Η σούβλα γυρνάει σιγά σιγά και το αρνάκι όλο και ροδοκοκκινίζει. Οι άνθρωποι γύρω χαμογελαστοί και ανυπόμονοι. Εχουν ήδη στήσει το τραπέζι με τους μεζέδες, τα ποτήρια τσουγκρίζουν, ενώ τα τραγούδια συμπληρώνουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Είναι μια εικόνα που αναμένεις να συναντήσεις τη μέρα του Πάσχα σε όλα τα σπίτια. Το "όλα τα σπίτια" είναι, τελικά, μεγάλη κουβέντα. Δίπλα μας, λίγα βήματα από μας, υπάρχουν εργάτες, που, μετά από πολλά χρόνια δουλιάς, βρίσκονται πεταμένοι στο δρόμο, απλήρωτοι για μήνες, "θύματα" της ασυδοσίας του εργοδότη και της αδιαφορίας του κράτους. Πόσο γιορτή είναι γι' αυτούς το Πάσχα;

"Ηρθε ο "Ριζοσπάστης"", ακούγεται, καθώς δρασκελίζαμε την πύλη του εκκολαπτηρίου της ΒΟΚΤΑΣ στο Κορωπί και ο κόσμος μαζεύτηκε γύρω μας. Τη θερμή υποδοχή διαδέχτηκε ο σκεπτικισμός: "Γράφεις για μας, αλλά κανένας δεν ακούει" και κατόπιν η αγανάκτηση: "Δεν υπάρχει εισαγγελέας να πιάσει τον Συρίγο; Κανένας αρμόδιος δεν κάνει τίποτα για μας". Οι φωνές ανακατεύονται, η οργή στρέφεται και στα "κανάλια που μόνο για τα ψόφια κοτόπουλα λέγανε, για μας, για 600 ανθρώπους κουβέντα" ή "ο υπουργός Εργασίας μας κατηγόρησε για τα ψόφια κοτόπουλα, λες και φταίγαμε εμείς. Δεν είναι υποχρεωμένος ο Συρίγος να μας δώσει το δώρο, τους μισθούς μας; Τι κάνει ο υπουργός; Θα 'ρθουν εκλογές. Θα λάβουμε και μεις τα μέτρα μας".

Περιμένουμε να καταλαγιάσουν λίγο οι φωνές, αλλά και να βρούμε το "θράσος" να ρωτήσουμε για το πώς θα περάσουν το Πάσχα. Ο Βαγγέλης είναι "τυχερός", γιατί "ευτυχώς υπάρχει και ο πατέρας στο χωριό. Δεν έχουμε λεφτά, με τι να ψωνίσουμε; Εχω δυο παιδιά μικρά. Μετά από 13 χρόνια εδώ μέσα, να μας πετάξουν στο δρόμο! Τέσσερις μήνες απλήρωτοι, ούτε δώρο, ούτε επίδομα ανεργίας, ούτε τίποτα".

Ο Ντίνος και η γυναίκα του δούλευαν εδώ και 7 χρόνια στο κτήμα ΡΑΨΑΝΑ Β της ΒΟΚΤΑΣ. "Μέναμε μέσα στο κτήμα τρία αντρόγυνα, με τα παιδιά μας. Μετά, εμάς μας πήραν και μας έφεραν εδώ στο Κορωπί. Το κτήμα το μετέφεραν στην άλλη εταιρία, την ΝΤΙΣΤΡΟΤΣΙΚ. Αρκετές φορές, μας έπαιρναν και δουλεύαμε εκεί, στα ρεπό των άλλων. Η εταιρία εκείνη λειτουργεί, εμείς όμως είμαστε τόσους μήνες απλήρωτοι και χωρίς δουλιά. Ο γιος μου είναι φαντάρος, χρειάζεται λεφτά. Η κόρη μου η μικρή, θέλει να της πάρω παπούτσια που δεν έχει. Τι να της πω; Θέλω και εγώ να πάω στο χωριό, αλλά δεν υπάρχουν οι 15.000 δρχ. για τα εισιτήρια. Μετά απ' όλα αυτά που έχουν γίνει, άρχισα να ψάχνω για δουλιά. Μέχρι την Παιανία έφτασα, αλλά μεροκάματο πουθενά".

Από το '87 δούλευε στη ΒΟΚΤΑΣ ο Κώστας μαζί με τη γυναίκα του. "Είναι τέτοια η δουλιά, που ήθελαν αντρόγυνα, να δουλεύουν και οι δυο. Είναι λίγοι αυτοί που δούλευαν μόνο ο ένας. Μένουμε μέσα στο κτήμα της ΠΡΟΦΑΡΔΑ Α. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Τα παιδιά μου είναι μικρά και δεν καταλαβαίνουν και ζητάνε. Τι να τους πεις ότι δεν έχουμε λεφτά; Πήγαμε και καταθέσαμε τα χαρτιά μας στον ΟΑΕΔ και μας είπαν να πάμε να πάρουμε το επίδομα ανεργίας στις 4 Ιούνη. Και μέχρι τότε πώς θα επιβιώσουμε; Δε μας ρωτάνε. Τέτοιες μέρες να μην μας δώσουν και σε μας ένα έκτακτο βοήθημα; Ας μας τα κρατήσουν μετά λίγα λίγα απ' το επίδομα. Γράψε μόνο στον τίτλο με μεγάλα γράμματα, "μαύρο" Πάσχα για 600 εργάτες".

Ντίνα ΝΤΑΒΟΥ