Ολο και πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό τα κρούσματα αυθαιρεσίας από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Ο κύριος στόχος αυτών των αυταρχικών συμπεριφορών είναι να εμπεδωθεί από την κοινή γνώμη το «κράτος του νόμου και του αστυνόμου», να εθιστεί και τελικά να συμβιβαστεί με την καθημερινή καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών. Πρόσφατο, μόλις την περασμένη Παρασκευή, είναι το περιστατικό της προσαγωγής δημοσιογράφου του «Ρ», μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Μενιδίου, όπου είχε μεταβεί για να διευκρινίσει τα σχετικά με την προσαγωγή συγγενή του αλλοδαπού υπήκοου. Επίσης τη Δευτέρα για 4 μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Καβάλα διατάχθηκε κράτηση, διαδικασία αυτόφωρου και προσαγωγή σε δίκη, γιατί έγραφαν συνθήματα που προπαγάνδιζαν το 27ο Φεστιβάλ στην πόλη τους, σε τοίχο της περιμετρικής οδού. Τα καθημερινά θύματα - με πρώτα τους οικονομικούς μετανάστες - είναι χιλιάδες από τις επιχειρήσεις της Αστυνομίας και των άλλων μονάδων καταστολής, με επιχειρήσεις - «σκούπα», μπλόκα και προσαγωγές χωρίς λόγο στα Τμήματα και το αποτέλεσμα: ταλαιπωρία, χάσιμο μεροκάματων και γνωριμία από πρώτο χέρι του «τσαμπουκά της εξουσίας», που μπορεί να τυλίξει τον καθένα σε μια κόλλα χαρτί.
Βέβαια, η επιχειρηματολογία από την πλευρά της κυβέρνησης και από τους εκτελούντες τις εντολές της, μηχανισμούς εξουσίας, είναι ότι χρειάζεται μια «επιθετική, παραγωγική Αστυνομία, που θα πατάξει το κοινό έγκλημα και την τρομοκρατία». Μόνο που ο ίδιος ο προσανατολισμός, η ίδια η λειτουργία των Σωμάτων Ασφαλείας κάθε άλλο παρά υπηρετούν αυτούς τους στόχους. Ο «τρομονόμος», που πρόσφατα φρόντισαν να ψηφίσουν στη Βουλή το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, δίνει το πραγματικό στίγμα και τις προθέσεις της πολιτικής της κυβέρνησης. Είναι το νομοθέτημα που ανατρέπει κυριολεκτικά το πρότερο νομικό οικοδόμημα, καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας και εισάγει την ενοχή έως ότου αποδειχτεί το αντίθετο. Παραπέρα εισάγει και επίσημα το χαφιεδισμό, ενώ η όλη προσαρμογή της χώρας μας στους κατασταλτικούς μηχανισμούς της ΕΕ, την Europol και τη Συμφωνία Σένγκεν δείχνει και τον ουσιαστικό στόχο της δράσης των μηχανισμών καταστολής. Πρώτα και κύρια επιχειρείται να χτυπηθεί το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, οι ζωντανές δυνάμεις που αντιτίθενται και οργανώνουν τον αγώνα ενάντια στη σημερινή πολιτική χτυπήματος των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και της παραπέρα αύξησης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αλλωστε τα «δείγματα γραφής» της κυβέρνησης δίνονται με κάθε ευκαιρία. Διώξεις συνδικαλιστών, ποινικοποίηση αγώνων, χτύπημα των διαδηλώσεων του λαϊκού και του φιλειρηνικού κινήματος (γνωστή είναι η εγκληματική επίθεση της αστυνομίας με επικίνδυνα χημικά, όταν ο αρχιμακελάρης Κλίντον ήρθε στην Ελλάδα). Η αστυνομία δίνει τις εξετάσεις που της έχει επιβάλλει η άρχουσα τάξη να δίνει ενάντια στο λαϊκό κίνημα. Εκεί είναι καλά εκπαιδευμένη... Σε ό,τι όμως αφορά στο οργανωμένο έγκλημα, βγαίνουν στη φόρα οι ελλείψεις και οι αδυναμίες.
Στο φόντο μάλιστα των διαφόρων φιάσκων, του κυνηγιού του Πάσσαρη, στρώθηκε ο δρόμος για να προωθηθεί η παραπέρα «αμερικανοποίηση» της Αστυνομίας. Το μοντέλο της αστυνομοκρατίας, της ασυδοσίας των «οργάνων της τάξης», των ακαθόριστων κριτηρίων για να χαρακτηριστεί κάποιος ύποπτος, επιχειρείται να «ποτίσει» το κοινωνικό σώμα και μάλιστα να κερδίσει και τη συμπάθειά του. Η αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής που οδηγεί σίγουρα σε ακόμα πιο αντιδημοκρατικούς, αυταρχικούς ατραπούς και ανοιχτές προκλήσεις στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, πρέπει να αποτελέσει ένα από τα βασικά μέτωπα πάλης του λαϊκού κινήματος δίπλα στη συνολική πάλη για ανατροπή της σημερινής πολιτικής μέσα από την οικοδόμηση του λαϊκού μετώπου για τη λαϊκή εξουσία.