«Το ερώτημα δεν είναι με τι θα αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό, αλλά τι είδους καπιταλισμό θέλουμε» είπε ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, στο Νταβός της Ελβετίας όπου διεξάγεται το ετήσιο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Δηλαδή, η ετήσια συνάντηση των πολυεθνικών με το πολιτικό προσωπικό τους. Και φέτος, ο κοινός τους στόχος είναι η «σωτηρία» του κόσμου, στην ουσία η σωτηρία του συστήματος τους.

Ο Γάλλος Πρόεδρος τόνισε ότι επιθυμεί την αποκατάσταση της «ηθικής διάστασης» του ελεύθερου εμπορίου, λέγοντας ότι «εάν δεν αλλάξουμε, αυτό θα είναι επίδειξη τεράστιας ανευθυνότητας».

Τα περί «ηθικοποίησης» του καπιταλισμού δεν είναι καινούρια και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές οι απόψεις εμφανίζονται και επανεμφανίζονται σε περιόδους κρίσης όπου αποκαλύπτεται το πραγματικό, αποτρόπαιο πρόσωπο του καπιταλισμού.

Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες το πώς οι «αγορές», η καρδιά του καπιταλισμού, αξιολογούν τις οικονομικές πολιτικές των κυβερνήσεων και των επιχειρήσεων. Οσο περισσότερες απολύσεις, όσο λιγότερα δικαιώματα, τόσο καλύτερα. Αν το κάνουν οι κυβερνήσεις επιβραβεύονται με «αναβάθμιση» της πιστοληπτικής δυνατότητάς τους, αν το κάνουν οι επιχειρήσεις επιβραβεύονται με την άνοδο της τιμής των μετοχών τους. Με δύο λόγια, οι «αγορές» τρέφονται με ανθρωποθυσίες. Αυτός είναι ο καπιταλισμός, και στην περίοδο της ανάπτυξης, και στην περίοδο της κρίσης.

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει «πιο ηθικός», ως ταξικό σύστημα είναι εξ ορισμού «ηθικός» για το κεφάλαιο και εξ ορισμού άδικος για την εργατική τάξη. Εξάλλου στην πορεία της ταξικής πάλης δεν κρίνεται για τα ηθικά χαρακτηριστικά του, αλλά για το ότι είναι ένα σύστημα που εμποδίζει την πορεία της συντριπτικής πλειοψηφίας προς την οικονομική, κοινωνική και πολιτική απελευθέρωσή της.