Από τη μία, ο Βίκτορ Ορμπαν βαφτίζεται «αντισυστημικός» λόγω επιλεκτικών συγκρούσεων με την ΕΕ και των σχέσεών του με τη Ρωσία, ενώ στηρίζει χωρίς ενδοιασμούς εγκληματικές πολιτικές, όπως η γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Από την άλλη, ο Πέτερ Μαγκιάρ παρουσιάζεται ως «ελπίδα», εκφράζοντας τμήματα της αστικής τάξης που στοιχίζονται πιο καθαρά με την ευρωατλαντική γραμμή, χωρίς όμως να τα σπάνε με τη Ρωσία, που τους εξασφαλίζει πρωτίστως φτηνή Ενέργεια.

«Ο Πέτερ Μαγκιάρ έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι τον 21ο αιώνα η Δεξιά μπορεί να αλλάξει», διαβάζουμε σε ιστοσελίδα του συστημικού «προοδευτισμού» που κομπάζει για «νίκη της Ευρώπης» στις ουγγρικές εκλογές. Κι ενώ έχουν διαψευστεί επανειλημμένα, κουνούν το δάκτυλο στο ΚΚΕ για «ίσες αποστάσεις». Μάλλον δεν άκουσαν ούτε τη ρητορική του νικητή των εκλογών ενάντια στους μετανάστες και πρόσφυγες, που είναι πιο ανατριχιαστική κι από του προκατόχου του...

Για το πολιτικό σύστημα της χώρας, ο νικητής των εκλογών είναι ένα πρώην κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης Ορμπαν που διαφοροποιήθηκε από αυτή μόλις το 2024. Με ποια πρόφαση; Οτι δεν άντεχε τη «διαφθορά», ενώ την είχε υπηρετήσει όλα αυτά τα χρόνια. Με τέτοια συνθήματα επένδυσαν πάνω του ισχυρά τμήματα της αστικής τάξης που επιζητούν «προσαρμογές» στην οικονομία και στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και οι κυβερνήσεις της ΕΕ που επιδιώκουν λιγότερες αντιρρήσεις και περισσότερη ομοφωνία στη διαχείριση του πολεμικού μετώπου της Ουκρανίας και της ρήξης που βαθαίνει με τις ΗΠΑ.

Κάπως έτσι προέκυψε η επικράτηση του Μαγκιάρ, που επιχειρείται να παρουσιαστεί ως νίκη του ουγγρικού λαού. Και το κάνουν αυτό όχι μόνο η κυβέρνηση της ΝΔ, που έσπευσε από τους πρώτους να τον συγχαρεί, αλλά και τα υπόλοιπα συστημικά ευρωατλαντικά κόμματα. Είναι βέβαιο πως το βλέμμα όλων είναι στραμμένο και στο εσωτερικό της χώρας, όπου τα σκάνδαλα και οι καταγγελίες για διαφθορά είναι στον αφρό της πολιτικής αντιπαράθεσης και των διεργασιών αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος. Σ' αυτές τις διεργασίες προσπαθεί ο καθένας τους να προσαρμόσει την οπτική του για την επικράτηση του Μαγκιάρ.

Μέσα από αυτά τίποτα πραγματικά ωφέλιμο δεν μπορεί να προκύψει ούτε για τον ουγγρικό, ούτε για κάποιον άλλο λαό. Ο δρόμος της διεξόδου βρίσκεται στη σύγκρουση με το σύστημα του κέρδους που παράγει σκάνδαλα και διαφθορά, με την πολιτική που θέλει τον λαό να στοιχίζεται κάτω από τις σημαίες της αστικής τάξης και των διεθνών συμμάχων της. Ο λαός πρωταγωνιστής στον δρόμο της ανατροπής είναι ο μόνος που μπορεί να διαμορφώσει το μέλλον προς όφελός του!