Ηταν η πρώτη τέτοια επίσκεψη υψηλού επιπέδου από τις ΗΠΑ στην Αρμενία, και το ταξίδι του Βανς ήρθε να υπογραμμίσει την επιδεικτική «αδιαφορία» της Ουάσιγκτον για τις «σφαίρες επιρροής» που διεκδικεί η Ρωσία, καθώς και την υποχώρηση αυτής της «επιρροής» της Μόσχας, λόγω και της εξελισσόμενης ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Οπως χαρακτηριστικά έγραψε η ρωσική φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Kommersant»:«Υπάρχει απογοήτευση, απελπισία και αίσθημα αδυναμίας. Επειδή ακριβώς σε αυτήν την περιοχή η θέση της Ρωσίας έχει διαβρωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια. Ο κύριος λόγος είναι προφανής: Η υπερβολική απορρόφηση στην ουκρανική σύγκρουση δένει τα χέρια σε όλους τους άλλους τομείς».

Η επίσκεψη Βανς μεταξύ άλλων «εδραιώνει» την εμπορική διαδρομή Ανατολής - Δύσης με την επωνυμία «Διαδρομή Τραμπ για τη Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» (TRIPP). Οι ΗΠΑ θα μισθώσουν τη διαδρομή για έως 99 χρόνια και θα την ελέγχουν επιχειρηματικά και γεωπολιτικά.

Η πρόταση προβλέπει έναν ενεργειακό, οδικό και σιδηροδρομικό διάδρομο κατά μήκος των συνόρων της Αρμενίας με το Ιράν (αρμενική επαρχία Σιουνίκ), που θα συνδέει το Αζερμπαϊτζάν με τον αζέρικο θύλακα του Ναχιτσεβάν.

Η Ρωσία διεκδικούσε τον έλεγχο του Διαδρόμου Ζανγκεζούρ, ωστόσο η Ουάσιγκτον, παρακάμπτοντας τη Μόσχα, έκλεισε «ειρηνευτική» συμφωνία και παρουσιάζει την TRIPP ως «μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης για την περιφερειακή ειρήνη».

Από την πλευρά του το Αζερμπαϊτζάν βλέπει το «άνοιγμα των περιφερειακών επικοινωνιών» ως σημαντικό όρο για την υπογραφή μιας «συνολικής συνθήκης ειρήνης» με την Αρμενία.

Οι συνομιλίες του Βανς στο Αζερμπαϊτζάν, εξάλλου, περιστράφηκαν γύρω από τις συνεργασίες στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, καθώς και την προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της TRIPP.

Επιπλέον, η TRIPP χρησιμεύει για τη βελτιστοποίηση της υλικοτεχνικής πρόσβασης στις πλούσιες σε πόρους τουρκογενείς πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας στην άλλη πλευρά της Κασπίας, η οποία παρουσιάζει ενδιαφέρον για τις ΗΠΑ λόγω των κρίσιμων ορυκτών της.

Οι ΗΠΑ υπέγραψαν σχετικά Μνημόνια Συνεργασίας με το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν τον περασμένο Νοέμβρη.

Από την TRIPP επωφελείται και η Τουρκία, καθώς αποκτά σύνδεση με την Κασπία Θάλασσα.

Αντικαθιστώντας τον σχεδιαζόμενο διάδρομο της Ρωσίας κατά μήκος της νότιας Αρμενίας με έναν όπου οι ΗΠΑ θα έχουν πλειοψηφικό μερίδιο για τα επόμενα 49-99 χρόνια και εμποδίζοντας το Κρεμλίνο να παρακολουθεί την κυκλοφορία σε αυτόν, η Τουρκία μπορεί να αυξήσει κρυφά τη στρατιωτική της διείσδυση προς την Κεντρική Ασία.

Τέσσερα από τα πέντε κράτη της Κεντρικής Ασίας έχουν επίσημη σχέση με τον «Οργανισμό Τουρκικών Κρατών» (OTS) υπό την ηγεσία της Τουρκίας, ενώ δύο από τα μέλη του, το Καζακστάν και το Κιργιστάν, είναι επίσης «σύμμαχοι» της Ρωσίας στο στρατιωτικό σύμφωνο Οργανισμός Συνθήκης για τη Συλλογική Ασφάλεια (CSTO).

Οι ΗΠΑ, στοχεύοντας να επεκταθούν σε παραδοσιακά ρωσικά «χωράφια», κάνουν βήματα σε τομείς όπως η συνεργασία στην πυρηνική ενέργεια.

Ο Βανς και ο Αρμένιος πρωθυπουργός Ν. Πασινιάν υπέγραψαν τη λεγόμενη Συμφωνία 123 για την πυρηνική συνεργασία, μέσω της οποίας είτε θα αντικατασταθεί ο πυρηνικός σταθμός Μετσαμόρ της σοβιετικής εποχής, είτε θα κατασκευαστούν αρθρωτοί αντιδραστήρες επιπλέον του Μετσαμόρ, μια τεχνολογία στην οποία οι ΗΠΑ είναι παγκόσμιος ηγέτης.

Η Ουάσιγκτον άνοιξε τον δρόμο για μια τεράστια επένδυση 9 δισ. δολαρίων σε αυτόν τον τομέα, με πρόβλεψη για 5 δισ. δολάρια σε αρχικές εξαγωγές των ΗΠΑ προς την Αρμενία, συν 4 δισ. δολάρια σε μακροπρόθεσμες συμβάσεις καυσίμων και συντήρησης.

Η Αρμενία εξετάζει προτάσεις από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Κίνας, για την κατασκευή ενός νέου πυρηνικού αντιδραστήρα. Η συμφωνία της Δευτέρας θεωρείται ότι αυξάνει τις πιθανότητες επιλογής ενός αμερικανικού έργου, κάτι που θα αποτελούσε πλήγμα για τη Ρωσία.

Η απόφαση της αρμενικής κυβέρνησης θα μπορούσε να αποτελέσει πλήγμα για τον ρωσικό κολοσσό «Rosatom», που έχει υπογράψει πολλαπλές συμφωνίες με χώρες της Κεντρικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής και διεκδικεί σκληρά το συμβόλαιο με την Αρμενία.

Εξάλλου η πυρηνική ενέργεια αποτελεί βασικό στοιχείο της προβολής ισχύος της Ρωσίας στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Βανς στην Αρμενία, η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Μ. Ζαχάροβα βγήκε να «διαφημίσει την πραμάτεια», υπενθυμίζοντας ότι η Μόσχα είναι «ο αξιόπιστος εταίρος του Γερεβάν στην πυρηνική βιομηχανία εδώ και δεκαετίες», προτάσσοντας τα ρωσικά τεχνολογικά πλεονεκτήματα και προσφέροντας «προνομιακά χρηματοοικονομικά μοντέλα».

Από την πλευρά του ο Σ. Σοϊγκού, γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, «προειδοποίησε» την Αρμενία ότι η Μόσχα θα επανεξετάσει τους κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια αν το Γερεβάν αποφασίσει να αγοράσει και να κατασκευάσει πυρηνικούς αντιδραστήρες αμερικανικού σχεδιασμού.

Το Γερεβάν θα μπορούσε να επιτύχει μια «ισορροπία» μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον. Η Αρμενία αναμένεται να υπογράψει ξεχωριστή συμφωνία με τη ρωσική εταιρεία για τουλάχιστον ένα μέρος της πυρηνικής της υποδομής, όπως συζητήθηκε σε συνάντηση στις αρχές Φλεβάρη μεταξύ Ρώσων και Αρμενίων αξιωματούχων.

Σε μια άλλη συμφωνία με την Ουάσιγκτον, η Αρμενία δεσμεύτηκε επίσης να αγοράσει drones τύπου V-BAT αμερικανικής κατασκευής, αξίας 11 εκατ. δολαρίων, και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επεκτείνουν τη συνεργασία τους στην Τεχνητή Νοημοσύνη και στην καινοτομία στους ημιαγωγούς.

Η Αρμενία θα είναι σε θέση να αποκτήσει μονάδες επεξεργασίας γραφικών NVIDIA, τόνισε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος.

Επόμενος σταθμός, το Αζερμπαϊτζάν, όπου ο Βανς υπέγραψε με τον Αζέρο Πρόεδρο Ιλχάμ Αλίεφ τον Χάρτη Στρατηγικής Συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, με σχέδια συνεργασίας στην οικονομία και στην «ασφάλεια».

Ο Βανς δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα στείλουν έναν άγνωστο αριθμό «νέων σκαφών» στο Αζερμπαϊτζάν για να βοηθήσουν στην «προστασία των χωρικών υδάτων» στην περίκλειστη Κασπία Θάλασσα, ενώ ο Αλίεφ από την πλευρά του δήλωσε ότι οι δεσμοί με τις ΗΠΑ εισέρχονται σε μια «εντελώς νέα φάση», συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στους τομείς της «άμυνας», της Τεχνητής Νοημοσύνης και της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».

Την ίδια στιγμή ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ υπέγραψε συμφωνίες που μπορούν να προωθήσουν αποφασιστικά τα αμερικανικά οικονομικά συμφέροντα και να ενισχύσουν το γεωπολιτικό «πάτημα» των ΗΠΑ στην περιοχή.

Εχουν προηγηθεί εντατικές συζητήσεις μεταξύ Μπακού και Ουάσιγκτον για στρατιωτικά ζητήματα, ασφάλεια και εμπόριο.

Ολα αυτά ενώ οι σχέσεις της Ρωσίας με την Αρμενία βρίσκονται σε «κρίση» τα τελευταία χρόνια, και αντίστοιχα με το Αζερμπαϊτζάν έχουν επιδεινωθεί αισθητά.

Η διείσδυση των ΗΠΑ στην περιοχή δεν στοχεύει μόνο στον περιορισμό της Ρωσίας, αλλά και στην «περικύκλωση» του Ιράν. Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν σχηματίζουν μια συνεχή πλευρά στα βόρεια σύνορα του Ιράν.

Σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν τεράστια στρατιωτική δύναμη στη Μέση Ανατολή και απειλούν με ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, η ευθυγράμμιση της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν με την Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρόσθετο σημείο πίεσης στην Τεχεράνη. Οι αναλυτές της «Osint» κατέγραψαν πάνω από 20 μεγάλα αμερικανικά στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη που πετούσαν στις δύο χώρες τις μέρες έως τις 9 Φλεβάρη.

Η TRIPP αποτελεί μία ακόμα πρόκληση για το Ιράν, που θέλει να διατηρήσει λειτουργικό τον διάδρομο Aras - αυτή η υπάρχουσα διαδρομή παρακάμπτει την Αρμενία από τον νότο και επιτρέπει στο Αζερμπαϊτζάν να συνδεθεί με τον θύλακα του Ναχιτσεβάν.

Αν η TRIPP προχωρήσει όπως προτείνεται, το Ιράν θα χάσει έσοδα από τη διαμετακόμιση και - το πιο σημαντικό - ένα ισχυρό γεωπολιτικό εργαλείο όσον αφορά τις σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν, καθώς δεν θα μπορεί να διακόψει τη διαμετακόμιση εφόσον το επιλέξει.

• ΑΡΜΕΝΙΑ - ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ: Περιοδεία Βανς για εδραίωση του «διαδρόμου Τραμπ»
• ΕΕ: Βιομηχανία ψηφισμάτων ...και θωράκιση του αντιδραστικού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο
• ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΞΙΣΩΣΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ - ΦΑΣΙΣΜΟΥ: Η ακατάλυτη Ιστορική Αλήθεια απάντηση στο ευρωενωσιακό ξαναγράψιμο της Ιστορίας και στον αντικομμουνισμό
• ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: Σφιχτός εναγκαλισμός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης με τις ΗΠΑ

Στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ψηφίστηκε και η έκθεση για την «Εκπόνηση μιας νέας στρατηγικής της ΕΕ για την καταπολέμηση της φτώχειας». Προκαλεί θυμηδία και μόνο ότι η έκθεση εξαγγέλλει πως η ΕΕ θα εξαλείψει τη φτώχεια ...και μάλιστα έως το 2035. Η έκθεση εξαντλείται στις γνωστές ανέξοδες διαπιστώσεις, και αυτές με μαγειρεμένα προς τα κάτω στοιχεία, πολύ κάτω από τις πραγματικές, εκρηκτικές διαστάσεις τους:

Το 2024, περίπου 93,3 εκατομμύρια άτομα (περίπου το 21% του πληθυσμού της ΕΕ) διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, συμπεριλαμβανομένων 20 εκατομμυρίων παιδιών, αριθμός που ισοδυναμεί με ένα στα τέσσερα παιδιά στην ΕΕ.

Αντίστοιχα, φτώχεια αντιμετωπίζουν:

Το 13,5% των εργαζομένων με μερική απασχόληση.

Το 7% των εργαζομένων με πλήρη απασχόληση.

Το 14,2% των ανθρώπων τρίτης ηλικίας.

Επίσης:

9,8 εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται πόσιμο νερό, με τις γυναίκες να είναι σταθερά σε πιο ευάλωτη θέση.

27 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ υφίστανται σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, όπως έλλειψη επαρκούς θέρμανσης, ακατάλληλη στέγαση, επισιτιστική ανασφάλεια.

Σκοπός της έκθεσης, να αποκρύψει την πραγματική αιτία που γεννά τη φτώχεια, που δεν είναι άλλη από την ταξική ανισότητα και εκμετάλλευση, προβάλλοντας την ΕΕ των μονοπωλίων ως «σωτήρα» για τους φτωχούς και «καταφρονημένους», την ώρα που προκλητικά δεν βγαίνει λέξη για τους πακτωλούς ζεστού χρήματος που καταληστεύονται από τον λαό για να ταΐσουν τα γεράκια του πολέμου, με φόντο τη στροφή στην πολεμική οικονομία.

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ κατήγγειλε με σθένος τα πρόσφατα ψηφίσματα, αναδεικνύοντας ότι αυτά έρχονται να αποτελέσουν το «τέλειο πλυντήριο» για την κλιμάκωση της επιθετικότητας των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σε βάρος των λαών των δύο χωρών.

Στην περίπτωση της Συρίας το νέο ψήφισμα ξεπλένει την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα και επιχειρεί να νομιμοποιήσει το καθεστώς των τζιχαντιστών, εξωραΐζει προκλητικά τον ρόλο των ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ και στρώνει το έδαφος για τα μονοπώλιά τους, προκειμένου να αναλάβουν την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τους ίδιους Συρίας, μαζί με την αστική τάξη της Τουρκίας.

Με τα προσχήματα που επικαλέστηκαν οι ΕυρωΝΑΤΟικοί και από κοντά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που στήριξαν την επέμβαση μέχρι σήμερα να χρεοκοπούν, η ΕΕ βαφτίζει «απελευθερωτές» και «φορείς δημοκρατικής μετάβασης» τους φιλοΝΑΤΟικούς τζιχαντιστές που υπέθαλψαν και εξέθρεψαν με χρήμα, όπλα και εκπαίδευση οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Τουρκία και το Ισραήλ, με τις δύο τελευταίες μάλιστα να έχουν καταλάβει συριακά εδάφη.

Η αναφορά του ψηφίσματος σε «σταθερή Συρία» είναι προκλητική, καθώς την ίδια στιγμή η ΕΕ και οι σύμμαχοί της ΗΠΑ και Ισραήλ, στηρίζουν τις αλλαγές συνόρων, τον διαμελισμό, τον κατατρεγμό και προσφυγιά του Συριακού λαού, όπως και των Κούρδων, τους οποίους οι ΗΠΑ αφού τους εκμεταλλεύτηκαν για χρόνια, τους «άδειασαν». Ολα στο «μύλο» των ανταγωνισμών των ΗΠΑ με Κίνα και Ρωσία και του αμερικανο - ισραηλινού σχεδίου για τη «Νέα Μέση Ανατολή», για το μοίρασμα της λείας σε μια χώρα «κρίκο» και «σταυροδρόμι» ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων για την κερδοφορία των ομίλων τους.

Στο ίδιο μήκος κύματος, το ψήφισμα για το Ιράν, ένα ακόμα -σημαδεμένο από σκοπιμότητες - ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη χώρα, από τα 6 συνολικά ψηφίσματα μέσα σε ενάμιση χρόνο. Ο στόχος της ΕΕ είναι ξεκάθαρος: Να χρησιμοποιηθούν τα γνωστά χρεοκοπημένα προσχήματα για μια νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν, με τη στήριξη της ΕΕ.

Και σε αυτό το ψήφισμα δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στις απειλές και εκβιασμούς των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Τραμπ, που προετοιμάζουν τη νέα επίθεση κατά του Ιρανικού λαού. Το Ευρωκοινοβούλιο, άλλωστε, ουδέποτε καταδίκασε τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς και την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν πριν λίγους μήνες, που φούντωσε τη φωτιά του πολέμου στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή.

Πίσω από τις αλά καρτ ευαισθησίες κρύβονται οι σφοδροί ανταγωνισμοί των ΗΠΑ, του κράτους - κατακτητή του Ισραήλ, της ΕΕ με τη Ρωσία και την Κίνα για τον έλεγχο του Ιράν και συνολικά της Μέσης Ανατολής, των ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων.

Την ώρα μάλιστα που η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της «κλείνουν τα μάτια» στις θηριωδίες των τζιχαντιστών στη Συρία, των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, των αντιδραστικών καθεστώτων στη Σαουδική Αραβία και αλλού, την ώρα που απαγορεύουν και καταστέλλουν κατά συρροή διαδηλώσεις και απεργίες, απαγορεύουν τη συνδικαλιστική δράση και θέτουν εκτός νόμου ΚΚ με τις πλάτες και του Ευρωκοινοβουλίου, την ίδια ώρα υποκριτικά εκμεταλλεύονται τις λαϊκές διαδηλώσεις στο Ιράν με σκοπό να προωθήσουν τα ιμπεριαλιστικά σχέδιά τους στην περιοχή.

Για τους παραπάνω λόγους η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε το σχετικό ψήφισμα, στέλνοντας μήνυμα στους λαούς να είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα ενάντια σε μια νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση σε βάρος του Ιρανικού λαού. Το ΚΚΕ εξάλλου εκφράζει διαχρονικά την αλληλεγγύη του στην πάλη του Ιρανικού λαού ενάντια στην άγρια καταστολή της κυβέρνησης του Ιράν και τις δολοφονίες διαδηλωτών. Ταυτόχρονα, υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις και η πορεία στη συγκεκριμένη χώρα, όπως και σε κάθε χώρα, είναι υπόθεση του ίδιου του λαού της.

Την ίδια ώρα που η ΕΕ «σπέρνει» πολέμους, η έκθεσή της για «την εφαρμογή της έννοιας της ασφαλούς τρίτης χώρας» που υπερψηφίστηκε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, έρχεται να συμπληρώσει το αντιδραστικό πλέγμα του «Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο».

Η έκθεση αποτελεί το απόγειο του κυνισμού, καθώς:

• Καταργεί το λεγόμενο «κριτήριο σύνδεσης», απελευθερώνοντας στο έπακρο τις απελάσεις των ξεριζωμένων.

Πρακτικά, τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα μπορούν να απελαύνουν αιτούντες άσυλο ακόμα και αν δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την τρίτη χώρα.

Ενώ Θα αρκεί μια απλή συμφωνία της ΕΕ ή ενός κράτους - μέλους με μια χώρα που θα βαφτίζεται «ασφαλής» (κατά το πρότυπο των συμφωνιών «cash for migrant control» με Τυνησία, Αίγυπτο, Λίβανο), επιτρέποντας την εξορία ανθρώπων κυριολεκτικά οπουδήποτε στη Γη, όπου θα παραμένουν επ' αόριστον με διάφορα νομικά τερτίπια.

Νομιμοποιεί τη δημιουργία των «Return Hubs» (στρατοπέδων συγκέντρωσης).

Εισάγει και την επικίνδυνη έννοια της «ασφαλούς χώρας διέλευσης». Οπως σημειώνεται προκλητικά, η προηγούμενη διέλευση δημιουργεί «αντικειμενικό σύνδεσμο», επιχείρημα που ήδη αξιοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ για να απορρίπτει Σουδανούς πρόσφυγες επειδή πέρασαν από την Αίγυπτο.

Το πιο βάρβαρο σημείο είναι η κατάργηση της ανασταλτικής ιδιότητας των εφέσεων, που σημαίνει μαζικές απελάσεις πριν καν εξεταστεί η προσφυγή, ακόμα και για ασυνόδευτους ανήλικους με την επίκληση της «εθνικής ασφάλειας».

Την ίδια στιγμή, πλάι σε όλα τα παραπάνω, στη βάση του κατάπτυστου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, ενθαρρύνονται συμφωνίες των κρατών - μελών της ΕΕ με τρίτες χώρες για τις λεγόμενες «νόμιμες οδούς μετανάστευσης» και την εξασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού για τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Σε αυτό το έγκλημα, οι δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας παίζουν τον δικό τους βρώμικο ρόλο. Ο καβγάς τους με τη δεξιά και την ακροδεξιά είναι προσχηματικός. Η μόνη τους αγωνία, όπως αναφέρουν στην έκθεση μειοψηφίας, είναι να μη «διαταραχθεί η ισορροπία που πέτυχε το Σύμφωνο» και να μη διαπραχθεί «γεωπολιτικό σφάλμα». Δεν τους απασχολούν οι ζωές των προσφύγων, αλλά το πώς η ΕΕ θα «σφυρηλατήσει συμμαχίες» με τρίτα κράτη-δεσμοφύλακες πιο αποτελεσματικά.

Ως «άλλη όψη του ίδιου νομίσματος» πρέπει να ιδωθεί και η πρόσφατη απόφαση της Ισπανίας για τη μαζική νομιμοποίηση 500.000 μεταναστών, τους οποίους μέχρι πρόσφατα εμφάνιζε ως «παράνομους», η οποία απασχόλησε σε σχετική συζήτηση στην Ολομέλεια και τόσο διαφημίστηκε και στη χώρα μας. Η κίνηση αυτή δεν γίνεται από σεβασμό στα δικαιώματα, αλλά για να εξυπηρετηθεί η ανάγκη των καπιταλιστών για φθηνό εργατικό δυναμικό. Η ίδια κυβέρνηση άλλωστε υπεραμύνθηκε της φρικιαστικής σφαγής στη Μελίγια και είχε προτείνει να συμπεριληφθεί η μετανάστευση ως «υβριδική απειλή» στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ, όπως και τελικά έγινε.

Εξάλλου, το κεφάλαιο οχυρώνει τα σύνορα με στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά «ανοίγει τις κάνουλες» όταν το απαιτεί η κερδοφορία του, εντάσσοντας τους μετανάστες στην παραγωγή με όρους σύγχρονης δουλείας.

Στην Ολομέλεια του Φλεβάρη υπερψηφίστηκε και ο κανονισμός για τις ψευδεπίγραφες ρήτρες διασφάλισης της Συμφωνίας ΕΕ - Mercosur, οι οποίες ήρθαν με τη μορφή κειμένου της τελικής συμφωνίας του Ευρωκοινοβουλίου με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Οσοι ψήφισαν τον κανονισμό ισχυρίζονται ότι βάζει «φρένο» στις εισαγωγές. Η αλήθεια είναι ότι ο κανονισμός λειτουργεί ως δικαιολογία για να επικυρωθεί η συμφωνία. Είναι το «τυρί» για να περάσει η «φάκα» της Mercosur, που λειτουργεί ως συμπλήρωμα της ΚΑΠ και εξασφαλίζει φθηνές πρώτες ύλες στα μονοπώλια. Η υπερψήφιση από τους ευρωβουλευτές της ΝΔ ουσιαστικά νομιμοποιεί στην πράξη τη Συμφωνία Mercosur, καλλιεργώντας αυταπάτες μιας δήθεν πιο «ήπιας» εφαρμογής της πάντα στο πλαίσιο της αναθεωρημένης ΚΑΠ, που άλλωστε όλα τα άλλα αστικά κόμματα μαζί με τη ΝΔ έχουν ψηφίσει (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση, Βελόπουλος, Λατινοπούλου, Νίκη).

Αποτελούν μια παραπλανητική προσπάθεια της Επιτροπής, του Ευρωκοινοβουλίου και συνολικά της ΕΕ να κάμψουν την οργή και την αγανάκτηση των βιοπαλαιστών αγροτών που συνεχίζουν να δίνουν αγώνα επιβίωσης, ενώ υπηρετεί τα σχέδια της ΕΕ να εφαρμόσει αυθαίρετα και εσπευσμένα τη Συμφωνία, παρά το γεγονός ότι εκκρεμεί αίτηση για τη δικαστική της ακύρωση.

Καμία «ρήτρα» δεν μπορεί να εξισώσει το κόστος παραγωγής ενός βιοπαλαιστή αγρότη στην Ελλάδα με αυτό των αγροτοκτηνοτροφικών κολοσσών της Βραζιλίας ή της Αργεντινής.

Η ενεργοποίηση των όποιων μέτρων προβλέπει ο κανονισμός (όπως η αναστολή των μειωμένων δασμών) περιορίζεται μόνο στα λεγόμενα «ευαίσθητα» γεωργικά προϊόντα. Ακόμη και στην περίπτωση που κριθεί από την Επιτροπή ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα, απαιτούνται δαιδαλώδεις προϋποθέσεις και χρονοβόρες διαδικασίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα μέτρα να εφαρμόζονται «κατόπιν εορτής», όταν πλέον οι αθρόες εισαγωγές φθηνών και αμφίβολης ποιότητας προϊόντων από τις χώρες της Mercosur θα έχουν ήδη κατακλύσει την αγορά, γονατίζοντας τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους.

Ενώ τα μέτρα χρησιμεύουν ως ένα διαπραγματευτικό εργαλείο της ΕΕ για να προστατεύσει τα δικά της εξαγωγικά μονοπώλια (όπως τις βιομηχανίες αυτοκινήτων, φαρμάκων και μεταποίησης) και όχι τους αγρότες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το δικαίωμα που δίνεται στους βιομήχανους να απαιτούν μέτρα για τα δικά τους προϊόντα, ακόμη και αν αυτά δεν περιλαμβάνονται στα λεγόμενα ευαίσθητα. Παράλληλα, η δυνατότητα τροποποίησης του καταλόγου των «ευαίσθητων προϊόντων» μέσω πράξεων της Επιτροπής αφήνει ακόμη πιο απροστάτευτους τους βιοπαλαιστές αγρότες: Η ΕΕ θα μπορεί να αποκλείει γεωργικά προϊόντα (όπως για παράδειγμα της ελληνικής παραγωγής) που ενώ δεν θεωρούνται «ευαίσθητα» για την Ενωση συνολικά, είναι ζωτικής σημασίας για τους αγρότες και τη λαϊκή κατανάλωση.

Από τις διαδηλώσεις ενάντια στο αντικομμουνιστικό μνημόνιο

Αυτή ακριβώς η αλήθεια ξεπηδά σήμερα, τυφλώνοντας όσους επιδίδονται στη συστηματική αλλοίωση του παρελθόντος. Η πρόσφατη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφικών ντοκουμέντων από τις τελευταίες ηρωικές στιγμές των 200 αλύγιστων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την 1η Μάη του 1944, αποτελεί συντριπτική και αποστομωτική απάντηση προς τους αναθεωρητές της Ιστορίας.

Κορωνίδα αυτής της ενορχηστρωμένης και πολυεπίπεδης ανιστόρητης προπαγανδιστικής εκστρατείας υπήρξε το διαβόητο «αντικομμουνιστικό μνημόνιο», το οποίο τέθηκε για πρώτη φορά προς συζήτηση στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 2005. Το συγκεκριμένο κείμενο - έκτρωμα στόχευε ευθέως στη συνολική αναθεώρηση της παγκόσμιας Ιστορίας, επιδιώκοντας την πλήρη ταύτιση του φασισμού και του ναζισμού με τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Στο κατάπτυστο αυτό κείμενο αναφερόταν μεταξύ άλλων ότι η «ηθική καταδίκη» του παρελθόντος αποτελεί προϋπόθεση για τη διαπαιδαγώγηση των νέων γενεών, ώστε να αποτραπούν μελλοντικά «εγκλήματα». Τα επιτελεία της ΕΕ ομολογούσαν την αγωνία τους να διαστρεβλώσουν την Ιστορία προκειμένου να χτυπήσουν την ίδια την ταξική πάλη των λαών σήμερα, στοχεύοντας κυρίως στις νεολαιίστικες συνειδήσεις, γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος.

Η κλιμάκωση αυτής της αντιδραστικής πολιτικής ήρθε τον Απρίλη του 2009 με το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περί «Ευρωπαϊκής Συνείδησης και Ολοκληρωτισμού». Με τη σύμφωνη γνώμη φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατικών και πράσινων κομμάτων, το ψήφισμα αυτό πέρασε κατά πλειοψηφία, επιχειρώντας να επιβάλει μια νέα «επίσημη» ευρωπαϊκή Ιστορία.

Και αυτό το ψήφισμα επιχειρούσε την εξίσωση του φασισμού με τον κομμουνισμό, σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως «λαμβάνοντας υπόψη ότι κυρίαρχη ιστορική εμπειρία της Δυτικής Ευρώπης ήταν ο ναζισμός, ενώ τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είχαν την εμπειρία τόσο του κομμουνισμού όσο και του ναζισμού, και ότι πρέπει να προωθηθεί η κατανόηση για το διπλό παρελθόν δικτατορίας στις χώρες αυτές, ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση υπήρξε εξαρχής μια απάντηση στα δεινά που επέφεραν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και η ναζιστική τυραννία που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα και στην επιβολή ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών κομμουνιστικών καθεστώτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, αλλά και ένας τρόπος για την υπέρβαση των διαιρέσεων και της εχθρότητας στην Ευρώπη μέσω της συνεργασίας και της ενοποίησης, καθώς και για την εξάλειψη των πολέμων και την εδραίωση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, (...) εκφράζει τον σεβασμό του προς όλα τα θύματα ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών καθεστώτων στην Ευρώπη και τιμά εκείνους που αγωνίστηκαν κατά της τυραννίας και της καταπίεσης»...

Σε αυτήν την προσπάθεια η ΕΕ έχει επιστρατεύσει κατά καιρούς όλα τα διαθέσιμα μέσα, από επαίσχυντα ψηφίσματα μέχρι την οπτική προπαγάνδα, όπως το προεκλογικό διαφημιστικό σποτ του 2024 για τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές, που κυριολεκτικά αποτέλεσε μνημείο αντικομμουνισμού.

Σε πολλές χώρες της ΕΕ οι διώξεις εναντίον Κομμουνιστικών Κομμάτων είναι πλέον καθημερινότητα. Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση που καταγράφεται στις χώρες της Βαλτικής και στην Ανατολική Ευρώπη, όπου ο αντικομμουνισμός έχει μετατραπεί σε επίσημη κρατική ιδεολογία. Σε Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία βλέπουμε την προκλητική αποκαθήλωση αντιφασιστικών μνημείων, ενώ την ίδια στιγμή οργανώνονται παρελάσεις προς τιμήν των «Legionnaires» των SS, οι οποίοι παρουσιάζονται ως «μαχητές της ελευθερίας». Στην Πολωνία μόλις τον περασμένο Δεκέμβρη οι αρχές επικύρωσαν την απαγόρευση του ΚΚ της χώρας, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης έως 3 έτη για όποιον διαδίδει τις κομμουνιστικές ιδέες. Αντίστοιχα στην Τσεχία η ποινή φυλάκισης είναι 5 έτη, ενώ στη Ρουμανία μεθοδεύεται νόμος με ποινή φυλάκισης 10 έτη!

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προκλητική ανακήρυξη της 23ης Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα του ολοκληρωτισμού», όπως και η συστηματική προσπάθεια υποβάθμισης της 9ης Μάη. Η μέρα που συμβολίζει τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών επιχειρείται να μετατραπεί σε «Μέρα της Ευρώπης», αποσκοπώντας στην πλήρη διαγραφή της συμβολής του σοβιετικού λαού και των αντιστασιακών κινημάτων στη συντριβή του ναζισμού, πλαστογραφώντας προκλητικά την ιστορική αλήθεια.

Επιπλέον, με φόντο το σύγχρονο ιμπεριαλιστικό σφαγείο στην Ουκρανία, είδαμε το Ευρωκοινοβούλιο να επιδίδεται σε έναν αντικομμουνιστικό οχετό, επιχειρώντας να ταυτίσει την τωρινή καπιταλιστική Ρωσία με τη σοσιαλιστική ΕΣΣΔ. Κορυφαία στιγμή αυτής της παράνοιας υπήρξε η επιστολή πέντε ευρωβουλευτών του ΕΛΚ προς την Κομισιόν με την οποία ζητούσαν την απαγόρευση του σφυροδρέπανου, εξισώνοντάς το με τη σβάστικα ως σύμβολα «ολοκληρωτικής βίας και εγκλημάτων πολέμου!»!

Την ίδια στιγμή, οι συνεργάτες και οι ιδεολογικοί απόγονοι των ναζί αναγορεύονται σε «εθνικούς ήρωες» και συμμάχους της ΕΕ, όπως συμβαίνει με το τάγμα Αζόφ στην Ουκρανία, με την ΕΕ να προσφέρει το ιδεολογικό περιτύλιγμα για την αναβίωση του φασισμού.

Αυτή η διαρκής παραγωγή ευρωενωσιακών αντικομμουνιστικών διακηρύξεων και αποφάσεων δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια απόπειρα ιδεολογικού ευνουχισμού του λαού στο σήμερα. Και σε αυτόν τον χυδαίο κατήφορο έχουν συνηγορήσει με τη στήριξή τους όλα τα αστικά κόμματα στη χώρα μας.

Εκείνοι που σήμερα υποκρίνονται τους «υπερασπιστές» της ιστορικής κληρονομιάς και παριστάνουν τους «μπροστάρηδες» για την ανάκτηση των φωτογραφικών πειστηρίων της εκτέλεσης, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, φέρουν βαριά ευθύνη. Πρόκειται για δυνάμεις που διαχρονικά στηρίζουν, ψηφίζουν και εφαρμόζουν με απόλυτη πειθαρχία τα νομοθετικά εκτρώματα της ευρωενωσιακής προπαγάνδας, στρώνοντας το χαλί για την επικράτηση της αντιδραστικής θεωρίας των «δύο άκρων».

Αρκεί να θυμηθεί κανείς το όχι και τόσο μακρινό 2019, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά την άτυπη Σύνοδο Κορυφής στο Σιμπίου της Ρουμανίας, έβαζε φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του στην κατάπτυστη αντικομμουνιστική διακήρυξη της ΕΕ, η οποία μάλιστα δημοσιεύτηκε προκλητικά στις 9 Μάη και έλεγε πως «τριάντα χρόνια πριν, εκατομμύρια άνθρωποι πολέμησαν για την ελευθερία τους και για την ενότητα και γκρέμισαν το Σιδηρούν Παραπέτασμα»!

Σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και προπαρασκευής, με το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ, ο αντικομμουνισμός επιστρατεύεται στην πιο άγρια μορφή του, ως το απαραίτητο ιδεολογικό «λίπασμα» για να αποδεχθούν ο λαός και η νεολαία τον ρόλο του «κρέατος για τα κανόνια» της αστικής τάξης, για να συρθούν σαν πρόβατα στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Σε μια περίοδο που η πολεμοκάπηλη ΕΕ των μονοπωλίων αυξάνει τις επενδύσεις στην πολεμική βιομηχανία, βαθαίνει την εκμετάλλευση των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων και εντείνει την καταστολή σε όλα τα επίπεδα, γνωρίζει πολύ καλά ότι το μοναδικό ανάχωμα στα επικίνδυνα σχέδιά της μπορούν να γίνουν οι ίδιοι οι λαοί, με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές, παλεύοντας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που γεννά εκμετάλλευση, φτώχεια, πολέμους, προσφυγιά.

Η ΕΕ ξέρει πως η δράση και η παρέμβαση των κομμουνιστών στέκονται αντίθετες στις επιδιώξεις της και γι' αυτό επιστρατεύει τον αντικομουνισμό ως στρατηγικό εργαλείο για την επιβίωση του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Γι' αυτό τα αστικά επιτελεία της επιστρατεύουν την αντικομμουνιστική χυδαιότητα, για να προστατεύουν τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική τους και συγχρόνως να δικαιολογήσουν την καταστολή απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Οι λαοί βλέπουν τα αδιέξοδα του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος που οι αστικές κυβερνήσεις υπηρετούν, τα νιώθουν καθημερινά στο πετσί τους και γι' αυτό η καπιταλιστική βαρβαρότητα και ο αντικομμουνισμός δεν θα επικρατήσουν, γι' αυτό θα βγουν ξανά στο προσκήνιο παλεύοντας για όλα όσα δικαιούνται, και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι κομμουνιστές θα είναι εκεί, για να καθοδηγήσουν αυτήν την πάλη και τη νικηφόρα έκβασή της.

Τα βλέμματα των 200 της Καισαριανής, έτσι όπως απαθανατίστηκαν στις ιστορικές φωτογραφίες - ντοκουμέντα, μας δείχνουν τον δρόμο... Ακυρώνουν στη συνείδηση των λαών όλα τα παραπάνω ανιστόρητα κατασκευάσματα και αποκαλύπτουν πόσο κοντά ποδάρια έχουν, παρότι συνοδεύονται και από αντίστοιχο απαράδεκτο νομικό οπλοστάσιο, που οι λαοί με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές μπορούν να το αχρηστεύσουν.

Η μόνη δικαίωση για το αίμα που πότισε το Σκοπευτήριο είναι η πάλη για αποδέσμευση από τις λυκοσυμμαχίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η σύγκρουση με το σύστημα που γεννά τον φασισμό, την εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Με το ΚΚΕ μπροστά, ο λαός θα σπάσει τα δεσμά της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων, ανατρέποντας το σάπιο σύστημα του κέρδους και της εκμετάλλευσης και οικοδομώντας τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, με την εργατική τάξη στο τιμόνι της εξουσίας, ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει.

Μόλις ένα 24ωρο μετά τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ο Αμερικανός υπουργός Εμπορίου Χ. Λούτνικ θύμισε δημόσια ότι η Βενεζουέλα «έχει χάλυβα, έχει ορυκτά, σωστά; Ολα τα κρίσιμα ορυκτά. Εχει μια μεγάλη ιστορία στις εξορύξεις, που όμως έχει "σκουριάσει" (...) Τώρα ο Πρόεδρος Τραμπ αυτό θα το διορθώσει και θα το επαναφέρει».

Διάφορες μελέτες εμφανίζουν τη Βενεζουέλα με «ένα θησαυροφυλάκιο κρίσιμων ορυκτών», συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων εκατομμυρίων τόνων νικελίου και βωξίτη (κρίσιμος για την παραγωγή αλουμινίου) και χιλιάδων τόνων χρυσού.

Εκτιμάται ότι σημαντικό μέρος του ορυκτού αυτού πλούτου συγκεντρώνεται στη Ζώνη του Ορινόκο, όπου το 2016 η κυβέρνηση Μαδούρο είχε ανακηρύξει «Μεταλλευτικό Τόξο» (Arco Minero) σε μια περιοχή ίση με το 12% της επικράτειας της χώρας.

Στο ζήτημα επανήλθε πριν μια βδομάδα και ο Κάλεμπ Ορ, βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, χαρακτηρίζοντας τον μεταλλευτικό πλούτο της Βενεζουέλας «μεγάλη ευκαιρία».

Η αμερικανική εταιρεία «Gold Reserve», που παλιότερα είχε δράση στον εξορυκτικό τομέα της Βενεζουέλας, εξέφρασε ικανοποίηση για τη «σύλληψη» Μαδούρο, αλλά εκπρόσωποί της εξέφρασαν αβεβαιότητα για την ανάκτηση περιουσίας της που παλιότερα είχε κατασχεθεί.

• Δημοσιεύματα εστίαζαν στη σημασία που έχουν η εξασφάλιση «πολιτικής σταθερότητας» και η αντιμετώπιση «παράνομων εξορύξεων», αλλά και ένοπλων οργανώσεων που δρουν στην περιοχή, σε επαφή με δίκτυα λαθρεμπόρων.

Στις 5/1/2026 το Center for Strategic and International Studies (CSIS) θύμιζε την ανακάλυψη μεγάλου μεταλλευτικού κοιτάσματος στη Βενεζουέλα από το 1956, κάνοντας τους γεωλόγους να εκτιμούν ότι η σημασία αυτών των ορυκτών αποθεμάτων «μπορεί να προσεγγίσει σε σημασία αυτή που έχει το πετρέλαιο της χώρας». Αλλά «επτά δεκαετίες μετά, απέχοντας πολύ από το να αναδειχθεί παγκόσμια δύναμη εξόρυξης, ο ορυκτός τομέας της Βενεζουέλας παραμένει περιθωριακός, κατακερματισμένος και χρόνια υπανάπτυκτος».

Μία μέρα μετά, το Forbes τόνιζε ότι η Βενεζουέλα διαθέτει σημαντικά αποθέματα σε χρυσό, διαμάντια και βωξίτη. Ακόμα, διαθέτει κρίσιμα αποθέματα σε βηρύλλιο, μόλυβδο, μαγνήσιο, νικέλιο, φωσφορικό άλας, πλατίνα, τιτάνιο, ουράνιο, βανάδιο και ψευδάργυρο. Πρόκειται - θύμιζε - για ορυκτά που περιλαμβάνονται στον επικαιροποιημένο «Κατάλογο Κρίσιμων Ορυκτών» που συνέταξε το 2025 το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, περιλαμβάνοντας σε αυτόν 60 τέτοια ορυκτά.

Η ανάπτυξη του μεταλλευτικού τομέα επιβάλλει επενδύσεις για την ανάπτυξη υποδομών. Για παράδειγμα, την αξιοποίηση των κοιτασμάτων βωξίτη εμποδίζει η απουσία εξορύξεων βιομηχανικής κλίμακας. Το σημαντικότερο ορυχείο βωξίτη βρίσκεται στην περιοχή Los Pijiguaos, όπου εκτιμάται ότι φιλοξενούνται μέχρι και 6 δισ. τόνοι πιθανών πόρων βωξίτη. Η εταιρεία «CVG Bauxilum», που το διαχειριζόταν, θυγατρική της κρατικής CVG, το 2019 ανέστειλε και την εξόρυξη βωξίτη και την παραγωγή αλουμίνας, επικαλούμενη μεταξύ άλλων χρόνιες διακοπές ρεύματος. Η κυβέρνηση Μαδούρο είχε ανακοινώσει τότε σχέδια για την επαναλειτουργία του ορυχείου έως το τέλος του 2020, στοχεύοντας σε παραγωγή 18.000 τόνων αλουμίνας τον μήνα, αλλά τελικά αυτά δεν προχώρησαν.

Με όλη την ηγετική ομάδα της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συναντήθηκε στο Καράκας ο επικεφαλής της SOUTHCOM, σε «άλλη μία ιστορική μέρα»

Η δε αμερικανική πρεσβεία τόνισε ότι οι επαφές του Αμερικανού στρατηγού στο Καράκας αφορούσαν την «προώθηση του στόχου για μια Βενεζουέλα ευθυγραμμισμένη με τις ΗΠΑ».

Ο Φρ. Ντόνοβαν, ο διορισμός του οποίου στη θέση του επικεφαλής της SOUTHCOM επικυρώθηκε από την αμερικανική Γερουσία μόλις τρεις μέρες πριν από την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα στις 3 Γενάρη και την απαγωγή του επικεφαλής της κυβέρνησης Ν. Μαδούρο, συναντήθηκε στο Καράκας με την προσωρινή Πρόεδρο Ντέλσι Ροδρίγκες, τον υπουργό Αμυνας Βλ. Π. Λόπες και τον υπουργό Εσωτερικών και Δικαιοσύνης Ντ. Καμπέγιο, με όλη δηλαδή την ηγετική ομάδα της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης.

Σε ανάρτηση της SOUTHCOM αναφέρεται ότι ο επικεφαλής της επικεντρώθηκε «στο περιβάλλον ασφαλείας και τα βήματα για να διασφαλιστεί η εφαρμογή του σχεδίου τριών φάσεων του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ - ιδιαίτερα στη σταθεροποίηση της Βενεζουέλας - και στη σημασία της κοινής ασφάλειας σε όλο το δυτικό ημισφαίριο».

Υπενθύμισε ότι η προώθηση της «Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ επιβάλλει τη συνεργασία «με χώρες εταίρους για την οικοδόμηση ενός ασφαλούς και ευημερούντος μέλλοντος για το δυτικό ημισφαίριο».

Η δε Αμερικανίδα πρέσβης, Λόρα Ντόγκου, έκανε λόγο για «άλλη μια ιστορική μέρα», προσθέτοντας και αυτή ότι οι συναντήσεις που πραγματοποίησε μαζί με τον επικεφαλής της SOUTHCOM είχαν στόχο «να αξιολογηθεί το ζήτημα της ασφάλειας, να διασφαλιστεί η εφαρμογή του σχεδίου τριών φάσεων του Αμερικανού Προέδρου και να προωθηθεί ο στόχος μιας Βενεζουέλας ευθυγραμμισμένης με τις ΗΠΑ».

Μόλις μια βδομάδα πριν, στις 11 Φλεβάρη, στο Καράκας είχε προσγειωθεί και ο Κρις Ράιτ, στην πρώτη επίσκεψη Αμερικανού υπουργού Ενέργειας στη χώρα από το 2001, εκτιμώντας ότι «βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό "κατώφλι", ένα σημείο καμπής στην ιστορία» για την «τροχιά αυτού του έθνους».

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που είχε δώσει τότε με την προσωρινή Πρόεδρο, Ντ. Ροντρίγκες, ο Ράιτ επέλεξε να τονίσει πόσο «ουσιαστικό» ρόλο μπορεί να αναλάβει ο «αμερικανικός ιδιωτικός τομέας» για την «απελευθέρωση των τεράστιων δυνατοτήτων της Βενεζουέλας».

Η δε Ροντρίγκες ανακοίνωσε ότι οι δύο πλευρές προχωρούν σε μια «μακροπρόθεσμη παραγωγική εταιρική σχέση», της οποίας μάλιστα «κινητήρια δύναμη» αποτελεί μια «ενεργειακή ατζέντα», ξεκαθαρίζοντας ότι «αυτό το πρώτο ταξίδι θα ανοίξει τον δρόμο για πολλά άλλα ταξίδια».

Στις διήμερες επαφές του, ο Ράιτ δεν περιορίστηκε σε σαλόνια. «Επιθεώρησε» ο ίδιος υποδομές σε κρίσιμες περιοχές, όπως η «Ζώνη του Ορινόκο», μία από τις πιο πλούσιες ενεργειακά περιοχές της Βενεζουέλας - η οποία ως χώρα συνολικά κατατάσσεται πρώτη παγκοσμίως σε αποθέματα πετρελαίου.

Ο Ράιτ βρέθηκε σε εργοστάσιο της κοινοπραξίας «Petropiar», της οποίας ιδιοκτήτες είναι ο αμερικανικός κολοσσός «Chevron» και η κρατική βενεζουελάνικη εταιρεία PDVSA.

Εκεί αναφέρθηκε γενικόλογα σε επένδυση άνω των 100 εκατ. δολαρίων που σχεδιάζεται (όπως είχε κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντ. Τραμπ, σε σύσκεψη με επενδυτές στις 9/1 για τη Βενεζουέλα, στον Λευκό Οίκο), με στόχο «να διπλασιαστεί η παραγωγή σε αυτό το συγκεκριμένο πεδίο τους επόμενους 12 έως 18 μήνες και πιθανώς να πενταπλασιαστεί τα επόμενα πέντε χρόνια».

Η «"Chevron" είναι η μοναδική αμερικανική εταιρεία που συνέχιζε να δραστηριοποιείται στη λατινοαμερικανική χώρα, ακόμα και μετά τις αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν το 2019.

Ωστόσο, παρά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που της διασφάλισε η παρουσία στη χώρα, δεν λείπουν δισταγμοί για την απόδοση που θα έχει η επέκταση των επενδύσεών της στη Βενεζουέλα.

Πρόσφατα, η «Wall Street Journal», επικαλούμενη ανώνυμες δηλώσεις στελεχών της εταιρείας, μετέδωσε ότι οι απαιτήσεις της, για να ξεκινήσει μεγάλης κλίμακας έργα στη Βενεζουέλα είναι μικρότερες σε σχέση με εκείνες που θέτουν εταιρείες, οι οποίες δεν δραστηριοποιούνται στη χώρα, αλλά την παρούσα περίοδο εκτιμάται ότι «το ρίσκο για τους μετόχους είναι μεγάλο και υπάρχουν αλλού πιο ελκυστικές επιλογές γεωτρήσεων».

Ταυτόχρονα, οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι «είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε στη διαμόρφωση ενός καλύτερου μέλλοντος» για τη Βενεζουέλα, «ενισχύοντας παράλληλα την αμερικανική ενέργεια και την ασφάλεια της περιοχής».

Η εφημερίδα παρέθετε ακόμα εκτιμήσεις του Αμος Χοκστάιν, στελέχους του τμήματος Ενέργειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί Τζο Μπάιντεν - σήμερα διευθυντικού στελέχους της επενδυτικής εταιρείας «TWG Global» - ότι «δεν μπορείς να επενδύεις δισεκατομμύρια δολάρια σε πετρέλαιο με τιμή κάτω από τα 40 δολάρια. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο».

Σημειωτέον ότι, μελέτη του Κέντρου για την Παγκόσμια Ενεργειακή Πολιτική του Πανεπιστημίου Κολούμπια καταγράφει ότι σήμερα η αμερικανική «Chevron» αντιπροσωπεύει πάνω από το 25% της παραγωγής πετρελαίου στη Βενεζουέλα, ενώ κινεζικές εταιρείες περίπου ένα 10%.

Για την παρουσία κινεζικών ομίλων στη χώρα, αναφέρουμε ενδεικτικά:

Η CNPC (Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου της Κίνας) εξακολουθεί να παράγει αργό μέσα από την κοινοπραξία «Sinovensa» (όπου συμμετέχει επίσης η PDVSA). Σύμφωνα με την «Morgan Stanley», η «Sinovensa» ελέγχει 1,6 δισ. βαρέλια αποθεμάτων πετρελαίου.

Ο Ομιλος «Sinopec» φέρεται να είναι εταίρος επίσης σε κοινοπραξία που ελέγχει 2,8 δισ. βαρέλια.

Ακόμα, ο κινεζικός ιδιωτικός όμιλος «Concord Resources» φέρεται πέρυσι να σχεδίαζε επένδυση άνω του 1 δισ. δολαρίων σε δύο κοιτάσματα πετρελαίου για την παραγωγή 60.000 bpd (βαρελιών τη μέρα) μέχρι το τέλος του 2026.

Σύμφωνα με έκθεση της S&P, η ιδιωτική εταιρεία «Kerui Petroleum» το 2024 έκλεισε σύμβαση παραγωγής πετρελαίου με την PDVSA. Επίσης το 2024, σύμβαση για παραγωγή πετρελαίου με την PDVSA έκλεισε και ο ιδιωτικός κινεζικός όμιλος «Anhui Erhuan Petroleum».

Στη σύσκεψη που έγινε στις 9 Γενάρη στον Λευκό Οίκο, ο αντιπρόεδρος της «Chevron», Μαρκ Νέλσον, είχε ισχυριστεί ότι η εταιρεία μπορεί να διπλασιάσει την παραγωγή της στη χώρα, που σήμερα εκτιμάται ότι αντλεί περίπου 240.000 - 300.000 βαρέλια πετρελαίου τη μέρα.

Ωστόσο, «πριν προχωρήσουν σε μεγάλες επενδύσεις στη Βενεζουέλα, τα στελέχη των πετρελαϊκών εταιρειών θέλουν να εξασφαλίσουν από την αμερικανική κυβέρνηση οικονομικές και ασφαλιστικές εγγυήσεις, αλλαγές στο νομικό και φορολογικό πλαίσιο σχετικά με τα πετρελαϊκά συμβόλαια, σεβασμό στην ακεραιότητα των συμβάσεων και στην επικράτηση του κράτους δικαίου», όπως τόνιζε σε σχετικό της ρεπορτάζ η «Wall Street Journal», αναφερόμενη σε μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν περαιτέρω την τεράστια κερδοφορία για τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς.

Δεν ήταν τυχαία η επιφύλαξη που ανοιχτά διατύπωσε στη σύσκεψη ο διευθύνων σύμβουλος της «Exxon Mobil», Ντάρεν Γουντς, χαρακτηρίζοντας τη Βενεζουέλα «μη ελκυστική» για επενδύσεις - αν και ανήγγειλε αποστολή εμπειρογνωμόνων που θα αξιολογούσαν από κοντά την κατάσταση.

Η «Wall Street Journal» επικαλέστηκε εκτιμήσεις αναλυτών, σύμφωνα με τις οποίες, μαζί με εταιρείες παροχής υπηρεσιών στον τομέα του πετρελαίου, όπως η «Halliburton» και η SLB, η «Chevron» θα μπορούσε μέσα σε μια διετία να αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου στη Βενεζουέλα μέχρι και κατά 500.000 βαρέλια τη μέρα, αλλά χρειάζεται να προηγηθούν επισκευές αγωγών και μιας σειράς άλλων υποδομών, όπως και να εξεταστούν (κάτι που θα χρειαστεί τουλάχιστον πέντε χρόνια) νέα σχέδια ερευνών σε «οικόπεδα» όπου σήμερα η «Chevron» διαθέτει δικαιώματα αλλά δεν είναι «ενεργά».

Στελέχη της νομικής εταιρείας «Baker Botts» στη «Wall Street Journal», εξηγούν ότι το θέμα είναι «με απλά λόγια, πώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ μειώνει τον (επενδυτικό) κίνδυνο. Πώς διασφαλίζει ότι αυτές οι επενδύσεις, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, θα είναι πιο αποδοτικές από οποιαδήποτε άλλη επένδυση...» - καθώς τα μονοπώλια κυνηγούν τη μέγιστη κερδοφορία...