Υπεύθυνο γι' αυτά τα αδιέξοδα είναι ένα σχολείο που εξοντώνει αντί να μορφώνει, μια αγορά εργασίας - συνώνυμο της άγριας εκμετάλλευσης κι ένα σάπιο σύστημα, όπου νόμος είναι το κέρδος και κανόνας «ο θάνατός σου η ζωή μου». «Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα», έγραψε στην κατακλείδα της επιστολής της η μία από τις δύο 17χρονες.

Οι ανήλικες, που είχαν φιλική σχέση, αφού έφτασαν στην ταράτσα της πολυκατοικίας που διέμενε η μια από αυτές, φέρεται να κλείδωσαν την πόρτα του κλιμακοστάσιου και να έπεσαν στο κενό. Ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ έφτασαν στο σημείο, τις παρέλαβαν και τις μετέφεραν στο «Ασκληπιείο» Βούλας. Εκεί διαπιστώθηκε ο θάνατος της μίας, ενώ η δεύτερη νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Σύμφωνα με πληροφορίες και δημοσιεύματα, η μία 17χρονη άφησε ένα γράμμα προς τους γονείς της, το οποίο πραγματικά προκαλεί ανατριχίλα. Το κορίτσι περιέγραφε την κατάθλιψη που βίωνε εδώ και τρία χρόνια και στις πανελλήνιες εξετάσεις που θα έδινε, ότι «δεν θα περάσω». Και κατέληγε: «Δεν θέλω να ζω, αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Το γράμμα φαίνεται να αναφέρει τα εξής: «Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά, και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Με αφορμή το τραγικό γεγονός με τις δυο 17χρονες μαθήτριες στην Ηλιούπολη, το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ σημειώνει:

«Μια γροθιά στο στομάχι ήταν τα λόγια της 17χρονης μαθήτριας στο γράμμα που άφησε στους γονείς της όταν αποφάσισε να αυτοκτονήσει μαζί με τη φίλη της στην Ηλιούπολη: "Μπαμπά και μαμά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά κι έτσι θα καταλήξω σε μία δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω".

Ευχόμαστε ολόψυχα η μαθήτρια που δίνει μάχη για τη ζωή της να βγει νικήτρια, να σταθεί ξανά όρθια, να βρει το φως.

Δεν γίνεται, όμως, να προσπεράσουμε αυτό το γεγονός ως μία ακόμη "είδηση". Δεν είναι ούτε μια "κακιά στιγμή" ούτε "μεμονωμένη, ατομική αδυναμία". Είναι μια κραυγή που δείχνει πόσα παιδιά σήμερα ασφυκτιούν μέσα σε μια καθημερινότητα πίεσης, φόβου, ανασφάλειας, άγχους και αβεβαιότητας, σε ένα σχολείο - εξεταστικό κέντρο και άκρατου ανταγωνισμού, που οι ανάγκες των μαθητών λογίζονται ως κόστος.

Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε έναν κόσμο που κάνει νέους ανθρώπους να νιώθουν ότι δεν αντέχουν να ζήσουν μέσα σε αυτόν. Το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι να δώσουμε όλοι μια υπόσχεση: Να μην αφήσουμε αυτόν τον κόσμο να καταπιεί τα όνειρα, το χαμόγελο και το μέλλον μας! Να κάνουμε τα πάντα για να γίνει αυτός ο κόσμος παρελθόν!».