον Σύλλογο Γονέων, αλλά δεν έχουν ληφθεί ουσιαστικά μέτρα και οι όποιες παρεμβάσεις περιορίζονται σε αποσπασματικές και καθυστερημένες εργασίες, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος. Επίσης ότι το έργο «Ανακαίνιση Διατηρητέου Κτιρίου επί της οδού Σίνα 70 (14ο Δημοτικό Αθηνών)» εμφανίζεται στα εγκεκριμένα Τεχνικά Προγράμματα του δήμου Αθηναίων, με προϋπολογισμό 2.500.000 ευρώ, κάθε χρόνο από το 2019 έως και το 2025, και παραμένει ανενεργό επί σειρά ετών, ενώ η κατάσταση του σχολείου επιδεινώνεται.

«Η κατάσταση αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ευθύνη τόσο του δήμου Αθηναίων ως ιδιοκτήτη του κτιρίου όσο και των συναρμόδιων υπουργείων, ιδίως όταν πρόκειται για ένα σχολείο που λειτουργεί καθημερινά και φιλοξενεί παιδιά. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα συντήρησης ενός κτιρίου ή προστασίας ενός μνημείου. Πρόκειται πρωτίστως για ζήτημα ασφάλειας και προστασίας της ζωής εκατοντάδων παιδιών και εκπαιδευτικών», τονίζουν οι βουλευτές του ΚΚΕ που υπογράφουν την Ερώτηση, καλώντας τους αρμόδιους υπουργούς να τοποθετηθούν για τα παραπάνω και να ληφθούν μέτρα ώστε να σταματήσει η απαράδεκτη πρακτική των αποσπασματικών παρεμβάσεων, καθώς επίσης να υπάρξει ολοκληρωμένη, άμεση και ουσιαστική αποκατάσταση του κτιρίου.

Καθημερινότητα έχει γίνει τα τελευταία χρόνια η πτώση σοβάδων στις σχολικές αίθουσες

Πρόκειται για ένα θέμα εξάλλου που η ΑΣΓΜΕ και γενικότερα τα συλλογικά όργανα των γονιών (Σύλλογοι, Ενώσεις, Ομοσπονδίες) έχουν στείλει χιλιάδες υπομνήματα, έχουν γίνει εκατοντάδες παραστάσεις διαμαρτυρίας, συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις σε Δημοτικά Συμβούλια, σε υπουργεία και σε κάθε άλλη αρμόδια κρατική αρχή σε όλη τη χώρα, αναδεικνύοντας τόσο τα θέματα ασφάλειας, όσο και τη συσχέτιση της κατάστασης των σχολικών υποδομών με την ποιότητα της παρεχόμενης Εκπαίδευσης, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες που υπάρχουν.

Αφού επισήμανε εξαρχής την ανεπαρκή χρηματοδότηση για τα σχολεία, την ώρα μάλιστα που και οι πολεμικές δαπάνες στερούν πολύτιμους πόρους από τις τεράστιες ανάγκες που έχουν αυτά, η εκπρόσωπος της ΑΣΓΜΕ επισήμανε ότι οι οργανώσεις γονέων μιλούν για νέες «κοιλάδες των Τεμπών» όταν αναφέρονται στα σχολικά κτίρια, γιατί:

«Τα σχολεία που κατασκευάστηκαν μέχρι το 1984 αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων. Χτίστηκαν με τον παλαιό και ανεπαρκή πλέον αντισεισμικό κανονισμό (1959) και είναι κτίρια γερασμένα και καταπονημένα από παλαιότερους σεισμούς και τη φυσιολογική φθορά του χρόνου. Πρόκειται για σχολεία που ήδη μετρούν χρόνο ζωής από 40 έως 67 χρόνια, ενώ υπάρχουν και ορισμένα που προσεγγίζουν ή ακόμα και ξεπερνούν τον έναν αιώνα ζωής! Ολα αυτά τα κτίρια, πέρα από τις αδυναμίες των κανονισμών της εποχής τους, αλλά και των υλικών που τότε ήταν διαθέσιμα, έχουν επιβαρυνθεί και με σημαντικές φθορές που δεν επισκευάστηκαν, αυξάνοντας την πιθανότητα να παρουσιάσουν προβλήματα στατικότητας λόγω της οξείδωσης του οπλισμού και άλλων προβλημάτων, που λειτούργησαν επιβαρυντικά από την έλλειψη ουσιαστικής συντήρησης και επισκευών, εξαιτίας της χρόνιας υποχρηματοδότησης.

Κι αφού για πάνω από μια δεκαπενταετία για τα σχολεία δεν υπήρχε δεκάρα τσακιστή, τώρα παρουσιάζεται ως ριζική ανακαίνιση και ανακατασκευή σχολείων το πρόγραμμα "Μαριέττα Γιαννάκου" με τη δήθεν δωρεά 100 εκατ. ευρώ από τις συστημικές τράπεζες, αφού χρωστάνε 12,5 δισ. ευρώ από αναβαλλόμενους φόρους! Ενα πρόγραμμα που αφορούσε μόλις το 3% των σχολείων και οι παρεμβάσεις δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα χέρι βάψιμο, αναβάθμιση τουαλετών και αύλειων χώρων, καθώς εξαρχής απέκλειε σοβαρότερες κατασκευαστικές παρεμβάσεις που σχετίζονται με θέματα ελέγχου στατικότητας και θωράκισης των κτιρίων. Και υπάρχει και η πλευρά των ενεργειακών αναβαθμίσεων που περιλαμβάνουν θερμοπροσόψεις, οι οποίες ξεκινούν χωρίς να γνωρίζουμε τι αποτελέσματα έδωσε ο πρωτοβάθμιος έλεγχος, όπως κι αν θα προηγηθούν οι απαραίτητες μελέτες και επισκευές πριν προχωρήσουν οι θερμοπροσόψεις.

Η ασφάλεια για τα παιδιά μας όμως δεν περιορίζεται μόνο στη στατική επάρκεια του σχολικού κτιρίου. Γονείς και εκπαιδευτικοί καταγγέλλουν ότι αίθουσες και προαύλια σχολείων πλημμυρίζουν, σοβάδες αποκολλούνται από τις οροφές, καταγράφονται βραχυκυκλώματα από τις απαρχαιωμένες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και πίνακες, υπάρχουν καλώδια εκτεθειμένα, λάμπες και φωτιστικά οροφής που αποκολλούνται, τζάμια που σπάνε και δεν αντικαθίστανται. Στα σχολεία των παιδιών μας υπάρχουν προαύλια με κακοτεχνίες, ρηγματώσεις, καθιζήσεις και άλλες σημαντικές φθορές, γήπεδα με κατεστραμμένα ή ανύπαρκτα προστατευτικά καλύμματα σε μπασκέτες, στύλους κ.α. που ευθύνονται για καθημερινά μικρά ή/και σοβαρότερα ατυχήματα.

Ανησυχούμε τι θα γίνει σε περιπτώσεις άλλων έκτακτων καταστάσεων κινδύνου, όπως έκρηξη ή φωτιά εντός του σχολείου, σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών όπως πλημμύρα, σεισμό, δασική πυρκαγιά, ή στην περίπτωση Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης, όπως υπενθύμισε η πρόσφατη φωτιά σε αγωγό καυσίμων της "Coral Gas" στο Πέραμα, μέσα στον αστικό ιστό, δίπλα στα σπίτια και τα σχολεία μας, δίπλα σε αθλητικούς χώρους και παιδικές χαρές. Ανησυχούμε γιατί εμφανίζονται συχνά δυσλειτουργίες στα συστήματα θέρμανσης, ακόμα και φονικές εκρήξεις στα λεβητοστάσια, όπως αυτό στις Σέρρες με ένα παιδί νεκρό και δύο τραυματισμένα, γιατί η αντικεραυνική προστασία λείπει από πολλά σχολεία, γιατί πολλά σχολεία δεν διαθέτουν καν πιστοποιητικό πυρασφάλειας (πόσο μάλλον ενεργητική και παθητική πυρασφάλεια), γιατί έχουμε δει σχολεία να γίνονται παρανάλωμα του πυρός, γιατί υπάρχουν σχολεία με μία μόνο είσοδο - έξοδο, γιατί παρά τα αλλεπάλληλα αιτήματά μας δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα αποτελέσματα έστω του πρωτοβάθμιου - οπτικού ελέγχου, όπου διενεργήθηκε.

Κι ανησυχούμε ακόμα περισσότερο γιατί το κράτος τα γνωρίζει όλα αυτά και αντί να προχωρήσει σε γενναία αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, για την ουσιαστική συντήρηση, εκτεταμένες επισκευές και πρόγραμμα ανέγερσης νέων σχολείων, προσπαθεί να ξεμπερδέψει από τις ευθύνες του, κλείνοντας τα σχολεία κάθε φορά που βρέχει, χιονίζει, φυσάει ή έχει καύσωνα ή τα κλείνει επ' αόριστον, όπως με τα σεισμόπληκτα σχολεία στο Αιγάλεω! Γιατί γνωρίζει ότι τα παιδιά μας δεν είναι ασφαλή ούτε μέσα ούτε καθ' οδόν για το σχολείο.

Οταν όμως μιλάμε για τη σχολική στέγη, θα πρέπει να εξετάζουμε και τη σημασία που έχουν οι σχολικές υποδομές στη σχέση του παιδιού με το σχολείο, αλλά και στην ίδια την εκπαιδευτική και μαθησιακή διαδικασία.

Ενα παιδί, μέχρι τα 18 του χρόνια, βρίσκεται καθημερινά επί 6 τουλάχιστον ώρες σε έναν χώρο μέσα στον οποίο θα πρέπει να μάθει να σκέφτεται, να επικοινωνεί, να αντιλαμβάνεται την αντικειμενική πραγματικότητα με τους νόμους που τη διέπουν, να αθλείται, να ψυχαγωγείται και όποια άλλη δραστηριότητα είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του, έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει τα βήματα που θα το φέρουν στην ενήλικη ζωή. Προφανώς, η διαμόρφωση αυτού του χώρου, του Δημόσιου Σχολείου του, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο να αισθανθεί αυτόν τον χώρο δικό του, να τον αγαπήσει, να μάθει να τον φροντίζει και να τον διατηρεί όμορφο. Το αίσθημα που δημιουργεί στο παιδί το σχολείο του, είναι αποφασιστικής σημασίας για την προσέγγισή του απέναντι στη γνώση που θα του παρέχεται σε αυτό. Ενα σχολείο που θα δημιουργεί θετικά συναισθήματα στο παιδί, θα το προδιαθέτει θετικά και για τη διαδικασία της μάθησης, και ένα σχολείο που θα δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα, θα το απομακρύνει από αυτή.

Η πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων αδυνατεί να στηρίξει τις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας όσον αφορά το περιεχόμενο και την ηλικιακή βαθμίδα που φιλοξενεί η κάθε σχολική μονάδα. Κι αυτό αφορά τον αυξημένο αριθμό των μαθητών ανά τάξη, που δυσκολεύει την εξατομικευμένη βοήθεια και διδασκαλία, την έλλειψη αιθουσών για τα μαθήματα μουσικής, εικαστικών κ.λπ., εργαστηρίων φυσικών επιστημών, γυμναστηρίων, βιβλιοθηκών κ.λπ. Αδυνατούν να αποτελέσουν το περιβάλλον εκείνο που θα εμπνεύσει, θα συνδέσει στο μυαλό των παιδιών τη θεωρητική με την πρακτική γνώση, να φέρει σε επαφή τα παιδιά με τον πολιτισμό, τα αθλήματα, τη φύση.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν, ειδικότερα για τις μικρότερες ηλικίες που τώρα εισέρχονται στη σχολική ζωή, τον φιλόξενο και ασφαλή εκείνο χώρο - ειδικά όταν το σχολείο τους είναι ένα τσίγκινο κουτί, όπως αυτά που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της δίχρονης προσχολικής αγωγής - που θα τα προετοιμάζει για την ομαλή ένταξή τους σε αυτόν, στην κοινωνικοποίησή τους κ.λπ., με τις απαιτήσεις που έχει αυτή η ηλικιακή βαθμίδα», είπε κάνοντας αναφορά και στην Ειδική Αγωγή με τις ακόμα μεγαλύτερες ανάγκες σε υποδομές, που όμως και εκεί δεν καλύπτονται.

«Ανησυχητικές ομοιότητες με την πολιτική που οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών», ανέδειξε στην ημερίδα ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στην εταιρεία «ΚΤΙΡΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΑΕ» (ΚΤΥΠ), Μανώλης Δανδουλάκης, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων:

• Οι πρωτοβάθμιοι οπτικοί έλεγχοι που πραγματοποίησε το ΤΕΕ σε 12.900 σχολικά κτίρια, έδειξαν ότι στο 21% των ελεγχθέντων κτιρίων απαιτείται δευτεροβάθμιος έλεγχος, που προφανώς πρέπει να γίνει το συντομότερο, για να διαπιστωθεί η πραγματική κατάσταση και οι λόγοι που επέβαλαν εκτενέστερο έλεγχο, καθώς τα σχολεία αυτά συνεχίζουν να βρίσκονται σε λειτουργία, με ό,τι κινδύνους πιθανόν αυτό επιφέρει.
• Εκατοντάδες είναι πλέον τα σχολεία που λειτουργούν σε ΠΡΟΚΑΤ αίθουσες και συνεχώς αυξάνονται! Πολλά από αυτά είναι νηπιαγωγεία που εγκαταστάθηκαν σταδιακά από το 2019 και θα έπρεπε να έχουν αντικατασταθεί εντός 4ετίας από κανονικά κτίρια, ενώ εκατοντάδες είναι και τα ΠΡΟΚΑΤ μετά από σοβαρές βλάβες από σεισμούς κ.λπ., που παραμένουν σε αυτή την κατάσταση εδώ και χρόνια!
• Το κράτος κεντρικά έχει διασπείρει κάθε αρμοδιότητα και ευθύνη για τη σχολική στέγη στους δήμους, με αποτέλεσμα να έχει διαμορφωθεί σχολική στέγη διαφόρων ταχυτήτων, επιπέδων και επικινδυνότητας, ανάλογα με την κατάσταση κάθε δήμου (χρηματοδότηση, τεχνικές και άλλες υπηρεσίες, τις προτεραιότητες κ.λπ.).

Με αυτά τα δεδομένα και το γεγονός ότι πάνω από τα μισά σχολικά κτίρια είναι χτισμένα πριν από μισό αιώνα, με παλιό ή καθόλου αντισεισμικό κανονισμό, γερασμένα, καταπονημένα και κακοσυντηρημένα, είναι μονόδρομος η γενναία αύξηση της χρηματοδότησης, η αύξηση προσωπικού, κονδυλίων και αρμοδιοτήτων στην ΚΤΥΠ ώστε να προχωρήσουν:

• Γενικευμένο πρόγραμμα κατασκευής νέων σύγχρονων και ασφαλών σχολείων με προτεραιότητα στην αντικατάσταση των ΠΡΟΚΑΤ και των πιο παλιών, καταπονημένων και κακοσυντηρημένων κτιρίων.
• Σταθερό περιοδικό πρόγραμμα προσεισμικών και άλλων ελέγχων αλλά και των αναγκαίων παρεμβάσεων όπου χρειάζεται. Σε μία περιοχή και μία περίοδο αυξημένης σεισμικότητας, οι εφάπαξ πρωτοβάθμιοι προσεισμικοί έλεγχοι όπως αυτοί που έκανε το ΤΕΕ αποτελούν ένα μετέωρο βήμα, χωρίς συνέχεια.
• Να σταματήσει η απαράδεκτη πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης της σχολικής στέγης μέσω των ΣΔΙΤ, που πολλαπλασιάζουν τα κόστη και δίνουν βορά και τα σχολικά κτίρια στην κερδοσκοπία των ομίλων.
• Να σταματήσουν οι συγχωνεύσεις σχολείων, οι προσθήκες αιθουσών και άλλες παρεμβάσεις, που επιδεινώνουν παραπέρα τις ήδη άσχημες συνθήκες εκπαίδευσης, ενώ περιορίζουν επικίνδυνα τις διόδους διαφυγής και τους χώρους συγκέντρωσης σε περίπτωση σεισμού ή άλλης έκτακτης ανάγκης.

Την απαράδεκτη προσπάθεια παρέμβασης στις συνειδήσεις μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου, ώστε «να καλλιεργηθεί η παραχάραξη της Ιστορίας και να χυθεί το δηλητήριο του εθνικισμού», καταγγέλλει η Κομματική Οργάνωση Εκπαιδευτικών Ιωαννίνων του ΚΚΕ, με αφορμή την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τις προηγούμενες μέρες στα Γυμνάσια Μεταμόρφωσης και Ζίτσας για την ΕΟΚΑ, με πρόσχημα να τιμηθεί «ο Ελληνισμός της Κύπρου».

Στην εκδήλωση παρενέβησαν εκπρόσωποι της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ) Ιωαννίνων, οργάνωσης που πρωτοστατεί στα γνωστά «μνημόσυνα μίσους» στον Γράμμο, αγκαλιά με πολιτικούς απογόνους των ταγματασφαλιτών και φασιστικά στοιχεία. Παρεμβάσεις έγιναν επίσης από τοπικά στελέχη της ΝΔ.

Η Κομματική Οργάνωση υπογραμμίζει ότι η χρονική συγκυρία της εκδήλωσης μόνο τυχαία δεν είναι. Οπως σημειώνει, «ο εθνικισμός και ο αντικομμουνισμός ήταν πάντα βασικό εργαλείο της αστικής τάξης και του κράτους της», ιδιαίτερα όταν ήθελαν «να προετοιμάσουν τον λαό για να μπει στα πολεμικά σφαγεία». Σε περίοδο βαθύτερης πολεμικής εμπλοκής, τέτοιες παρεμβάσεις μέσα στο σχολείο αποκτούν ακόμη πιο επικίνδυνο χαρακτήρα, καθώς στοχεύουν στη διαμόρφωση συνειδήσεων της νεολαίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των εκπαιδευτικών, αυτό που επιχειρήθηκε να περάσει από την εκδήλωση είναι η ιστορία του Γρίβα και των μηχανισμών που συνδέθηκαν με τον πιο ωμό αντικομμουνισμό: Από τη δράση της «Χ» στην Κατοχή και τη Λευκή Τρομοκρατία, μέχρι την ΕΟΚΑ και την ΥΑΚΑ στην Κύπρο, που έστρεψαν τη βία τους όχι μόνο ενάντια στον αποικιοκράτη αλλά και απέναντι σε κομμουνιστές και λαϊκούς αγωνιστές, βαφτίζοντάς τους «προδότες». Πρόκειται για μια παραχαραγμένη εκδοχή της Ιστορίας, που εξωραΐζει οργανώσεις οι οποίες λειτούργησαν ως μακρύ χέρι του ιμπεριαλισμού, ώστε να διαμορφωθεί η «επόμενη μέρα» στην Κύπρο χωρίς την πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος και μακριά από τον λεγόμενο «κομμουνιστικό κίνδυνο».

Με ανακοίνωσή της, η διευθύντρια του Γυμνασίου Μεταμόρφωσης επιχείρησε να εμφανίσει την εκδήλωση ως «παιδαγωγική πρωτοβουλία» και συμβολή στη «διατήρηση της ιστορικής μνήμης». Στην πραγματικότητα, όμως, δεν απαντά στην ουσία της καταγγελίας, αλλά επιχειρεί να συσκοτίσει το πραγματικό ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο της εκδήλωσης. Γιατί, πίσω από τις αναφορές σε «ελευθερία», «αξιοπρέπεια» και «αυτοδιάθεση», ταυτίζεται ο δίκαιος αγώνας του κυπριακού λαού ενάντια στην αποικιοκρατία με την εξιδανίκευση της ίδιας της ΕΟΚΑ, αποσιωπώντας τον βαθιά εθνικιστικό και αντικομμουνιστικό χαρακτήρα της ηγεσίας της, τον ρόλο του Γρίβα, τη σχέση του με τη «Χ» και τη βία απέναντι σε αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις στην Κύπρο.

Στο ίδιο πνεύμα, γίνεται λόγος για «πολλαπλές οπτικές» και «βιωματική επαφή» με την Ιστορία, ενώ στην πράξη προβάλλεται μια εξωραϊσμένη αφήγηση, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Δεν φωτίζονται οι αντιφάσεις της περιόδου, ούτε το ποιοι αποκλείστηκαν και χτυπήθηκαν στο όνομα του αντικομμουνισμού. Αντίθετα, η Ιστορία μετατρέπεται σε εργαλείο εθνικιστικής διαπαιδαγώγησης.

Πέφτει επίσης στο κενό η προσπάθεια να εμφανιστεί η εκδήλωση ως δήθεν αθώα σχολική δράση. Γιατί δεν συμμετείχαν κάποιοι ουδέτεροι «εκπαιδευτικοί φορείς», αλλά στελέχη της ΕΑΑΣ και της ΝΔ. Η ίδια η σύνθεση της εκδήλωσης, όπως και η γραμμή που προβλήθηκε, διαψεύδουν τον ισχυρισμό περί «ουδέτερης παιδαγωγικής».

Γι' αυτό και η υπόθεση δεν αφορά απλώς μια σχολική εκδήλωση. Αφορά το ποια Ιστορία θα μαθαίνουν τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας και με ποιο ιδεολογικό πρόσημο. Οπως αναδεικνύει η καταγγελία της Κομματικής Οργάνωσης, πρόκειται για ακόμα μία προσπάθεια να ποτιστούν οι συνειδήσεις της νεολαίας με το δηλητήριο του εθνικισμού και του αντικομμουνισμού, σε μια περίοδο που η ιδεολογική διαπάλη οξύνεται και μέσα στο ίδιο το σχολείο.

Πλήθος κόσμου κάθε ηλικίας μοιράστηκε μελωδίες και στίχους που γαληνεύουν αλλά και ξεσηκώνουν, αναλύουν αλλά και συνθέτουν, «ταξιδεύουν» αλλά και «ξυπνάνε»...

Στη σκηνή βρέθηκαν οι Γεράσιμος Ανδρεάτος, Αντώνης Ανδρουλάκης, Ρίτα Αντωνοπούλου, Γιάννης Χατζόπουλος, Παρασκευή Ιωαννίδου και «Ρεβάνς», σε γνωστά αλλά και νέα τραγούδια, με σύγχρονους αλλά και αγαπημένους παραδοσιακούς ήχους.

Στο άκουσμα του «Μικρόκοσμου», όποιος διέσχιζε τον πεζόδρομο της Π. Π. Γερμανού εκείνη την Παρασκευή στη Νέα Ιωνία «έπεφτε» πάνω σε βουρκωμένα μάτια. Ηταν μάτια ανθρώπων που βλέπουν ότι «τα πράγματα είναι σκούρα». Που ψάχνουν με λαχτάρα από κάπου να «πιαστούν». Που θυμούνται: «Εδώ είναι Νέα Ιωνία, πόλη που έφτιαξαν πρόσφυγες! Ανθρωποι που είχαν ζήσει τον πόλεμο, τον ξεριζωμό... Κόσμος που είχε συνηθίσει να αγαπάει την Τέχνη, έβρισκε δύναμη στον πολιτισμό», όπως είπε η Ειρήνη, μητέρα 2 εφήβων.

Κυρίως, όμως, ήταν εκεί μεροκαματιάρηδες που ενώ ο πόλεμος φουντώνει αμείωτα, εκείνοι δουλεύουν όλο και περισσότερο μα διασφαλίζουν όλο και λιγότερα για τη μόρφωση, την περίθαλψη, την ηρεμία των παιδιών τους. Εκείνοι υπομένουν όλο και δυσκολότερα προβλήματα, μα «χάνουν» τα παιδιά τους όλο και «ευκολότερα» μέσα σε σάπιες αξίες, σάπια πρότυπα, μέσα σε μια κοινωνία σάπια έως το μεδούλι, που απαιτεί αδίστακτα να τα σαπίσει και εκείνα.

Παίρνοντας πρώτος τον λόγο, ο πρόεδρος της Ενωσης Συλλόγων Γονέων Νέας Ιωνίας, Αλέξανδρος Ματθαίου, εξήγησε γιατί κεντρικό σύνθημα της συναυλίας είναι το «Απεμπλοκή τώρα της Ελλάδας από τον πόλεμο!», καθώς οι εργαζόμενοι γονείς καλούνται να διαλέξουν: «'Η τα κέρδη των εφοπλιστών, των πετρελαιάδων και των ομίλων, ή οι ζωές των παιδιών μας! (...) Να αγωνιστούμε για να μην πληρώσουμε ούτε ένα ευρώ για έναν πόλεμο ιμπεριαλιστικό, έναν πόλεμο που γίνεται για ξένα συμφέροντα από τις ανάγκες των οικογενειών μας!».

Συμπλήρωσε δε πως ενώ «η κυβέρνηση στέλνει φρεγάτες σε έναν πόλεμο που δεν μας αφορά και οι οποίες στοιχίζουν μισό εκατομμύριο ευρώ δικά μας χρήματα κάθε μέρα, την ίδια ώρα δίνει για επισκευές σε όλα τα σχολεία της Νέας Ιωνίας 158.000 ευρώ για όλο το 2026! Την ώρα που προϋπολογίζει να συνεισφέρει 30 δισ. ευρώ για τον πόλεμο, την ίδια ώρα κόβει κονδύλια από δασκάλους και καθηγητές, από την Παράλληλη Στήριξη, συγχωνεύει νηπιαγωγεία, υποχρηματοδοτεί τα σχολεία και στοιβάζει τα παιδιά μας σε 25άρια τμήματα», για να καταλήξει: «Δεν θα πληρώσουμε τον πόλεμό τους! Θα υπερασπιστούμε τις ζωές των παιδιών μας!».

«Πράξη ευθύνης» χαρακτήρισε τη συναυλία η Ειρήνη Συρρή, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στον δήμο Νέας Ιωνίας, υπογραμμίζοντας: «Δεν είμαστε εδώ μόνο για να εκφράσουμε γενικά ευχές για την ειρήνη, αλλά για να καταγγείλουμε αυτήν την πολιτική που οδηγεί και τη δική μας χώρα στα πολεμικά σφαγεία». Επεσήμανε δε πως «η πολιτική αυτή, η στροφή στην πολεμική οικονομία, που λέει "κόφτε από παντού και πάρτε όπλα", είναι που οδηγεί στην αυξανόμενη ακρίβεια, που μας κάνει να τρέμουμε στην ιδέα της επίσκεψης στο σούπερ μάρκετ και στο βενζινάδικο, με μισθούς και συντάξεις πείνας (...) Αυτή η πολιτική είναι υπεύθυνη για τα κακοσυντηρημένα σχολεία μας, τις μηδαμινές κοινωνικές δομές, την κατάσταση που επικρατεί στην Υγεία, με νοσοκομεία που καταρρέουν, τις ελλείψεις δασκάλων και καθηγητών στα σχολεία, αλλά και την υποστελέχωση των υπηρεσιών στους δήμους». Μάλιστα, συνέχισε, όπως και σε άλλους δήμους, έτσι και στη Νέα Ιωνία σχεδιάζεται πλέον νέα επέκταση των μοντέλων ελαστικής απασχόλησης, ενώ ήδη υπάρχουν τουλάχιστον «300 εργαζόμενοι υπό καθεστώς ομηρίας, με 9 διαφορετικές συμβάσεις!». Πρόσθεσε ότι η «γαλαζοπράσινη» δημοτική αρχή «δεν διεκδικεί πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, απαξιώνοντας έτσι τις υπηρεσίες, για να δοθούν κοψοχρονιά στα αρπακτικά που καραδοκούν για να πλουτίσουν (...) σε μια εργατούπολη όπως η Νέα Ιωνία».

Κλείνοντας την εκδήλωση η Ελίνα Μωυσίδου, γραμματέας της Ενωσης Συλλόγων Γονέων, τόνισε: «Συνεχίζουμε τους αγώνες μας για την απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο, για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για εμάς και τα παιδιά μας».

Δρόμο για τη συνέχιση της αγωνιστικής δράσης χάραξε και η συνάντηση μαζικών φορέων της πόλης στα μέσα Μάρτη, που αποφάσισε και τη συναυλία, δρομολογώντας και άλλες δράσεις, όπως «συνεργασία γονέων και εκπαιδευτικών ώστε μέσα στα σχολεία τα παιδιά μας να ζωγραφίσουν για την ειρήνη, κατά του πολέμου» κ.λπ.

Την Κυριακή 4 Απρίλη σειρά είχε το αντιπολεμικό Μαθητικό Τουρνουά Ποδοσφαίρου 5x5, στην πλατεία Τσαλδάρη.

Μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου κυρίως, αλλά και Δημοτικού, ίδρωσαν «σκοράροντας» ενάντια σε όσους θέλουν τη νέα γενιά βυθισμένη σε έναν καναπέ ή σε μια οθόνη.

Η μεγαλύτερη ...αποκάλυψη του Τουρνουά ήταν σαφώς το ματς μεταξύ «Πατεράδων» και 1ου Γενικού Λυκείου: Καταρχάς, 40άρηδες (και βάλε...) μπαμπάδες μεταμορφώθηκαν σε παθιασμένους μπαλαδόρους επειδή έφηβοι καταδέχτηκαν να παίξουν μαζί τους! Επειτα, η διαιτησία και το «σπικάζ» από το 1ο Γυμνάσιο επιβεβαίωσαν ότι οι νέοι μπορούν να είναι και ευρηματικοί και δίκαιοι! Τέλος, η αντοχή των ηττημένων (που ...παραδόξως ήταν το 1ο Λύκειο) να παίξουν κι άλλο έδειξε πόσα καταφέρνουν τα παιδιά μας όταν πεισμώνουν...

Εκ μέρους της Ενωσης ο Γιώργος Ελταχήρ, μέλος του ΔΣ, αναφέρθηκε στον πόθο όλων των γονιών τα παιδιά τους να ζουν ειρηνικά, να απολαμβάνουν τον αθλητισμό και τον πολιτισμό - όχι να πέφτουν βόμβες πάνω στα κεφάλια τους, στα σχολεία και στα γήπεδά τους... Τόνισε την ανάγκη μικροί και μεγάλοι να δυναμώσουμε τον αγώνα ώστε μεταξύ άλλων οι τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες για το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους να πάνε εκεί που έχουν ανάγκη οι οικογένειές μας, μεταξύ άλλων στον Αθλητισμό.