Επιπλέον 200 δισ. δολάρια ζήτησε ο υπουργός πολέμου των ΗΠΑ για την υποστήριξη της βρώμικης επέμβασης στο Ιράν, που παίρνει ολοένα και πιο γενικευμένα χαρακτηριστικά. Μόνο στις 6 πρώτες μέρες, η επιχείρηση «Epic Fury» κόστισε στους Αμερικανούς 11,3 δισ. δολάρια σε πυρομαχικά, χωρίς να υπολογίζονται το κόστος λειτουργίας και συντήρησης της τεράστιας δύναμης πυρός που έχουν συγκεντρώσει στην περιοχή. Το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) με έδρα την Ουάσιγκτον υπολογίζει ότι τις πρώτες 100 ώρες δαπανήθηκαν για τις ανάγκες του πολέμου 3,7 δισ. δολάρια, δηλαδή 891,4 εκατομμύρια κάθε μέρα (!) ποσό που αυξάνεται όσο προχωράει ο πόλεμος και οι Αμερικανοί τα βρίσκουν μπαστούνια στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με ανάλυση του Bloomberg, «καθώς η σύγκρουση επεκτείνεται, η πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ δείχνει απροσδόκητα σημάδια πίεσης απέναντι σε έναν αντίπαλο που ο στρατιωτικός προϋπολογισμός του είναι μικρότερος από το ΑΕΠ του Βερμόντ, αλλά διαθέτει ένα οπλοστάσιο πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών που δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ οι ΗΠΑ». Στρατιωτικοί αναλυτές υπολογίζουν ότι οι ΗΠΑ χρειάστηκε να εκτοξεύσουν 168 πυραύλους Tomahawk μόνο τις πρώτες 100 ώρες του πολέμου, με καθέναν απ' αυτούς να κοστίζει 3,6 εκατ. δολάρια. Τα προηγούμενα πέντε χρόνια η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ είχε παράξει μόλις 322 Tomahawk. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή καταπίνει γρήγορα τα αποθέματα και σύμφωνα με τους «Financial Times» «το αμερικανικό ναυτικό θα αισθάνεται αυτή τη δαπάνη για αρκετά χρόνια».

Την ίδια ώρα που η αμερικανική προπαγάνδα μιλάει για μείωση κατά 80% των ιρανικών επιθέσεων, το Ιράν επικεντρώνει σε ενεργειακές υποδομές σε όλη τη Μέση Ανατολή και σε συνδυασμό με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ προκαλεί ενεργειακό ντόμινο, με καταλυτική επίδραση στην εξέλιξη του πολέμου. Αλλά και στις αμερικάνικες στρατιωτικές υποδομές που βρίσκονται στην περιοχή, τα ιρανικά πλήγματα προκαλούν ζημιές και απώλειες με μεγάλο κόστος για τις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, σύμφωνα με διεθνή πρακτορεία, οι βαλλιστικοί πύραυλοι που έπληξαν την έδρα του 5ου Στόλου του Ναυτικού των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν, κατέστρεψαν δύο πανάκριβους τερματικούς σταθμούς δορυφορικών επικοινωνιών (SATCOM AN/GSC-52B). Το ίδιο και στο Κατάρ, όπου καταστράφηκε ένα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης AN/FPS-132 με εκτιμώμενο κόστος 1,1 δισ. δολάρια.

Οι εγκαταστάσεις ραντάρ AN/TPY-2, που χρησιμοποιούνται από το σύστημα Terminal High Altitude Area Defense (THAAD), έχουν επίσης πληγεί στην αεροπορική βάση Prince Sultan της Σαουδικής Αραβίας, στο Al Ruwais στα ΗΑΕ, στην αεροπορική βάση Al Dhafra κοντά στο Αμπου Ντάμπι και στην αεροπορική βάση Muwaffaq Salti της Ιορδανίας. «Το ραντάρ AN/TPY-2 είναι ουσιαστικά η καρδιά της συστοιχίας THAAD, επιτρέποντας την εκτόξευση πυραύλων αναχαίτισης και συμβάλλοντας σε μια δικτυωμένη εικόνα αεράμυνας», σημειώνουν στρατιωτικοί αναλυτές που παρακολουθούν τα πλήγματα εκατέρωθεν, επισημαίνοντας ότι «η απενεργοποίηση του ραντάρ τυφλώνει το σύστημα». «Τους πυραύλους που εκτοξεύουμε - πυραύλους Patriot, THAAD... αυτά τα οπλικά συστήματα, το καθένα κοστίζει εκατομμύρια δολάρια», λένε γερουσιαστές των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, την ώρα που τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed-136 του Ιράν έχουν κόστος μόλις 35.000 δολάρια το καθένα...

Για να στηρίξουν το ιμπεριαλιστικό μέτωπο της Μέσης Ανατολής, οι ΗΠΑ μεταφέρουν στρατιωτικό υλικό και προσωπικό από άλλες περιοχές του πλανήτη. Ενδεικτικά, πολλαπλοί εκτοξευτές του συστήματος THAAD έχουν μετακινηθεί ή βρίσκονται σε φάση μεταφοράς από αεροπορική βάση κοντά στη Σεούλ, με προορισμό τη Μέση Ανατολή. Τέτοιες συστοιχίες αντιαεροπορικών συστημάτων είχαν σταλεί στη Νότια Κορέα το 2017 και πλέον προκαλούν ανησυχίες στους «συμμάχους» για την έκθεσή τους σε απειλές από τους ανταγωνισμούς που οξύνονται και στον Ινδο-Ειρηνικό.

Παρόμοιες «ανησυχίες» εξέφρασε και η Ταϊβάν, παρακολουθώντας τις αμερικάνικες στρατιωτικές ροές από τον Ινδο-Ειρηνικό προς τη Μέση Ανατολή, με αξιωματούχους να σχολιάζουν ότι τα στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία και οι πόροι των ΗΠΑ δεν μπορούν βέβαια «να αναπτυχθούν σε δύο μέρη ταυτόχρονα», αλλά «η ανάπτυξη των κύριων στρατιωτικών πόρων στην Ασία και η αντιμετώπιση του κύριου ανταγωνιστή των ΗΠΑ (σ.σ. της Κίνας) εδώ είναι περισσότερο σύμφωνη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ»... Κι όλα αυτά πριν συμπληρωθούν καλά - καλά 20 μέρες πολέμου στη Μέση Ανατολή.