O ίδιος ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, μιλώντας στις 6/12/2002 στο Συνέδριο των Πρυτάνεων ΑΕΙ της Ρωσίας, είπε: «Τα ιδιωτικά ΑΕΙ δημιουργούν μεν ανταγωνισμό με τα μεγάλα κρατικά ΑΕΙ, αλλά δεν παρέχουν το αντίστοιχο επίπεδο μόρφωσης». Τα χαρακτήρισε δε «κοροϊδία για το λαό και το κράτος». Η σημερινή αντιστοιχία των φοιτητών στη ρωσική κοινωνία είναι 340 φοιτητές ανά 10.000 κατοίκους. Απ' αυτούς μόλις οι 190 σπουδάζουν δωρεάν στα ΑΕΙ! Βέβαια, ο Ρώσος Πρόεδρος δήλωσε ότι δε βλέπει «τίποτα το κακό σ' αυτό», παρά μόνον τη χαμηλή ποιότητα των σπουδών στα ιδιωτικά ΑΕΙ, ζητώντας να ληφθούν σχετικά μέτρα. Αυτό δεν παύει όμως να μειώνει τη σημασία της παραδοχής του: Οτι, δηλαδή, 11 χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού έχουν ήδη ορθωθεί σοβαρά ταξικά εμπόδια για να μπορέσουν τα παιδιά της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων της Ρωσίας να σπουδάσουν σε ΑΕΙ, ενώ η ιδιωτικοποίηση όχι μόνο δεν οδήγησε στην άνοδο της ποιότητας, αλλά χειροτέρευσε την ποιότητα της παρεχόμενης μόρφωσης.

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι πλέον και σε πολλά κρατικά πανεπιστήμια της Ρωσίας ζητούνται δίδακτρα από τους φοιτητές, αφού έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί η κρατική επιχορήγηση των ΑΕΙ. Ετσι, λοιπόν, η αύξηση των φοιτητών οφείλεται και στην ανάγκη των κρατικών ΑΕΙ να βρουν οικονομικούς πόρους για τη συνέχιση της λειτουργία τους! Γι' αυτό και αποδέχονται, ένα κομμάτι των φοιτητών να γίνεται δεκτό μετά από εξετάσεις, κι ένα άλλο κομμάτι (κάθε ΑΕΙ, το ποσοστό αυτό το καθορίζει μόνο του) να γίνεται δεκτό χωρίς εξετάσεις, πληρώνοντας τα καθορισμένα δίδακτρα! Ηδη, το 2000, αυτό το ποσοστό των φοιτητών που εισήχθησαν στα κρατικά πανεπιστήμια πληρώνοντας δίδακτρα έφτασε το 40% (!) του συνόλου των φοιτητών εκείνης της χρονιάς.