ΦΩΤΟ 3

Ο δικηγόρος ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΟΥΡΓΙΑΣ γεννήθηκε το 1920 στη Ματαράγκα Αιτωλοακαρνανίας.

Το 1943 οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και έγινε Γραμματέας των χωριών της Μακρύνειας και του Αρακύνθου, και αργότερα Πολιτικός Επίτροπος της περιοχής.

Κυνηγήθηκε άγρια για τη δράση του και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αθήνα. Και εδώ όμως κυνηγητά, συλλήψεις, βασανιστήρια στην Ασφάλεια και τέλος εξορία στη Μακρόνησο, στο Α' Τάγμα (1949) ως πολιτικός κρατούμενος και μετά ως στρατιώτης. Και εδώ φριχτά βασανιστήρια, και σωματικά και ψυχολογικά, έως την απόλυσή του.

Επέστρεψε στην Αθήνα δίνοντας το «παρών» συνεχώς στην Ασφάλεια, μόνος, αποκομμένος από την οικογένειά του, που τον είχε αποκηρύξει λόγω της ιδεολογίας του.

Με στερήσεις, αλλά με τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη των συντρόφων του, κατόρθωσε όχι μόνο να επιζήσει αλλά και να πάρει το πτυχίο του από τη Νομική Σχολή.

Ασκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Αθήνα μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1993.

Πρόσφερε τις γνώσεις και τις συμβουλές του αφιλοκερδώς σε όσους είχαν ανάγκη και ζητούσαν τη βοήθεια του, και στην Αθήνα αλλά και στη λατρεμένη ιδιαίτερη πατρίδα του.

Ηταν ένας άνθρωπος απλός, ήρεμος, πολύπλευρα μορφωμένος, καλλιεργημένος, συγκροτημένος, με τετράγωνη λογική αλλά και υπέρμετρη ευαισθησία.

Μας δίδαξε την υπομονή, την επιμονή, την αγάπη για τον συνάνθρωπο, τη σεμνότητα, την ανιδιοτέλεια, την αλληλεγγύη. Ηταν πολύ αγαπητός και όλοι επιζητούσαν την παρέα του και τις συζητήσεις μαζί του.

Αφησε γερή παρακαταθήκη στις δύο κόρες και στα εγγόνια του.

Γλυκέ μου πατερούλη, σε κουβαλάμε μέσα μας και πάντα σε σκεφτόμαστε στις ευχάριστες αλλά και στις δύσκολες στιγμές, να μας συμβουλεύεις και να μας καθοδηγείς.

Η δασκάλα ΜΑΙΡΗ ΜΑΚΡΗ - ΞΟΥΡΓΙΑ γεννήθηκε στο Αιτωλικό το 1929 και μεγάλωσε στο χωριό Ματαράγκα Αιτωλοακαρνανίας, όπου είχε εγκατασταθεί με τους γονείς και τον αδερφό της.

Ο πατέρας της ήταν ο μοναδικός τσαγκάρης της περιοχής και η μητέρα της καθάριζε σπίτια.

Στα χρόνια της Κατοχής ήταν Αετόπουλο και μετέφερε σημειώματα και ό,τι άλλο χρειάζονταν οι αντάρτες που δρούσαν στα χωριά της Μακρυνείας και του Αρακύνθου, με κίνδυνο της ζωής της. Μάλιστα κάποια φορά την έπιασαν οι Ιταλοί και όταν ανακάλυψαν τα σημειώματα, της έσπασαν το ένα από τα δύο λεπτά και αδύναμα χέρια της.

Συμμετείχε στο Θέατρο του Βουνού, παίζοντας σε διάφορους ρόλους, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Εκεί γνώρισε και τον πατέρα μας, που ήταν θεατής σε κάποια παράσταση.

Ηταν πολύ καλή μαθήτρια, αγαπούσε το διάβασμα, που το έκανε όμως το βράδυ, γιατί όλη τη μέρα βοηθούσε την μητέρα της.

Μετά το Δημοτικό, συνέχισε στο μοναδικό Γυμνάσιο όλης της περιοχής, που απείχε δύο ώρες από το χωριό της. Αφού τελείωσε, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Ζωσιμαία Ακαδημία στα Γιάννενα και πήρε το πτυχίο της με άριστα.

Αφού δούλεψε λίγο καιρό σε σχολεία των γύρω χωριών, ήρθαν με τον πατέρα μου στην Αθήνα και παντρεύτηκαν.

Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα και φτωχικά. Στο υπόγειο όπου ζούσαν φρόντιζαν την μητέρα της, τον αδερφό της και όποιον σύντροφο είχε ανάγκη.

Σιγά - σιγά, η ζωή τους βελτιώθηκε. Η μητέρα μας άρχισε να εργάζεται σε ιδιωτικό σχολείο, γιατί αυτό ήταν το όνειρό της και το είχε αφήσει στη μέση.

Ηταν πολύ αγαπητή στους μαθητές, στους γονείς και τους συναδέλφους της, «πραγματική παιδαγωγός» όπως την έλεγαν.

Εζησε μέχρι τα 91 της χρόνια, προσφέροντας και βοηθώντας όλους γύρω της.

Πέθανε το 2020, μετά από εξάχρονη πάλη με το Αλτσχάιμερ, έχοντας δίπλα της τις κόρες και τα εγγόνια της.

Η φίλη ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ - ΜΠΟΥΚΟΥΡΗ ήταν ένας άνθρωπος με έμφυτη ευγένεια, ήρεμη δύναμη, ανεξάντλητη δημιουργικότητα και προσφορά στην Εκπαίδευση ως καθηγήτρια Γαλλικών, στον Πολιτισμό ως ηθοποιός και σκηνοθέτρια θεατρικών έργων, με τη συμμετοχή της στη χορωδία του Αγίου Δημητρίου και ερασιτεχνικά ασχολούμενη με τη φωτογραφία.

Μαθητές, γονείς, συνάδελφοι, σύντροφοι την αγαπούσαν και την θαύμαζαν για την ψυχική και σωματική της αντοχή και δύναμη, για το γλυκό της χαμόγελο.

Την γνώριζα λίγα χρόνια, αλλά ήταν για μένα παράδειγμα ζωής.

«Εφυγε» τόσο γρήγορα και άδικα! Η Γεωργία είναι και θα είναι αναντικατάστατη.

Στην άσβεστη μνήμη τους προσφέρω με όλη μου την καρδιά και την αγάπη 500 ευρώ στο «Σπίτι του Αγωνιστή», που επιτελεί πολύ σημαντικό έργο, φροντίζοντας με αγάπη και ανιδιοτέλεια τους παλιούς αγωνιστές ηρωές μας.

Ειρήνη Ξουργιά