Εφυγε από τη ζωή η μαχήτρια του ΔΣΕ Δήμητρα Παυλίδου. Η πολιτική της κηδεία έγινε το Σάββατο 7 Μαρτίου στο κοιμητήριο Πεντέλης, όπου την αποχαιρέτησαν οι σύντροφοί της από την ΚΟΒ Μελισσίων - Πεντέλης του ΚΚΕ, όπου ήταν μέλος, του Παραρτήματος Μελισσίων της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, φίλοι και συγγενείς.

Στον επικήδειο η Ηρώ Κωνσταντινέα, μέλος του Γραφείου της Τομεακής Επιτροπής Βόρειου Τομέα Αττικής του ΚΚΕ, σημείωσε μεταξύ άλλων για την συντρόφισσα Δήμητρα:

«Γεννήθηκε το 1932 στην Κρωβύλη της Κομοτηνής, το προτελευταίο παιδί μιας πολυμελούς αγροτικής οικογένειας. Οταν ήταν 11 χρονών οι βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής δολοφόνησαν την μητέρα της, και λίγο αργότερα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο και ο πατέρας της, ο οποίος συμμετείχε στο ΕΑΜ. Σε αυτές τις συνθήκες δεν λύγισε, αλλά ακολούθησε τον δρόμο του αγώνα και εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ.

Στις 3 Σεπτέμβρη 1946 βρέθηκε στο στόχαστρο φασιστικών συμμοριών οι οποίες την μαχαίρωσαν 17 φορές στο στήθος, αφήνοντάς την αιμόφυρτη.

Ομως άντεξες. Πάλεψες για τη ζωή σου, έμεινες σε κώμα για 9 μέρες και ακόμα κι όταν συνήλθες, χρειάστηκε να κρύβεσαι για καιρό για να σωθείς από νέες απόπειρες δολοφονίας. Οταν πια ο κίνδυνος δεν έφευγε, ακολούθησες τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού και βγήκες στο βουνό της Ροδόπης.

Υπηρέτησε ως τηλεφωνήτρια και αργότερα ως ολμίστρια, φοίτησε στη Σχολή Αξιωματικών της 7ης Μεραρχίας. Το 1949 έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Πάντα έλεγες πως πίστεψες βαθιά στο δίκιο του αγώνα του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού, που είχε μπροστάρη το ΚΚΕ. Μέχρι τα τελευταία σου χρόνια θυμόσουν τον αγώνα, τις δυσκολίες, αλλά και τα χρόνια που έζησες στη σοσιαλιστική Ρουμανία. Θα σε θυμούνται οι δικοί σου άνθρωποι, οι κόρες σου, οι φίλοι και τα νεότερα μέλη της Κομματικής σου Οργάνωσης, που σε τίμησαν το 2024 για την προσφορά σου στο Κόμμα και στους αγώνες του. Πιστή στο όραμα για την πραγματική ανάταση του λαού, μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό».

Ο αντιπρόεδρος του Παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, Κ. Γκιζιάκης, μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Είμαστε τυχεροί όσοι την γνωρίσαμε. Οταν συνομιλούσαμε, μας άνοιγε νέα παράθυρα εμπειρίας και γνώσης για τα θέματα που μας απασχολούσαν. Πάντα προσιτή και αισιόδοξη, δίνοντας κουράγιο σε όσους την πλησίαζαν και ζητούσαν τη γνώμη της. Θα σε θυμόμαστε πάντα και θα διδασκόμαστε από τα πιστεύω σου. Ηταν πάντα ενημερωμένη για τις εξελίξεις και τους αγώνες του λαού για έναν καλύτερο κόσμο».

Αναφέρθηκε επίσης στη βράβευσή της στα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ και στη συμμετοχή της στην ταινία του Λ. Βαρδαρού για τις Γυναίκες Μαχήτριες.

Από την οικογένεια, ο εγγονός της ανέφερε: «Θα είσαι για μας η πολυαγαπημένη μας μητέρα, γιαγιά, η αγαπημένη μας αγωνίστρια της ζωής, μαχητική, άκοπη κομμουνίστρια. Σε ευχαριστούμε για όσα μας έδωσες».