Κάποιοι τρίτοι μετρούν τους «πόντους που κερδίζουμε απέναντι στην Τουρκία». Μόνο που το «γήπεδο» είναι ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των αστικών τάξεων, που καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα των λαών, οι οποίοι γίνονται «κλοτσοσκούφι». Αλλωστε, όση φαντασία κι αν επιστρατεύσουν για να αποδείξουν πόσο «στριμωγμένη» είναι η Τουρκία (την ώρα που Αμερικανοί και Ευρωπαίοι την αναγορεύουν σε «πάροχο ασφάλειας» για να παρακαμφθούν τα Στενά του Ορμούζ), με τίποτα δεν κρύβεται ότι η «αναβάθμιση» που επιδιώκει η αστική τάξη της Ελλάδας περνάει μέσα από την τριμερή με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, το οποίο βλέπει την Τουρκία ως «το επόμενο Ιράν», με ό,τι αυτό σημαίνει για τα Ελληνοτουρκικά. Το κερασάκι στην τούρτα βάζουν κάποιοι αναλυτές - μυθιστοριογράφοι, που για να διαχειριστούν το κουβάρι των ανταγωνισμών λένε πως η κυβέρνηση μπορεί να παίξει ρόλο «ισορροπιστή» και «αγγελιοφόρου» π.χ. ανάμεσα στο Ισραήλ και σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Πραγματικά ταλέντα της μυθοπλασίας... Ο λαός, πάλι, που προορίζεται για «σφαχτάρι» στους ανταγωνισμούς τους, χρειάζεται τώρα πιο αποφασιστικά να παλέψει με τη σημαία των δικών του συμφερόντων. Το τι σημαίνει πραγματικά το «Ελλάς - Γαλλία - συμμαχία» για τους εργαζόμενους το έδειξαν Ελληνες και Γάλλοι λιμενεργάτες, όταν οργάνωναν μαζί με τους συναδέλφους τους σε 20 λιμάνια τη μεγαλειώδη απεργία με σύνθημα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών»!