Ενα από τα αναρίθμητα περιστατικά τα οποία αποδεικνύουν ότι η λεγόμενη και πολυδιαφημισμένη ιδιωτική ασφάλιση το μόνο στο οποίο αποσκοπεί είναι το επιχειρηματικό κέρδος με αποτέλεσμα οι πελάτες-«ασφαλισμένοι» να πληρώνουν τεράστια ποσά επί χρόνια για συμβόλαια που όταν έρχεται η ώρα να ...«αποπληρωθούν» αυτό δε γίνεται με διάφορες προφάσεις, φέρνει στη δημοσιότητα το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΑ).

Σύμφωνα με σχετική καταγγελία, πελάτισσα, που το Γενάρη του 1993 υπέγραψε ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής με μεγάλη ασφαλιστική εταιρία, δεν μπόρεσε να εισπράξει το ποσό που αιτήθηκε όταν ήρθε η ώρα να πληρώσει αμοιβή γυναικολόγου για τοκετό. Στο συμβόλαιο, που, υποτίθεται, κάλυπτε και νοσοκομειακή περίθαλψη, αναφερόταν: «Η εταιρία συμφωνεί να καταβάλει το 100% του συνόλου των αναγνωρισμένων εξόδων των πραγματοποιούμενων κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του... Η ανώτατη κάλυψη αυξάνεται απεριόριστα για νοσήλια εντός Ελλάδας εφόσον ο ασφαλιζόμενος δε νοσηλευτεί ή χειρουργηθεί κατά την πρώτη τετραετία από την έκδοση του παρόντος». Το Δεκέμβρη του 2004, έντεκα χρόνια μετά τη σύναψη του συμβολαίου, και ενώ στα χρόνια αυτά η ασφαλισμένη κατέβαλλε τα ασφάλιστρα που της ζητούνταν, η «ασφαλισμένη» έστειλε στην εταιρία τις αποδείξεις της αμοιβής γυναικολόγου για τοκετό, περιμένοντας να αποζημιωθεί με το 100%, όπως ανέφερε το συμβόλαιο. Ομως, η εταιρία, κατόπιν της άρνησης της πελάτισσάς της να αποδεχτεί μείωση της αμοιβής του γυναικολόγου από τα 3.400 στα 3.000 ευρώ, έκρινε ότι: «Η απόδειξη αμοιβής του γυναικολόγου εκ 3.400 ευρώ θεωρήθηκε και είναι υπέρογκη, υπερβολική και εξωπραγματική σύμφωνα με τα όσα ισχύουν. Για τους λόγους αυτούς έγινε προσπάθεια ώστε η αμοιβή του να μειωθεί και το ύψος να κυμαίνεται εντός των ορίων τα οποία προβλέπονται από τα χρηστά συναλλακτικά ήθη και τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής και του κοινωνικού και οικονομικού σκοπού του δικαιώματος (...) Δεν επεδείχθη το αρμόζον και προσήκον πνεύμα συνεργασίας ώστε να βρεθεί κοινή λύση αποδεκτή και από τα τρία μέρη όπως επιβάλλουν οι κανόνες της καλής πίστης»!

Μετά απ' αυτό η καταναλώτρια απευθύνθηκε τόσο στο ΚΕΠΚΑ όσο και στο υπουργείο Ανάπτυξης και στο υπουργείο Οικονομικών. Ομως, ακόμα και μετά την παρέμβαση του υπουργείου Ανάπτυξης η εταιρία απαξίωσε να ανταποκριθεί στις τυπικές της υποχρεώσεις, απόδειξη του ότι οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις, μπροστά στη διατήρηση και στη συνεχή αύξηση των κερδών τους, λειτουργούν ως κράτος εν κράτει παραβιάζοντας ακόμα και το τυπικό μέρος των υποχρεώσεων που υποτίθεται πως αναλαμβάνουν έναντι των πελατών τους. Στην πραγματικότητα, οι υποθέσεις που καταλήγουν με την «ετσιθελική» άρνηση των ασφαλιστικών εταιριών να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους είναι πάμπολλες, αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία τους δε γίνονται γνωστές, επειδή μέσα από τους μηχανισμούς που διαθέτουν εξαναγκάζουν τους πελάτες τους να υποκύψουν σε διάφορους εκβιασμούς, τους οποίους κατά κανόνα ονομάζουν ...συμβιβασμό των μερών.