Τα καθοδηγητικά όργανα και οι Οργανώσεις Βάσης της ΚΝΕ εξετάζουν τη δουλειά τους στο πνεύμα των Αποφάσεων και με την ευθύνη να ανταποκριθούμε, ώστε η ΚΝΕ να διαδραματίσει πιο αποτελεσματικά τον ρόλο της ως σχολείου νέων επαναστατών, αιμοδότη του Κόμματος και φορέα διάδοσης των επαναστατικών ιδεών στη νεολαία της εργατικής τάξης.

Θέσαμε στο επίκεντρο το πώς θα γίνουμε πιο ικανοί στην οικοδόμηση γερών, ιδεολογικά και πολιτικά, μαζικών Οργανώσεων Βάσης, όπου ζει, μορφώνεται και εργάζεται η νεολαία. Με την εξέταση της πείρας από την πλούσια παρέμβαση της ΚΝΕ, αλλά και τη μελέτη των αδυναμιών μας, μπορούμε με αισιοδοξία να προχωρήσουμε πιο αποφασιστικά, αναβαθμίζοντας την εσωοργανωτική ζωή και λειτουργία, ενισχύοντας την ιδεολογική θωράκιση στις γραμμές μας, καλλιεργώντας το μορφωτικό ρεύμα ως κρίσιμο στοιχείο της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης, κατακτώντας μαχητική πείρα από την επεξεργασμένη παρέμβαση σε χώρους νεολαίας, από την προβολή της αναγκαιότητας της πάλης για την επαναστατική ανατροπή, τον σοσιαλισμό.

Απασχόλησε δημιουργικά η κατάσταση που διαμορφώνεται από την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εξετάζουμε και δοκιμάζουμε μέσα στη μάχη την ικανότητά μας να διεξάγουμε εύστοχα την ιδεολογική - πολιτική διαπάλη και αποκτούμε νέα πείρα για την ετοιμότητα κάθε Οργάνωσης να παρέμβει και να επιδρά πλατιά μέσα στη νεολαία.

Παραμένει η ανάγκη να συνειδητοποιηθεί απ' όλους μας βαθύτερα ότι έχουμε μπει σε μια νέα κατάσταση, με ποιοτικά χαρακτηριστικά που καθορίζουν την πορεία των γεγονότων και επιδρούν δυναμικά στις νεανικές συνειδήσεις. Ζούμε «ιστορικές στιγμές» και το κρίσιμο είναι πώς θα σταθεί σε αυτές ο λαϊκός παράγοντας.

Επομένως, είναι ανάγκη να ξεχωρίζουμε τα δυναμικά στοιχεία των εξελίξεων, που μπορούν να καλλιεργήσουν τεκμηριωμένη υπεροχή, αυτοπεποίθηση σε κάθε μέλος και φίλο της ΚΝΕ γύρω από κρίσιμα ζητήματα του ιδεολογικού - πολιτικού μετώπου:

• Οσα ζούμε επιβεβαιώνουν ότι σήμερα χρειάζονται ριζικές, δηλαδή επαναστατικές αλλαγές, μια άλλη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, ο σοσιαλισμός. Οσα ζούμε δείχνουν τα όρια αυτού του συστήματος, τα μεγάλα αδιέξοδά του, που γεννιούνται από τη φυσιολογική λειτουργία του και όχι από κάποια παρέκκλιση στη διαχείρισή του. Το καπιταλιστικό κέρδος και ο ανταγωνισμός είναι το κίνητρο των αντίστοιχων πολιτικών επιλογών. Η σχέση οικονομίας - πολιτικής εκφράζεται χαρακτηριστικά στις στρατιωτικές συγκρούσεις, που αποτελούν συνέχεια του εμπορικού, ενεργειακού, οικονομικού πολέμου, που εξελίσσεται στη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας. Ο πόλεμος αποτελεί τη συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα και η «ειρήνη» τους τη συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα. Αυτές οι αντιθέσεις του συστήματος είναι που το καθιστούν πιο αδύναμο, που οδηγούν σε τεράστιες ενδοαστικές συγκρούσεις, που αδυνατίζουν τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και μεγαλώνουν τις ρωγμές του.
• Τώρα φαίνεται πιο καθαρά ότι το μέλλον της νεολαίας εξαρτάται από την πορεία της ταξικής πάλης. Οσο κι αν φαινομενικά τα όσα ζει μοιάζουν «όλο και πιο ατομικά», στην πράξη τα όρια της ατομικής προσπάθειας του καθένα καθορίζονται «όλο και περισσότερο» συλλογικά, από τον συσχετισμό της ταξικής πάλης, όπως αποτυπώνεται σε κάθε πλευρά της ζωής (μισθός, αξία πτυχίου, μορφωτικά δικαιώματα, πρόσβαση στον πολιτισμό και στον αθλητισμό κ.ά.). Ενώ η κλιμάκωση του πολέμου επιβεβαιώνει ότι κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος από τις συνέπειές του, ξεθωριάζει τις αυταπάτες για μια ήρεμη ζωή χωρίς έγνοιες για την κοινωνική - πολιτική πραγματικότητα.
• Η ιστορική πείρα δείχνει ότι ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής, όταν, με την πρωτοπορία του μπροστά, οργανώνεται στη δράση για τα αυτοτελή του συμφέροντα, εμπνέεται από ανώτερα ιδανικά, συγχρονίζεται με το κάλεσμα της Ιστορίας βάζοντας ως στόχο της πάλης του την αναγκαιότητα της εποχής τους. Ετσι γίνεται ήρωας ο απλός λαός, όπως μας απέδειξαν οι 200 στην Καισαριανή, οι χιλιάδες στην Ιστορία που γύρισαν τον τροχό της προς τα μπρος.

Τέτοια ζητήματα χρειάζεται να αναδεικνύονται με επιμονή ώστε να μη θολώνουν κάτω από την αποσπασματική, περιορισμένη εικόνα κάθε Οργάνωσης, διαπερνώντας τη μαζική διαφώτιση στη νεολαία.

Η συζήτηση στις Τομεακές Συνδιασκέψεις της ΚΝΕ αναδεικνύει χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με την προσπάθεια διεύρυνσης της επιρροής μας και οικοδόμησης νέων ΟΒ. Ξεχωρίζουν τρία στοιχεία που αφορούν το πώς μπορούμε να μεγαλώσουμε το αποτύπωμα της παρέμβασης της ΚΝΕ:

• Η δύναμη των επαναστατικών μας ιδεών, που, όσο αφομοιώνονται, διαδίδονται, διαπερνούν όλη μας τη δράση, μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα μεγάλα «γιατί» και τα «πώς» που μας θέτουν οι νέοι. Ετσι, διαμορφώνεται ταξικό και διαλεκτικό κριτήριο, που δεν αντιμετωπίζει μονάχα την άγνοια αλλά διευρύνει τους ορίζοντες της σκέψης.
• Η πρωτοπόρα δράση μας, που κατοχυρώνει κάθε μέλος της ΚΝΕ στον χώρο του ως ηγέτη, οργανωτή και διαφωτιστή για κάθε πρόβλημα και ανησυχία της νεολαίας. Αυτή διαπαιδαγωγεί στην αγωνιστική διεκδίκηση, μας συνδέει με περισσότερους νέους που «τους ταιριάζει η πολιτική μας», ενώ έχουν πιο μακρινές αφετηρίες στη σκέψη, είναι ευάλωτοι στα ιδεολογήματα του συστήματος. Καλλιεργεί την εμπιστοσύνη στη συλλογική δράση. Ετσι διαμορφώνεται καλύτερο έδαφος παρέμβασης, ώστε να ριζοσπαστικοποιείται η θολή δυσαρέσκεια, να προσανατολίζεται στο τι κίνημα χρειάζεται σήμερα σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν.
• Ο τρόπος ζωής μας, που μπορεί να ελκύει και να γίνεται μαγνήτης για νέους που προβληματίζονται και αμφισβητούν, εκπέμποντας άλλες αξίες και ιδανικά. Προβάλλοντας ως «μαγκιά» τη γνώση που γίνεται δύναμη, για να γνωρίζουμε τι κρύβεται «πίσω από όσα συμβαίνουν», την αυτοπεποίθηση όποιου σκέφτεται και δρα συνειδητά και έτσι είναι «ελεύθερος» να παλεύει απέναντι στις κοινωνικές αιτίες όσων τον κάνουν να ασφυκτιά, που καλλιεργεί την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα κόντρα στον ατομισμό, που μετράει τη φιλία σε ουσιαστικές σχέσεις και αλληλεπίδραση και όχι σε «likes» στα ΜΚΔ, που θέλει να ζει πραγματικά και όχι να οδηγείται στη φυγή μέσα από διάφορες εξαρτήσεις.

Ολα τα παραπάνω αποτελούν πλευρές της καθημερινής δράσης, σε σύγκρουση με το σύστημα. Είναι στοιχεία που χρειάζεται να βρίσκονται στον προσανατολισμό της καθοδηγητικής δουλειάς, για να βελτιώνουμε την ικανότητά μας να επικοινωνούμε και να συσπειρώνουμε ευρύτερα τμήματα νέων.

Ο πλούσιος προβληματισμός γύρω από τη δουλειά με το Πρόγραμμα του Κόμματος χρειάζεται να στηριχθεί, ώστε να μεταφραστεί σε πιο ολοκληρωμένο σχέδιο παρέμβασης. Η πείρα μάς βοηθάει να εντοπίσουμε ότι η δουλειά με το Πρόγραμμα δεν αφορά στην αποτύπωση ορισμένων θέσεων του Κόμματος για κάθε ζήτημα ούτε στενά ορισμένες θεματικές πρωτοβουλίες. Αφορά κυρίως στο πώς επεξεργαζόμαστε το περιεχόμενο της παρέμβασής μας, με τι στόχους και κριτήρια καθοδηγούμε.

Μπορούμε να ενισχύσουμε το ιδεολογικό στοιχείο στην παρέμβασή μας, στη μεθοδολογία της, ώστε να προβάλουμε συνεκτικά γύρω από κάθε ζήτημα το «τι και γιατί» συμβαίνει σήμερα - ποιες είναι οι βαθύτερες ταξικές αιτίες, τι θα έπρεπε να συμβαίνει με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες της εποχής μας, τι μπαίνει εμπόδιο, ποιες οι κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις για να συμβεί, ποιος ο δρόμος της ανατροπής που χρειάζεται να βαδίσουμε.

Για παράδειγμα, απασχόλησε τη συζήτηση η παρέμβαση στις εξελίξεις στην Παιδεία. Καταγράφεται αποδοχή του αιτήματος «Παιδεία δικαίωμα και όχι εμπόρευμα». Ομως, ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες που σήμερα η Παιδεία είναι εμπόρευμα; Είναι σίγουρα ότι στον καπιταλισμό όλα πουλιούνται και αγοράζονται, είναι όμως και ότι ο ίδιος ο άνθρωπος είναι εμπόρευμα με τη μορφή της εργατικής του δύναμης. Επομένως, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προετοιμάζει τον αυριανό εργαζόμενο - γρανάζι στον μηχανισμό της εκμετάλλευσης, η παροχή της παιδείας γίνεται με όρους «κόστους - οφέλους», πέφτει σε μεγάλες αντιφάσεις του «τόσο - όσο». Γι' αυτό στο σημερινό σχολείο μπαίνουν φίλτρα και φραγμοί όπως η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, οι τριπλές πανελλαδικές εξετάσεις, ενισχύεται η κατηγοριοποίηση όπως και στην Ανώτατη Εκπαίδευση κ.τ.λ. Αντιθέτως, σε ένα σχολείο που θα προετοίμαζε εργαζόμενους να διαδραματίσουν ενεργητικό ρόλο στην οικοδόμηση και την άσκηση της εξουσίας της νέας κοινωνίας, η καλύτερη «επένδυση» θα ήταν η παροχή υψηλού επιπέδου μόρφωσης και τα εφόδια για την ενίσχυση της κριτικής διαλεκτικής σκέψης. Επομένως, το βασικό ζήτημα που προβάλλει είναι το «ποια κοινωνία - για ποιο σχολείο», οι κοινωνικές - πολιτικές προϋποθέσεις, που αφορούν στην επαναστατική ανατροπή, την αλλαγή τάξης στην εξουσία που μπορεί να αλλάξει και τον σκοπό και τα κριτήρια στο συνολικό ζήτημα της Παιδείας και της μόρφωσης.

Αυτή η προσπάθεια όξυνσης του πολιτικού προβληματισμού αφορά όλους όσοι προσπαθούμε να επιδράσουμε, αφορά την αναγκαία συζήτηση για την διαμόρφωση του ταξικού κριτηρίου και πολιτικής συνείδησης. Η επιμονή και η σταθερότητα στη δουλειά αυτή εξασφαλίζει ουσιαστική υποδομή και παρακαταθήκη, που δεν μπορεί να κρίνεται μόνο με το αν πείθει ολοκληρωμένα την κάθε στιγμή.

Αλλωστε, επικρατεί κατά κύριο λόγο η άγνοια ή ακόμα και μια σχετική «μερικότητα» στην προσέγγιση διαφόρων ζητημάτων από ευρύτερες λαϊκές και νεανικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, βλέπουν την κυβέρνηση, αλλά δεν διακρίνουν την τάξη που αυτή υπηρετεί. Βλέπουν την καταστολή της αστυνομίας ή τη διαφθορά, αλλά όχι συνολικά το αστικό εχθρικό κράτος ως μηχανισμό κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Βλέπουν, δηλαδή, ορισμένες εκφράσεις του συστήματος, αλλά όχι ποιο είναι το σύστημα. Ενσωματώνουν κατά βάση τον τρόπο σκέψης, τα δίπολα και τις μεθόδους, που καλλιεργεί η κυρίαρχη ιδεολογία, για να κρύβεται το ταξικό ζήτημα, όπως στο δίπολο «πόλεμος - ειρήνη» ή στο «εθνικό συμφέρον» κ.τ.λ.

Η ενίσχυση της ικανότητας των δυνάμεων της ΚΝΕ να αντεπεξέλθουν στον ιδεολογικό - πολιτικό αγώνα αφορά στην πορεία αφομοίωσης της σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος, στοιχείο που σε μεγάλο βαθμό σχετίζεται με τον χαρακτήρα της καθοδηγητικής δουλειάς, ώστε να δουλεύουμε με το Πρόγραμμα και για το Πρόγραμμα του Κόμματος, που αφορά την εκπλήρωση των κριτηρίων της δράσης μας σήμερα, σε μη επαναστατικές συνθήκες, όπως η οικοδόμηση γερών ΟΒ σε χώρους νεολαίας, τη συμβολή με νεανικές δυνάμεις στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

Η λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων και των ΟΒ σωστά μπαίνει στο επίκεντρο ως κρίσιμος παράγοντας για τη δράση, τη διαπαιδαγώγηση. Η συζήτηση επιβεβαιώνει ότι κριτήριο για την καθοδηγητική δουλειά των οργάνων είναι το πώς η ΟΒ γίνεται «πρωταγωνίστρια στη δράση» στον χώρο της. Σε αυτό κρίσιμο είναι πώς το περιεχόμενο, η λειτουργία και το σχέδιο δράσης της ΟΒ εξασφαλίζουν τα εφόδια ώστε κάθε μέλος της ΚΝΕ να δρα ως κομμουνιστής, πώς η κάθε ΟΒ αποκτά δεσμούς με νέους και κάνει «αισθητή την παρουσία της» σε κάθε χώρο.

Ξεχωρίζουμε το τρίπτυχο «γνώση - συλλογικότητα - δράση» στις ΟΒ ως μέθοδο καθοδήγησης και λειτουργίας και μας απασχολεί:

• Τι ιδεολογικό εξοπλισμό χρειάζονται σήμερα οι δυνάμεις μας. Ξεχωρίζοντας την αναγκαία αναβάθμιση στο περιεχόμενο της συζήτησης στην ΟΒ με επίκεντρο την αξιοποίηση του «Οδηγητή», την όξυνση του ιδεολογικού - πολιτικού κριτηρίου. Για παράδειγμα, αναδείχθηκε ζωντανά ότι δεν αρκεί όταν συζητάμε για τον πόλεμο να σχολιάζουμε τις εξελίξεις, αλλά να φωτίζουμε τις αιτίες και τη διέξοδο ή όταν συζητάμε για το «εθνικό απολυτήριο» δεν αρκεί να παρουσιάζουμε τις επιπτώσεις του νομοσχεδίου, αλλά να προβάλλουμε συνολικά το τι σχολείο έχουμε ανάγκη σήμερα.
• Πώς αναπτύσσεται η συλλογικότητα μέσα από την ουσιαστική λειτουργία, τη συζήτηση, την ανταλλαγή γνώμης και πείρας, τις συχνές συνεργασίες, ώστε η στράτευση κάθε μέλους της ΚΝΕ να εντάσσεται σε μια συγκεκριμένη αποστολή στο πλαίσιο του συλλογικού σχεδίου. Σε αυτήν την κατεύθυνση, μπορεί να δυναμώσει η πολύμορφη στήριξη των μελών της ΚΝΕ σε όλες τις πλευρές της ζωής τους, ιδιαίτερα σήμερα που γίνονται όλο και πιο σύνθετοι οι όροι ζωής.
• Το ζήτημα της συγκεκριμένης καθοδήγησης κάθε μέλους στον χώρο του, με σταθερά βήματα και μελέτη της παρέμβασής του. Ξεχωρίζει για παράδειγμα, η ανάγκη να εξετάσουμε πιο ολοκληρωμένα την πείρα από την παρέμβαση των μαθητών στη σχολική τάξη που μπορούμε καλύτερα να εξειδικεύσουμε την παρέμβασή μας.
• Η επεξεργασία της διαπάλης με τις άλλες δυνάμεις σε κάθε χώρο. Οπως, για παράδειγμα, με την κυβέρνηση, τις φοιτητικές παρατάξεις στα ΑΕΙ, αλλά και τον οπορτουνισμό. Ξεχωρίζει η ανάγκη αντιμετώπισης της δράσης των φασιστών στα σχολεία. Αποκαλύπτοντας τον βαθιά συστημικό τους ρόλο, την ουσία όσων λένε και όσων κάνουν, πρωτοστατώντας στην απομόνωσή τους από το σύνολο της μαθητικής κοινότητας. Οπως, επίσης, να αντιμετωπιστεί η προσπάθεια αποπροσανατολισμού από δυνάμεις που προβάλλονται ως «συγκρουσιακές», ενώ στην πράξη υπονομεύουν την πραγματική σύγκρουση με το κεφάλαιο και την πολιτική του.
• Η έγνοια για να καλλιεργείται η ευθύνη κάθε μέλους της ΚΝΕ απέναντι στον περίγυρό του. Να απασχολούν τα όργανα οι προβληματισμοί, οι ερωτήσεις τους, με έγνοια για τη γνώμη τους. Ετσι να αντιπαλεύεται η αποσπασματική δουλειά, που περιορίζει την αντιμετώπιση του περίγυρου ως «καλεσμένων» σε εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις και όχι με όρους ενεργητικής του εμπλοκής στον σχεδιασμό, την καθημερινή δράση.
• Πώς καταστρώνεται το σχέδιο δράσης της ΟΒ. Κυρίως πώς κατανοείται ως ένα πλέγμα πρωτοβουλιών παρέμβασης που συμβάλλει στο να ανοίξουν δρόμοι συσπείρωσης, επικοινωνίας με νέους. Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να εξεταστεί ο καθοδηγητικός προσανατολισμός στη στήριξη των εδαφικών ΟΒ, αναλύοντας καλύτερα τον χώρο ευθύνης, εξετάζοντας την παρέμβαση στους χώρους δουλειάς των μελών της, τους χώρους που συγκεντρώνουν τη νεολαία σε κάθε περιοχή, το σύνολο των αναγκών της στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, στην ψυχαγωγία, ορισμένα κοινωνικά προβλήματα που εκφράζονται με τοπικό τρόπο και συνέπειες στη νεολαία της περιοχής και μπορούν να αποτελέσουν έδαφος παρέμβασης με την προγραμματική μας εξειδίκευση (στέγη, ελεύθεροι χώροι, συγκοινωνία κ.τ.λ.), ιστορικά μνημεία ή άλλα «σημεία αναφοράς», παίρνοντας υπόψη την κοινωνική σύνθεση σε κάθε περιοχή.

Ιδιαίτερα για το ζήτημα της πιο διεισδυτικής παρέμβασης ξεχωρίζουν δύο ζητήματα.

Το πρώτο αφορά στην ενίσχυση της καθοδηγητικής ευθύνης για την επεξεργασία παρέμβασης στο κίνημα, τη διαμόρφωση πλαισίων πάλης και αιχμών, τη στήριξη της διαπάλης, διακρίνοντας τη μέθοδο της παρέμβασής μας με βάση τα κριτήρια που θέτουμε. Για παράδειγμα, στο μαθητικό κίνημα στηρίζοντας ολόπλευρα τους εκλεγμένους στα 15μελή, προκειμένου να δυναμώσει η συλλογική συζήτηση και δράση μέσα στο κάθε σχολείο, να εμπλουτιστεί η δράση με πολύμορφο τρόπο για όλες τις ανάγκες και ενδιαφέροντα των μαθητών (βλ. θετική πείρα με μέρες δράσης, καλλιτεχνική δημιουργία κ.ά.). Αφομοιώνοντας ότι η σημαντική κατάκτηση του μαθητικού κινήματος, η κατοχύρωση της Συντονιστικής Επιτροπής Μαθητών Αθήνας (ΣΕΜΑ) ή των τοπικών συντονιστικών επιτροπών, εξασφαλίζεται και προωθείται όσο «πατάει» σε περισσότερα σχολεία, όσο υιοθετείται και υποστηρίζεται το πλαίσιο διεκδικήσεών της από περισσότερους μαθητές. Αντίστοιχα, στα βήματα αγωνιστικής αναζωογόνησης του φοιτητικού κινήματος ή στην επεξεργασία παρέμβασης για τους εργαζόμενους νέους, που να συμβάλλει στην ανάδειξη της σημασίας της οργάνωσης στα σωματεία μέσα από την πρωτοπόρα δράση των μελών της ΚΝΕ, την αποτελεσματική αντιμετώπιση ιδεολογικών ή άλλων εμποδίων.

Το δεύτερο αφορά στην ανάγκη διεύρυνσης του περιεχομένου παρέμβασής μας για κρίσιμα μέτωπα πάλης και ανάγκες της νεολαίας στον αθλητισμό, στον πολιτισμό κ.λπ. Είναι ζήτημα που δεν αφορά μόνο τις μορφές που αξιοποιούμε (βλ. θετικές πρωτοβουλίες με αθλητικά τουρνουά), αλλά κυρίως το περιεχόμενο της παρέμβασης, τη διαμόρφωση διεκδικήσεων, την έκφραση μέσα από αυτές. Εχουμε περιθώριο να εμπλακούμε μέσα από διάφορα κανάλια όπως πολιτιστικούς συλλόγους, αθλητικά σωματεία, μαθητικά συγκροτήματα, αλλά και συμβάλλοντας στην ίδρυση και μαζικοποίηση περισσότερων. Με την ανάδειξη του προοδευτικού καλλιτεχνικού έργου, τη διεκδίκηση χώρων έκφρασης και στήριξης της ερασιτεχνικής δημιουργίας, τη διεκδίκηση ελεύθερων χώρων άθλησης, την προβολή του περιεχομένου της ενασχόλησης με τον αθλητισμό, έχοντας μέτωπο στη δράση των επιχειρηματικών στρατών με τον μανδύα του «οπαδού» και άλλα πολλά.

Η άμιλλα στρατολογίας που προκήρυξε το Κεντρικό Συμβούλιο μπροστά στο 14ο Συνέδριο της ΚΝΕ μπορεί να γίνει υπόθεση όλων των ΟΒ. Με αποφασιστικότητα να μετρήσουμε βήματα στη συγκέντρωση δυνάμεων σε κάθε χώρο.

Αυτό απαιτεί επιμονή και προσανατολισμό, με στόχο να εξασφαλίζεται σχέδιο οικοδόμησης με όλα τα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα διάταξης και ελέγχου, ώστε να διαμορφώνουν προϋποθέσεις για τη στρατολογία και κάθε μάχη να δίνεται σε αυτήν την κατεύθυνση και υπηρετώντας τις ιεραρχήσεις μας στα Γυμνάσια, τα ΕΠΑΛ, Πανεπιστημιακά Ιδρύματα και Τμήματα που ιεραρχούμε, ειδικότητες στην κατάρτιση κ.τ.λ.

Ξεχωρίζει ο προβληματισμός για το πώς θα αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που δημιουργεί η παρέμβασή μας και η δυναμική όσων ζούμε για να εκφραστεί στην οικοδόμηση ΟΒ της ΚΝΕ. Σε αυτό αναδεικνύονται τα εξής:

α) Η ανάγκη να αναμετρηθούμε με τις συγκεκριμένες απαιτήσεις της ιδεολογικής διαπάλης, της συζήτησης για τη στρατολογία και τα ζητήματα που προβληματίζουν. Σχετίζεται με το πώς συζητήσαμε για τον σκοπό και τον χαρακτήρα του Κόμματος, αντιμετωπίζοντας έναν τρόπο δουλειάς που αξιοποιεί εξελίξεις ή θέματα για να συζητάμε για τις «θέσεις του Κόμματος» αποσπασματικά και όχι από ποια αφετηρία προκύπτουν και σε ποια προοπτική εντάσσονται, άρα τον σοσιαλισμό, την επανάσταση, τον δρόμο της ανατροπής. Αυτή η συζήτηση μπορεί να δώσει διέξοδο και σε πιο σύνθετους προβληματισμούς σχετικά με το «τι απόφαση καλείται να πάρει ένας νέος για τη ζωή του».

β) Πώς προετοιμάζουμε πολύπλευρα τον υποψήφιο. Μπορούμε να εξετάζουμε πιο ολόπλευρα τον υποψήφιο ως νέο άνθρωπο με ευρύτερα ερεθίσματα, καταβολές, ανησυχίες και ελπίδες. Δουλεύοντας πολύπλευρα, αξιοποιώντας μορφές όπως το βιβλίο, το θέατρο. Χτίζοντας ισχυρούς δεσμούς συντροφικότητας και εμπιστοσύνης. Αντιμετωπίζοντας επιφανειακές εκτιμήσεις, βιαστικά συμπεράσματα και αξιοποιώντας κάθε προβληματισμό όχι ως εμπόδιο, αλλά ως ευκαιρία για εμβάθυνση, επιμένοντας στην προσπάθεια να μπουν στη δράση μαζί με τις ΟΒ της ΚΝΕ, να αποκτήσουν και οι ίδιοι βιώματα και πείρα.

Η εκλογοαπολογιστική διαδικασία μάς βγάζει πιο δυνατούς, αλλά και με μεγαλύτερη συναίσθηση της ευθύνης. Μπορούμε να τα καταφέρουμε.