Μια ακόμα μεγάλη κατάθεση διαπιστευτηρίων στο σύστημα για να τον εμπιστευτεί ξανά αποτελεί το «μανιφέστο» του Ινστιτούτου Τσίπρα που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή, με τη γνώριμη προσπάθεια καπηλείας των εργατικών αγώνων, από τους ανθρώπους των μνημονίων, των αντεργατικών μέτρων και του «διαβολικά καλού» Τραμπ.

«Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» είναι ολόκληρος ο τίτλος και σε αυτό ο πρ. πρωθυπουργός περνάει τα διαπιστευτήρια σε νέα πίστα, λέγοντας πως το δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση είναι ξεπερασμένο» και ότι ρεαλισμός είναι η υποταγή στη σημερινή πραγματικότητα της πολεμικής εμπλοκής, των στρατηγικών σχέσεων με ΗΠΑ και Ισραήλ (όλως τυχαίως σε 5.500 λέξεις δεν βρήκε ούτε μία να πει για τον στρατηγικό τους σύμμαχο...), των κατευθύνσεων της ΕΕ που σαρώνουν τα λαϊκά δικαιώματα, υποσχόμενος τις γνωστές αυταπάτες για μια καλύτερη διαχείριση αυτής της βαρβαρότητας.

Το πού κατέληξε η δήθεν «νέα πολιτική λογική... δημοκρατική, εφαρμόσιμη και ταυτόχρονα μετασχηματιστική» στην υπηρεσία του... παμπάλαιου σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, όπως και η δήθεν «σύνθεση της σταδιακής αλλαγής με τη ρήξη», την πρώτη φορά είναι γνωστό... Αλλωστε και ο Τσίπρας δεν τα δηλώνει όλα αυτά για να θυμίσει τη γνωστή σε όλους ταυτότητά του, αλλά για να διαβεβαιώσει το σύστημα ότι αντίπαλός του είναι όλοι όσοι πιστεύουν ότι αυτή η βαρβαρότητα πρέπει να ανατραπεί και παλεύουν για να διαμορφωθούν οι όροι για την ανατροπή...

Αλλωστε οι «ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες» προτάσεις του δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι ανησυχίες που έχει και η ίδια η αστική τάξη, όπως για το «κατάλληλο» παραγωγικό μοντέλο για τη μακρόπνοη θωράκιση της κερδοφορίας της, την ακόμα αποτελεσματικότερη λειτουργία των θεσμών του εχθρικού στον λαό αστικού κράτους και την αποδοχή που συναντούν στα εργατικά λαϊκά στρώματα, για την ενσωμάτωση τους στους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου. Διόλου τυχαία για παράδειγμα δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην εμπλοκή της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τον πόλεμο παρά κάτι ευχολόγια με μηδενική αξία για την «κυβερνώσα αριστερά» που θα έχει πρωταρχικό στόχο την «εξασφάλιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου». Αυτά λίγο καιρό απ' όταν δήλωνε περήφανος για τη στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ επί πρώτης θητείας Τραμπ, το «ανήκομεν εις το ΝΑΤΟ», κι απ' όταν διαφήμιζε ότι αυτός εγκαινίασε τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ. Αντίστοιχα μεγαλοστομίες για τη λειτουργία των θεσμών της δικαιοσύνης, όταν με τη βούλα του κράτους και των νόμων του, που τα αστικά κόμματα μαζί υπερψηφίζουν, εντείνεται η εκμετάλλευση, ξεσαλώνει η εργοδοσία, γεννιούνται τα ματωμένα πλεονάσματα (επί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ), τα μέτρα ασφαλείας θεωρούνται κόστος με τις ευλογίες της «προστάτιδας ΕΕ», καθιερώνεται το πλαίσιο καταστολής, ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων και πολλά άλλα.

Στο «μανιφέστο», πάντα στο ίδιο μήκος κύματος, παρατίθενται οι «τέσσερις πυλώνες προοδευτικής διακυβέρνησης για μια Ελλάδα με λιγότερες ανισότητες», όπου και κρύβεται επιμελώς το γεγονός πως κάθε κυβέρνηση στο σύστημα της εκμετάλλευσης έχει για μοναδικό πυλώνα την εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τους νόμους του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και αγοράς, που αναπαράγει ακριβώς τις ανισότητες. Παραπέρα αναμασιούνται γνωστοί μύθοι όπως της ανάπτυξης για όλους, της «πράσινης και ψηφιακής μετάβασης» με κοινωνικό όφελος κ.ά. προσπερνώντας πως τα συμφέροντα εργαζομένων και λαού δεν συναντιούνται πουθενά.

Εν ολίγοις, πρόκειται για μια κακή προσπάθεια να αμπαλαριστούν παλιά και νέα δόκανα για τον λαό, την ώρα που μεγαλώνει η αγανάκτησή του για τη σημερινή κατάσταση και η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση της ΝΔ. Σε αυτές τις συνθήκες ο Τσίπρας ξαναβγαίνει από τη ναφθαλίνη για να παίξει ξανά τον βρώμικο ρόλο του για λογαριασμό του συστήματος.