Παίρνοντας τον λόγο μετά την κεντρική ομιλία η Κωνσταντίνα Τσότρα, μέλος του ΔΣ της ΟΓΕ και ψυχολόγος, αναφέρθηκε στο ζήτημα της ψυχικής υγείας της εργαζόμενης γυναίκας και της επιβάρυνσής της, τόσο από τις συνθήκες εργασίας στο έδαφος της έντασης της εκμετάλλευσης και της εντατικοποίησης, όσο και λόγω της ανισοτιμίας, των σύγχρονων μορφών της που εκφράζονται σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής της.

Υπογράμμισε ότι το διακηρυγμένο «ενδιαφέρον» των επιχειρηματικών ομίλων, των κρατών και των διακρατικών ενώσεων, όπως η ΕΕ, για τα ζητήματα της υγείας και της ψυχικής υγείας, δεν έχει να κάνει με το αν είναι ουσιαστικά υγιείς σωματικά και ψυχικά, αλλά αν είναι ικανές να «βγάζουν τη δουλειά». Οπως είπε, η εξασφάλιση καθολικά, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν όλων εκείνων των υπηρεσιών Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας που θα απελευθερώσουν τις γυναίκες λογαριάζεται ως «μη επιλέξιμο κόστος». «Από αυτήν την άποψη επενδύουν και στην αντίστοιχη επιστημονική έρευνα γύρω από το ζήτημα, κατευθύνοντας και αξιοποιώντας τα αποτελέσματά της σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και όχι τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών», εξήγησε.

Ανέδειξε ακόμα ότι απουσιάζει συγκεκριμένη συστηματική μελέτη με ευθύνη του κράτους των ψυχικών νοσημάτων που σχετίζονται με την εργασία, ακόμα περισσότερο η εξειδικευμένη μελέτη στις εργαζόμενες.

Η Γεωργία Νέρη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, αναφέρθηκε στις συνθήκες που επικρατούν στα σούπερ μάρκετ, στις αποθήκες, στα πολυκαταστήματα, στα e-shops.

«Για τα κέρδη τους έχει κατακερματιστεί το ωράριο για να είμαστε ακόμα πιο ευέλικτοι, ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του εργοδότη, έχει χαθεί κάθε έννοια ελεύθερου χρόνου, έχει καταργηθεί η εργασία σε πόστα και η απαίτηση είναι να είμαστε πολυεργαλεία.

Τα μέτρα υγείας και ασφάλειας είναι για τα μάτια του κόσμου. Η εντατικοποίηση χτυπάει "κόκκινο", με σώμα και ψυχή να τσακίζονται κάθε μέρα για να βγουν οι εργοδότες μας κερδισμένοι στον ανταγωνισμό και να πιαστούν οι πολυπόθητοι στόχοι τους.

Ακόμα και η χρήση τεχνολογίας (αυτόματα ταμεία, έξυπνα ράφια, συστήματα λήψης παραγγελιών) αντί να απελευθερώνει από βαριές εργασίες και να μειώνει τον εργάσιμο χρόνο, όταν γίνεται με γνώμονα το κέρδος οδηγεί σε μείωση προσωπικού και μεγαλύτερη εντατικοποίηση», σημείωσε. Και πρόσθεσε: «Τον δρόμο δείχνουν οι αγώνες που δώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, οι δεκάδες γυναίκες, νέες εργαζόμενες και μανάδες που οργανώθηκαν στο σωματείο, που αντέδρασαν σε δυσμενείς μεταθέσεις, στα προγράμματα και ωράρια - λάστιχο, στην έλλειψη μέτρων προστασίας, που απήργησαν για πρώτη φορά. Οι μαζικές κινητοποιήσεις και στάσεις εργασίας που έκαναν οι συναδέλφισσές μας στα "Notos", κάνοντας στην άκρη φόβους και ενδοιασμούς».

Την άγρια επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενες στις Τηλεπικοινωνίες και στην Πληροφορική ανέδειξε η Μαρία Καπελλάκη, γενική γραμματέας του ΣΕΤΗΠ Αττικής. «Οι συναδέλφισσες στα τηλεφωνικά κέντρα δουλεύουν Σαββατοκύριακα και αργίες, με τη σκλαβιά των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, που κάθε λίγους μήνες περιμένουν την ανανέωσή τους. Με μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά.

Εχουν χαραχτεί στη μυαλό μας οι συναδέλφισσες στις απεργίες της "Teleperformance" και των υπόλοιπων τηλεφωνικών κέντρων, με τις πικέτες που έγραφαν ότι "το γάλα και τα πάμπερς θέλουν λεφτά!". Την ίδια στιγμή συναδέλφισσες απολύονται σε "Vodafone", "Nokia", "Skroutz", παρότι κοκορεύονται για τη συμπεριληπτικότητά τους, για τις έξτρα άδειες και παροχές που προσφέρουν στους γονείς, αλλά καμιά τους δεν διστάζει να πετάξει δεκάδες γονείς, μητέρες στον δρόμο.

Οι εργαζόμενες στην Πληροφορική δουλεύουν μέρα και νύχτα από το σπίτι για να πιάσουν τα deadlines του ψηφιακού μετασχηματισμού, της στροφής του κλάδου μας στην πολεμική βιομηχανία. Οι εργοδοσίες των εταιρειών πληροφορικής βουτάνε για τα καλά στα λεφτά του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αμυνας, αφού μας ξεζούμισαν για να φάνε τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης με τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Δηλαδή τα δικά μας μυαλά, οι δικές μας ώρες δουλειάς, γίνονται όπλα στα χέρια όσων προετοιμάζουν και στηρίζουν πολέμους».

«Η τηλεργασία βαφτίστηκε ''ευελιξία'', αλλά στην πράξη έγινε 24ωρη διαθεσιμότητα. Σε πολλές εταιρείες είναι καθεστώς το stand-by και το on-call, κομματιάζοντας την προσωπική και οικογενειακή ζωή, αφού μπορεί για βδομάδες οι εργαζόμενοι να δουλεύουν σερί χωρίς ρεπό, χωρίς την υποχρεωτική 11ωρη ανάπαυση, χωρίς ύπνο για μέρες, γιατί τα συστήματα "πρέπει να μείνουν πάνω". Κανένα μέτρο προστασίας του γυναικείου οργανισμού δεν υπάρχει κατοχυρωμένο, οι έγκυες συναδέλφισσες δουλεύουν stand-by, βράδυ, κυλιόμενα ωράρια», συνέχισε.

Η Χρύσα Καλομοίρη, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Φαρμάκου, μίλησε για τις συνθήκες στον κλάδο, «με εργαζόμενες που μπορεί να κάνουν βάρδια δίπλα δίπλα στην ίδια μηχανή αλλά να έχουν διαφορετικές ατομικές συμβάσεις. Που μπορεί να έχουν ίδιο πόστο αλλά να είναι δηλωμένες με διαφορετικές ειδικότητες μεταξύ τους ή με τον συνάδελφό τους. Που είναι συχνό φαινόμενο σε έναν κλάδο με πολύ μεγάλο ποσοστό εργαζόμενων γυναικών να είναι εγκλωβισμένες σε μηνιαίες, εβδομαδιαίες ή ημερήσιες (!) συμβάσεις σε εργολάβους. Να είναι πιο εκτεθειμένες από τους συναδέλφους τους σε "ευέλικτες" συνθήκες εργασίας, που δυσκολεύουν την οργάνωση των οικογενειακών τους υποχρεώσεων».

Αναφέρθηκε σε μια σειρά ζητήματα που παλεύει οργανωμένα το Συνδικάτο να αναδείξει, καθώς «οι επαγγελματικές ασθένειες θερίζουν τις γυναίκες - οι τενοντίτιδες, τα αυχενικά και η μέση που πονά είναι η καθημερινότητά μας. Η πρόληψη εργατικών ασθενειών και "ατυχημάτων" προσκρούει στις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας και μπαίνει στο ζύγι του "κόστους - οφέλους". Η ελλιπής στελέχωση των τμημάτων και των πόστων με απαραίτητο προσωπικό αυξάνει την εντατικοποίηση και το εργασιακό άγχος».

Η Αντιγόνη Μαυρομάτη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού Αττικής, αναφέρθηκε στις άθλιες συνθήκες εργασίας στα ξενοδοχεία, αλλά και στους αγώνες που δόθηκαν το προηγούμενο διάστημα, σε έναν κλάδο με πολύ σκληρές ειδικότητες, όπως καμαριέρες, καθαρίστριες, λαντζιέρηδες, μαγείρισσες, σερβιτόρες. «Σε έναν κλάδο επίσης που έχει τεράστια σημασία, επειδή αποτελεί - όπως μας λένε και μας ξαναλένε - την ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας. Μια υπερταχεία κερδών».

«Προσπαθούμε να ξεγελάσουμε την πείνα μας με τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι τους... 30 ευρώ στον βασικό μας μισθό, όχι καθαρά, ήταν η φετινή αύξηση των ξενοδοχοϋπαλλήλων της χώρας, για να μη μιλήσουμε για την Εστίαση, που δεν έχει καν Σύμβαση. Σε αυτήν τη συνταγή, βασικό συστατικό είναι η εργοδοτική βία, που χρησιμοποιεί πολλές και διαφορετικές μορφές. Είναι η βία της ανασφάλειας, της εποχικότητας, της ομηρίας των συμβάσεων και της εργολαβικής απασχόλησης, που πάει μαζί με την τρομοκρατία για τη μη ανανέωση της σύμβασης και με τη στέρηση του μεροκάματου για να "κοπεί ο αέρας" στην εργαζόμενη, να μη διεκδικήσει», σημείωσε.

Στην παρέμβασή της η Κατερίνα Σαββίδη, γενική γραμματέας του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών, μίλησε για τις συνθήκες στη βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών, για τα εργοδοτικά εγκλήματα όπως αυτό στη «Βιολάντα», όπου «ο μοναδικός καημός τους είναι σε τι βαθμό το κάθε τέτοιο δυστύχημα θα βλάψει το προφίλ, το κύρος και τους τζίρους των μεγάλων επιχειρηματικών ομιλών».

«Η μεγάλη απεργία του κλάδου μας στις 3 Φλεβάρη έστειλε ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα δεχτούμε να μετράμε νεκρούς για τα κέρδη τους. Δεν θα δεχτούμε στην εργασία μας να πηγαίνουμε σαν πρόβατα σε σφαγή», είπε, αναφερόμενη στον κλάδο, με «εργοστάσια που δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο, γραμμές παραγωγής που τρέχουν ασταμάτητα», αλλά «η παραγωγή δεν σταματά ποτέ, ούτε όταν εξαντλούμαστε, ούτε όταν τραυματιζόμαστε, ούτε όταν αρρωσταίνουμε».