Για άλλη μια φορά ακούμε στα ΜΜΕ ότι «τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο», «είναι ανάγκη να αυστηροποιηθούν οι κανόνες», «φταίνε οι γονείς των νεαρών» και άλλα που επιδιώκουν να κρυφτεί η βασική αιτία του φαύλου κύκλου της βίας: Ο αθλητισμός στον καπιταλισμό γίνεται τροφή για το σύστημα του τζόγου, των στημένων σκανδάλων, των ανταγωνισμών ανάμεσα σε μεγαλοεπιχειρηματίες.

Είναι γνωστό ότι επιχειρηματικά συμφέροντα και άλλοι μηχανισμοί συνεχίζουν να αξιοποιούν για τις πολιτικές και οικονομικές επιδιώξεις τους διάφορους συνδέσμους χούλιγκανς ως δυνάμεις κρούσης, οι οποίοι στρέφονται και σε βάρος των οργανωμένων αγώνων του λαού και της νεολαίας. Είναι γνωστό επίσης ότι συνεχίζουν να αποτελούν φυτώρια φασιστικών και εθνικιστικών ομάδων.

Αυτές οι συμμορίες και η δράση τους έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για το χτύπημα του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος. Τέτοιες ήταν οι επιθέσεις φασιστοειδών σε μαθητές και μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στη Δυτική Θεσσαλονίκη πριν λίγα χρόνια, που αποδείχθηκε ότι εμπλέκονταν τόσο με συνδέσμους οπαδών όσο και με φασιστικές οργανώσεις, ενώ είχαν απασχολήσει την αστυνομία και για άλλες εγκληματικές δραστηριότητες. Ταυτόχρονα, το αστικό κράτος τις αξιοποιεί για να κατοχυρώνει μέτρα καταστολής που σήμερα παρουσιάζονται ως μέσο ενάντια στην οπαδική βία, στο βάθος όμως στοχεύουν στον «εχθρό λαό».

Η κυβέρνηση, για να αποφύγει τις ευθύνες, άρχισε πάλι την ίδια καραμέλα που λέει ότι «χτες ήταν χειρότερα». Και πάλι πρόβαλαν τους εκατοντάδες ελέγχους, συλλήψεις και προσαγωγές, που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα αλλά αποτελούν επιβεβαίωση ότι οι αιτίες του ζουν και βασιλεύουν. Του νόμου Βρούτση είχαν προηγηθεί κι άλλοι στο ίδιο πνεύμα: Οι νόμοι Ορφανού, Κοντονή, Βασιλειάδη, Αυγενάκη. Ολοι απέτυχαν, επειδή δεν ακουμπούσαν τη ρίζα του προβλήματος αλλά έριχναν όλο το βάρος στην καταστολή και στη μεταφορά της οπαδικής βίας έξω από τα γήπεδα. Ολοι αυτοί οι νόμοι, που έρχονταν ως απάντηση σε ένα τραγικό συμβάν, ακολουθήθηκαν από νέες τραγωδίες (δολοφονίες του Μ. Φιλόπουλου το 2007, του Κ. Κατσούλη το 2014, του Βούλγαρου οπαδού το 2020, του Αλ. Καμπανού το 2022 και του Μ. Κατσούρη το 2023) και πολλά άλλα περιστατικά που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας.

Οι πραγματικοί αριθμοί που συνδέονται με την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας δεν είναι πόσοι συνελήφθησαν ή πόσα τσεκούρια και σιδερογροθιές κατασχέθηκαν, όπως διαφημίζει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αλλά πόσα παιδιά αθλούνται δωρεάν και απρόσκοπτα, πόσοι νέοι ελεύθεροι χώροι δημιουργήθηκαν, πόσα σχολεία έχουν γυμναστήρια και λειτουργούν το απόγευμα ως αθλητικοί χώροι, πόσα σχολικά και άλλα προγράμματα άθλησης για νέους υπάρχουν. Πόσα παιδιά θα ανέπτυσσαν το ταλέντο τους αν τα σωματεία στηρίζονταν από την πολιτεία, αν οι αθλητικές εγκαταστάσεις που έχουν φτιαχτεί με λεφτά του ελληνικού λαού στηρίζονταν οικονομικά για να λειτουργούν και όχι να κλείνουν, όπως το Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης. Πόσοι περισσότεροι νέοι θα είχαν πρόσβαση στην άθληση αν υπήρχαν περισσότερα γήπεδα και δεν στριμώχνονταν δεκάδες ομάδες στην ίδια εγκατάσταση.

Τελικά, πόσα νέα παιδιά θα σώζονταν ως πρωταγωνιστές στο γήπεδο και όχι ως παθητικοί θεατές στην εξέδρα.

Το αστικό κράτος βλέπει τη φυσική αγωγή και τον αθλητισμό ως κόστος, ως δημοσιονομικό βαρίδι και ταυτόχρονα ως πεδίο επιχειρηματικότητας. Διαχρονικά η πολιτική των κυβερνήσεων ενίσχυε τους ταξικούς φραγμούς στον αθλητισμό, για να εξοικονομεί κρατικό χρήμα και να ενισχύει την κερδοφορία. Την ώρα που προβάλλει τη «δημοσιονομική στενότητα» για να μη στηρίξει τα ερασιτεχνικά σωματεία, τις αθλητικές εγκαταστάσεις και υποδομές, φοροαπαλλάσσει προκλητικά τους τραπεζίτες, τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές, ορισμένοι από τους οποίους είναι ιδιοκτήτες ομάδων οι ίδιοι. Ετσι ο λαός πληρώνει το 95% των φορολογικών εσόδων για να μην έχει τελικά πρόσβαση στον αθλητισμό, και κατόπιν πρέπει να χρυσοπληρώσει τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ για να δει έναν αγώνα. Αυτές είναι οι αιτίες που οι διάφοροι σύνδεσμοι οπαδών είναι πιο προσβάσιμοι για έναν νέο απ' ό,τι η ίδια η άθληση.

Κόντρα σε αυτήν την πολιτική, λύση είναι να δυναμώσει ο αγώνας διεκδίκησης για έναν σύγχρονο μαζικό, λαϊκό αθλητισμό. Μακριά από τα επιχειρηματικά συμφέροντα ο αθλητισμός μπορεί να γίνει όχημα κοινωνικοποίησης, να συμβάλει στην ολόπλευρη διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων, στην ενδυνάμωση στοιχείων όπως η συλλογικότητα και οι κοινοί στόχοι, η αυταπάρνηση και η ικανότητα διαχείρισης της αποτυχίας. Ετσι, αν ο αθλητισμός γίνει στοιχείο της μαζικής λαϊκής δράσης θα αποτελέσει όπλο ενάντια στα ναρκωτικά και στο οργανωμένο έγκλημα και όχι «πύλη εισόδου» γι' αυτά τα ζοφερά κοινωνικά φαινόμενα, που είναι σύμφυτα με το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Οι προτάσεις του ΚΚΕ είναι οι μόνες που μπορούν να αλλάξουν το τοπίο: Να καταργηθεί τώρα η επιχειρηματική δράση στον χώρο του αθλητισμού. Αμεση μεταφορά των Ανώνυμων Αθλητικών Εταιρειών (ΠΑΕ - ΚΑΕ) στο υπουργείο Ανάπτυξης, προκειμένου να ελέγχονται τα οικονομικά τους και τα περιουσιακά τους στοιχεία χωρίς τη χρήση ευεργετικών διατάξεων, όπως συμβαίνει σήμερα. Να καταργηθούν ο στοιχηματισμός και η συμμετοχή αθλητικών αγώνων στο στοίχημα. Αυτές οι προτάσεις, αν και δεν λύνουν το πρόβλημα στο σύνολό του, μπορούν να δώσουν εκτόνωση στη σημερινή κατάσταση.

Είναι η ώρα ο ίδιος ο λαός, οι φίλαθλοι, όσοι έχουν σιχαθεί τη σημερινή πραγματικότητα, να διεκδικήσουν αθλητισμό - δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό. Είναι ανάγκη να δημιουργηθεί ένα μαζικό κίνημα που θα διεκδικεί ριζικές αλλαγές: Την αμφισβήτηση και κατάργηση του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, τη διάλυση των ΠΑΕ και την απόδοση των ποδοσφαιρικών γηπέδων στον λαό. Την καθιέρωση και στήριξη του μαζικού - λαϊκού αθλητισμού, στην κατεύθυνση ενός άλλου δρόμου ανάπτυξης της χώρας, στο επίκεντρο της οποίας θα βρίσκεται η ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών του λαού και της νεολαίας.

Η πραγματική εξυγίανση του αθλητισμού προϋποθέτει την κατεδάφιση αυτού του σάπιου οικοδομήματος, που έχει τα στηρίγματά του στους μεγαλοεπιχειρηματίες και στους πολιτικούς και αθλητικούς παράγοντες με τους οποίους διαπλέκονται.