RIZOSPASTIS

Η εν λόγω έκθεση βρίθει ανέξοδων διαπιστώσεων για την οξύτητα του προβλήματος, αφήνοντας στο απυρόβλητο την αιτία του κακού: Την απελευθερωμένη αγορά ακινήτων, τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και τη μετατροπή της γης σε πεδίο επενδυτικής ασυδοσίας.

Η έκθεση αποτελεί μνημείο ιδεολογικής υπεράσπισης του εκμεταλλευτικού συστήματος, ανάγοντας το στεγαστικό ζήτημα στον δήθεν «φυσικό» νόμο της προσφοράς και της ζήτησης στην καπιταλιστική αγορά. Ομως, η «αναντιστοιχία» που διαπιστώνει δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα του κυνηγιού του κέρδους. Μετά την κρίση του 2008, οι κατασκευαστικοί όμιλοι εγκατέλειψαν τη λαϊκή στέγη γιατί έπαψε να αποδίδει τα αναμενόμενα κέρδη και στράφηκαν μαζικά σε συγκροτήματα πολυτελείας, εμπορικά κέντρα, βιομηχανικά πάρκα και «πράσινες» μπίζνες μέσω των ΑΠΕ.

Τώρα, η ΕΕ έρχεται να πει στον λαό: «Αφήστε τους νόμους της αγοράς να λειτουργήσουν». Επειδή όμως γνωρίζουν ότι η αγορά δεν πρόκειται να στεγάσει κανέναν εργαζόμενο, αυτοαπασχολούμενο, νέο, ζητούν την «ώθηση» από το αστικό κράτος.

Με «κίνητρα», δηλαδή με ζεστό χρήμα από τη φορολεηλασία του εργατικού εισοδήματος, καλούν τους ομίλους να επιστρέψουν στο real estate, παρουσιάζοντας την ανάγκη του λαού ως «επενδυτική ευκαιρία» σε μεγάλης κλίμακας έργα αστικής ανάπλασης, με προγράμματα «κοινωνικής κατοικίας», όπου δημόσια περιουσία παραχωρείται στους εργολάβους για δεκαετίες, εμφανίζοντας ως κοινωνική πολιτική ορισμένες κατοικίες για «ευάλωτους»... ενώ το κράτος «συμπληρώνει» τα κέρδη τους με χρήμα από τη λαϊκή φορολογία. Ακόμα και η φοιτητική στέγη μπαίνει στο στόχαστρο των ΣΔΙΤ, αρνούμενοι κάθε κουβέντα για δημόσια και δωρεάν στέγαση, αναγκάζοντας τους φοιτητές να δουλεύουν από το πρώτο έτος για να πληρώνουν τους ιδιώτες.

Εκεί όμως που η έκθεση «τα δίνει όλα», καταρρίπτοντας σαν χάρτινο πύργο τον δήθεν φιλολαϊκό μανδύα της ΕΕ, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό χαρακτήρα της, είναι η αδιάντροπη υπεράσπιση του «ιερού δικαιώματος της ιδιοκτησίας». Σημειώνει προκλητικά πως η προστασία της ιδιοκτησίας αποτελεί «ουσιώδες στοιχείο των ατομικών και δημόσιων ελευθεριών και κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ειρηνική απόλαυση της περιουσίας του», φωτογραφίζοντας τα συμφέροντα των τραπεζών και των funds.

Για αυτό, καλεί τα κράτη - μέλη να εγκρίνουν αυστηρότερα μέτρα για τη διασφάλιση των ιδιοκτητών, ζητώντας «ταχείς νομικούς μηχανισμούς» για εξώσεις και πλειστηριασμούς. Στη λογική του «κράτους δικαίου» της ΕΕ, το ξεσπίτωμα μιας οικογένειας είναι δηλαδή «δικαιοσύνη», ενώ η αντίσταση είναι έγκλημα. Μάλιστα, ζητά την εμπλοκή της Europol κατά όσων αντιστέκονται, ταυτίζοντας τη λαϊκή πάλη με το «οργανωμένο έγκλημα». Σκοπός είναι να βάλουν στο χέρι το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα που, με τους κομμουνιστές στην πρώτη γραμμή, στέκεται εμπόδιο στα σχέδια των αρπακτικών του κέρδους.

Το ευρωενωσιακό σχέδιο είναι ξεκάθαρο: Αρση των φορολογικών εμποδίων για νεοεισερχόμενους «παίκτες» στην αγορά και ακόμα πιο ευνοϊκές συνθήκες για τους ομίλους. Ζητά από τα κράτη - μέλη να αναθεωρήσουν τα φορολογικά καθεστώτα τους, με στόχο την αύξηση της κινητικότητας (είναι γνωστό ότι για αυτό άλλωστε η ΕΕ προκρίνει τη μείωση της ιδιοκατοίκησης) και την υποτιθέμενη εξασφάλιση αποτελεσματικότερης χρήσης της στέγασης, καθώς και να αντιμετωπίσουν δήθεν τις δυσκολίες πρόσβασης στη στέγαση για τους κρατικούς υπαλλήλους και άλλους κλάδους εργαζομένων. Πρόκειται για ένα σχέδιο που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το εκρηκτικό πρόβλημα της στέγασης για τον εργαζόμενο λαό, μιλώντας δήθεν τάχα για «υψηλούς φορολογικούς συντελεστές που αποτρέπουν ιδίως τις νέες οικογένειες από το να αγοράσουν την πρώτη τους κατοικία», για να κάνει αποδεκτά μέτρα που αποσκοπούν στην ενίσχυση των μεγάλων ομίλων στις Κατασκευές, στη βιομηχανία πρώτων υλών και real estate.

Ταυτόχρονα, εστιάζει στη βιομηχανική κυριαρχία της ΕΕ στον κατασκευαστικό κλάδο, προωθώντας την προτίμηση σε προϊόντα και υλικά «made in EU», κίνητρα σε τεχνολογίες που παράγονται στην Ευρώπη εφαρμόζοντας την «αρχή της ευρωπαϊκής προτίμησης και στις δημόσιες συμβάσεις», προβλέποντας επιπλέον ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης στις Κατασκευές, ζητώντας να αντιμετωπιστεί η έλλειψη εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, ενθαρρύνει τα κράτη - μέλη, τις κατασκευαστικές εταιρείες και τις δημόσιες αρχές να επενδύσουν περισσότερο στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, στη μαθητεία, στη δια βίου μάθηση, ζητώντας εν ολίγοις φθηνότερο, ειδικευμένο εργατικό δυναμικό.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στην «ενεργειακή απόδοση», ομολογώντας κυνικά ότι η νομοθεσία της ΕΕ αυξάνει το κόστος κατασκευής, που τελικά βαρύνει τους αγοραστές και τους ενοικιαστές, με την «πράσινη μετάβαση» να αποτελεί χρυσή ευκαιρία για τη βιομηχανία, αλλά για τον λαό να σημαίνει ενεργειακή φτώχεια και πανάκριβα σπίτια. Χαρακτηριστικά της υλοποίησης αυτών των ευρωενωσιακών κατευθύνσεων είναι τα προγράμματα τύπου «Εξοικονομώ» και «Σπίτι μου» που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ στη χώρα μας, συμβάλλοντας στο ράλι των αυξήσεων των τιμών οικοδομικών υλικών και ακινήτων.

Επιπλέον, ενώ ολόκληρες γειτονιές σε ευρωπαϊκές πόλεις έχουν μετατραπεί σε απέραντες πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης και ψηφιακών νομάδων, στο κείμενο ξεκαθαρίζεται ότι ο τουρισμός είναι ζωτικός οικονομικός παράγοντας για την ΕΕ, που συμβάλλει στο 10% του ΑΕΠ της. Επομένως, επισημαίνει, «δεν θα πρέπει να δημιουργούνται αρνητικές αντιλήψεις για τον τουρισμό ή να αποτρέψουν τον τουρισμό», ενώ τα συστήματα στέγασης «μπορούν να συνεισφέρουν θετικά στις τοπικές οικονομίες με την προώθηση του τουρισμού». Είναι εμφανής η προσπάθεια της ΕΕ να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για γενικευμένη αλλαγή χρήσης με κριτήριο το κέρδος, στον βωμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης του τουρισμού, οδηγώντας σε φαινόμενα σαν κι αυτά που παρατηρούνται και στη χώρα μας, όταν ενοικιαστές διώχνονται από τα σπίτια, προκειμένου να αξιοποιηθούν ως τουριστικά καταλύματα.

Οσον αφορά την αστεγία, στην οποία εξαναγκάζονται ακόμη και παιδιά και μάλιστα σε δραματικά υψηλό αριθμό, η έκθεση αναλώνεται σε ευχολόγια και αναθέτει τη λύση στις ΜΚΟ. Για τους νέους δε, η ΕΕ «συστήνει» νέα προγράμματα δανεισμού, καλώντας τα κράτη - μέλη να προωθήσουν τη «στεγαστική πίστη», διαμορφώνοντας έτσι τη λίστα της επόμενης γενιάς πλειστηριασμών. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι τράπεζες, που θα γεμίσουν τα ταμεία τους, υποθηκεύοντας το μέλλον της νέας γενιάς.

Την έκθεση υπερψήφισαν στην Ολομέλεια η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύοντας τη σύμπλευσή τους στη στρατηγική του κεφαλαίου.

Το ΚΚΕ καταψήφισε αποκαλύπτοντας τον πραγματικό αντεργατικό - αντιλαϊκό χαρακτήρα της έκθεσης. Ανέδειξε πως η μόνη πραγματική διέξοδος για τους πολλούς βρίσκεται στον δρόμο της σύγκρουσης με την πολιτική του κέρδους της ΕΕ, στον δρόμο του συλλογικού κι οργανωμένου αγώνα, με προμετωπίδα τις διεκδικήσεις του ταξικού κινήματος, απαιτώντας ολοκληρωμένο στεγαστικό σχεδιασμό με ευθύνη του κράτους, για κάλυψη των λαϊκών αναγκών σε ασφαλή και σύγχρονη στέγη, απαγόρευση των πλειστηριασμών και επανασύσταση του ΟΕΚ, τον οποίον από κοινού σμπαράλιασαν ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Οσο η κατοικία αποτελεί εμπόρευμα και μάλιστα πανάκριβο, καμιά ουσιαστική διασφάλιση του δικαιώματος σε σύγχρονη κι ασφαλή στέγη δεν μπορεί να προκύψει για τη λαϊκή οικογένεια. Για να εξασφαλιστεί το δικαίωμα στη στέγη για τον εργάτη, στον αγρότη, στον αυτοαπασχολούμενο, στον νέο, πρέπει ο οργανωμένος λαός με την πάλη του να τσακίσει το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που βάζει στο κρεβάτι του Προκρούστη κάθε κοινωνική ανάγκη, για να πλουτίζουν μια χούφτα παράσιτα. Η κατοικία θα πάψει να είναι εμπόρευμα και θα αποτελέσει κοινωνικό αγαθό με καθολική πρόσβαση, μόνο σε ένα άλλο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, εκεί όπου με κεντρικό σχεδιασμό θα ικανοποιούνται όλες οι κοινωνικές ανάγκες.