Με αυτήν την εκδήλωση η ΚΕ του ΚΚΕ εγκαινιάζει τον τιμητικό εορτασμό της τρίχρονης εποποιίας του ΔΣΕ, της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Τιμά το νέο αντάρτικο που γεννήθηκε στις πλαγιές του Ολύμπου, στην επέτειο της επίθεσης κατά της Χωροφυλακής και των παρακρατικών συμμοριών στις 30 και 31 Μάρτη 1946 από 33 καταδιωκόμενους αγωνιστές.

Το χτύπημα στο Λιτόχωρο ήταν η πρώτη ένοπλη απάντηση στην τρομοκρατία. Θυμίζουμε ότι μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας εξαπολύεται ένα πρωτόγνωρο κύμα τρομοκρατίας από το κράτος, τους Βρετανούς ιμπεριαλιστές και τις παρακρατικές συμμορίες. Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΑΜ μέσα σε έναν χρόνο, ο απολογισμός είναι φρικιαστικός: Πάνω από 1.192 δολοφονίες, 6.413 τρομοκρατικές πράξεις, 70.000 συλλήψεις. Στις 10 Δεκέμβρη 1945 ο υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Ρέντης ανακοινώνει ότι έχουν ήδη διωχθεί 80.000 ΕΑΜίτες για υποτιθέμενα κατοχικά αδικήματα, 40.000 απ' αυτούς βρίσκονταν στις φυλακές ως υπόδικοι ή κατάδικοι και ότι υπάρχουν άλλες 48.000 δικογραφίες αδιεκπεραίωτες. Μέχρι τα μέσα Αυγούστου 1946 έχουν εκδοθεί και επιβληθεί 33 θανατικές ποινές και 39 καταδίκες σε ισόβια, ενώ μέχρι τέλη Οκτώβρη έχουν εξοριστεί 3.250 πολίτες.

Ειδικά στη Μακεδονία, και πιο συγκεκριμένα στον νομό Πιερίας, η Χωροφυλακή μαζί με τις υπόλοιπες αντικομμουνιστικές συμμορίες ξεσαλώνουν απέναντι στους κομμουνιστές και σε άλλους αγωνιστές του μεγάλου ΕΑΜικού κινήματος.

Στο πλαίσιο αυτό, αποφασίζεται να δοθεί ένοπλη απάντηση στην αστική τρομοκρατία, από τις ομάδες ένοπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών που είχαν καταφύγει στα βουνά. Τέτοιες ομάδες είχαν συγκεντρωθεί ιδιαίτερα στη Μακεδονία, και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Πιερίας. Ετσι, πραγματοποιείται σύσκεψη και αποφασίζεται το πρώτο χτύπημα να δοθεί στο Λιτόχωρο, κατά του Τμήματος Χωροφυλακής και των παρακρατικών που συνεπικουρούν στο τρομοκρατικό όργιο.

Το χτύπημα γίνεται τη νύχτα της 30ής προς 31η Μάρτη, μέρα που πραγματοποιούνται οι βουλευτικές εκλογές, σε καθεστώς βίας και νοθείας.

Η επίθεση στο Λιτόχωρο ήταν η απάντηση του λαϊκού κινήματος, που τα έδωσε όλα για όλα κατά του ξένου κατακτητή και έβλεπε πάλι τους ίδιους βασανιστές του, την ντόπια αστική τάξη και τους συμμάχους της, να τον τυραννούν. Σηματοδοτεί την έναρξη της ένοπλης λαϊκής απάντησης, επιταχύνει την προώθηση και στρατολόγηση ένοπλων αγωνιστών, σηματοδοτεί την αρχή της προετοιμασίας του επαναστατικού λαϊκού στρατού, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Το χτύπημα στο Λιτόχωρο είναι το πρώτο επεισόδιο της ηρωικής εποποιίας του ΔΣΕ, της ένοπλης αναμέτρησης με το καπιταλιστικό κράτος, τους Βρετανούς και στην πορεία τούς ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, που αποτελεί παρακαταθήκη στην πορεία του ΚΚΕ, του επαναστατικού κινήματος.

Στη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από την έναρξη της εποποιίας του ΔΣΕ τονίζεται μεταξύ άλλων:

«Ο τρίχρονος αγώνας του ΔΣΕ υπήρξε δίκαιος και αναγκαίος. Με την καθοδήγηση του ΚΚΕ εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της βασικής συμμαχικής της δύναμης, της εξαθλιωμένης αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων των πόλεων.

Ο ΔΣΕ ήταν αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής σύγκρουσης, που είχε τις ρίζες της στην επαναστατική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή φασιστική κατοχή, με την αποφασιστική δράση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Στρεφόταν ενάντια στην εγχώρια αστική τάξη, που γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την κυριαρχία της, την οποία στήριζε το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων ("δεξιοί" και "κεντρώοι") σε συμμαχία με τα καπιταλιστικά κράτη της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Η επικράτηση του ΔΣΕ θα σήμαινε αντικειμενικά την κατάλυση της καπιταλιστικής εξουσίας, ενώ δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των ξένων συμμάχων της, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει.

Μετά την Απελευθέρωση, οξύνθηκε η προϋπάρχουσα από τα χρόνια της Κατοχής σκληρή ταξική ένοπλη αναμέτρηση, η οποία είτε θα οδηγούσε στην ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, με ταυτόχρονη απομόνωση των ξένων στηριγμάτων της, είτε στην ήττα των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, στο αποφασιστικό χτύπημα εναντίον του ΚΚΕ και στην ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής εξουσίας. Αλλος δρόμος δεν υπήρχε! Και το κομβικό αυτό συμπέρασμα όχι μόνο δεν ακυρώνεται, αλλά επιβεβαιώνεται, από τη λαθεμένη συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στη μεταπολεμική κυβέρνηση "Εθνικής Ενότητας" (Σεπτέμβρης 1944).

Οι συνθήκες στη μεταπολεμική Ελλάδα, αυτές που γέννησαν και τον ΔΣΕ, αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν χωράνε στα ιδεολογήματα περί "εθνικής ομοψυχίας" και κατάργησης των ταξικών διαχωριστικών γραμμών».

Για την εκδήλωση, οι Κομματικές Οργανώσεις Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ προγραμματίζουν μετακίνηση με λεωφορεία που θα αναχωρήσουν την Κυριακή στις 8.30 π.μ. από το Αγαλμα Βενιζέλου.

Επίσης η ΚΟ Αττικής δρομολογεί λεωφορεία που θα αναχωρήσουν την Κυριακή στις 6 π.μ. από το Μεταξουργείο.

Λεωφορεία δρομολογεί η ΚΟ Θεσσαλίας και από τους τέσσερις νομούς της περιοχής. Συγκεκριμένα, τα λεωφορεία θα αναχωρήσουν από τη Λάρισα στις 9 π.μ. από τη διασταύρωση Ηρας και Τάκη Τσιόγκα, από τον Βόλο στις 8 π.μ. από το δημαρχείο, από τα Τρίκαλα στις 8.30 π.μ. από την πλατεία Εθνικής Αντίστασης και από την Καρδίτσα στις 8.30 π.μ. από την Πέτρινη Τράπεζα.