Στη διάρκεια της εκδήλωσης, αντιπροσωπεία της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Θεσσαλονίκης παρέδωσε στην ΚΝΕ πλήθος γνωστών και ανέκδοτων αντάρτικων τραγουδιών, για την αξιοποίησή τους στη δραστηριότητα της Οργάνωσης.

Πολύ ενδιαφέρον ήταν το μουσικό - αφηγηματικό αφιέρωμα που επιμελήθηκε το συγκρότημα της Οργάνωσης Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ, με στιγμές από την ηρωική δράση της ΕΠΟΝ και γνωστά τραγούδια της περιόδου. Ιδιαίτερα συγκίνησε η ιστορία του πρωτομάρτυρα ΕΠΟΝίτη Νίκου Μπαλή, τριτοετούς φοιτητή της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, ο οποίος εκτελέστηκε στις 3 Μάρτη 1944, αφήνοντας ένα σύντομο γράμμα στον πατέρα του που έγραφε: «Πατέρα μου, μη λυπηθείς για τον θάνατό μου. Οποιος ξέρει να ζει, ξέρει και να πεθαίνει. Δεν είμαι ο μόνος που σκοτώνεται για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα. Να παρηγορείς τη μητέρα μου και να ξέρεις ότι το μυστικό για το οποίο με βασάνιζαν το πήρα μαζί μου για τον άλλο κόσμο και σώθηκαν οι σύντροφοί μου».

Στον χώρο της εκδήλωσης, μαζί με το βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής» λειτούργησε έκθεση για την Ιστορία και τη δράση της ΕΠΟΝ, αναδεικνύοντας και στιγμιότυπα από την ηρωική στάση των φοιτητών και φοιτητριών μελών της στο ΑΠΘ.

Στην εκδήλωση μίλησε ο Ανδρέας Κοράκης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας του Συμβουλίου Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας της Οργάνωσης.

Ξεκινώντας την ομιλία του ξεχώρισε τη σημασία της μελέτης της ηρωικής Ιστορίας του Κόμματος και του εργατικού - λαϊκού κινήματος, της νεολαίας στη χώρα μας, όπως ήταν και η ΕΠΟΝ, ως βάση για την εξαγωγή σύγχρονων συμπερασμάτων, για το ατσάλωμα, την αντοχή για την οργάνωση του αγώνα σήμερα.

Πιο συγκεκριμένα, σημείωσε:

«Στεκόμαστε με θαυμασμό, εμπνεόμαστε από τους χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους αγωνιστές και αγωνίστριες, ανάμεσά τους και τους φοιτητές του ΑΠΘ, που έδωσαν το μυαλό, τη σκέψη, ακόμα και τη ζωή τους για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες, μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ. Ολων αυτών που αγάπησαν τόσο πολύ τη ζωή, που έδωσαν τη δική τους για να ανθρωπεύσει ο άνθρωπος. Αυτών που σε σκοτεινά, κάτω από τη γη μπουντρούμια, ονειρεύονταν, κρατούσαν ακλόνητη την πίστη τους στο φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας, το βασίλειο της ελευθερίας, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Αυτών που με το όπλο, το βιβλίο, την εφημερίδα, το χωνί πάλεψαν με αφοβία απέναντι στον αντίπαλο, έγραψαν χρυσές σελίδες στην Ιστορία του κομμουνιστικού, του εργατικού - λαϊκού κινήματος στη χώρα μας.

Η ιστορική πείρα είναι πηγή έμπνευσης για τα χιλιάδες μέλη και φίλους της ΚΝΕ, διαπαιδαγωγεί, μας δίνει δύναμη για τη συνέχεια, για τις σημερινές μάχες, κόντρα στις δυσκολίες της καθημερινής πάλης. Είμαστε περήφανοι γιατί είμαστε η Νεολαία του ΚΚΕ, που υπήρξε η ψυχή, ο καθοδηγητής και ο κύριος αιμοδότης αυτού του μεγάλου αγώνα του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ. Είμαστε περήφανοι γιατί η ΚΝΕ είναι συνεχιστής της ηρωικής ΟΚΝΕ, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και στο γιγάντωμα της ΕΠΟΝ. Είμαστε περήφανοι γιατί το Κόμμα μας έδωσε συνολικά στους λαϊκούς αγώνες και συγκεκριμένα την περίοδο εκείνη χιλιάδες από τα καλύτερα παιδιά του, δημιούργησε πρότυπα στάσης ζωής, καλλιέργησε στην πράξη τον μαζικό ηρωισμό. Η Ιστορία του Κόμματός μας, της τάξης μας, είναι γραμμένη με αίμα σπιθαμή προς σπιθαμή σε όλη την Ελλάδα.

Τέτοια είναι η Ιστορία μας γιατί τέτοιο είναι το Κόμμα και η Οργάνωσή μας. Είμαστε εδώ, μερικές μέρες μετά την ολοκλήρωση του 22ου Συνεδρίου του Κόμματός μας, με σιγουριά ότι στις αποφασιστικές μάχες που έχουμε μπροστά μας η Οργάνωσή μας θα δώσει τον καλύτερό της εαυτό. Οι επαναστάτες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, με την καθημερινή μας πράξη και στάση συμβάλλουμε να έρθει πιο κοντά ο στρατηγικός στόχος, βάζουμε καθημερινά το μικρό μας επαναστατικό λιθαράκι για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του λαού».

Αναφέρθηκε ακόμα στα σημαντικά, επίκαιρα διδάγματα του αγώνα της ΕΠΟΝ, που αποτελούν παρακαταθήκη για τη δράση στο σήμερα. «Η δράση της ΕΠΟΝ, συνολικά οι ηρωικές σελίδες στην Ιστορία του λαού μας τη δεκαετία του '40 δεν αποτελούν "μουσείο", αλλά παρακαταθήκη, αφορμή για σύγχρονα συμπεράσματα, αναγκαίο όρο για την σημερινή μας δράση.

Μας διδάσκουν ότι κανένας αντίπαλος, όσο παντοδύναμος κι αν φαντάζει, όπως φάνταζαν τότε οι ναζί κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, δεν είναι ανίκητος όταν ο λαός επιλέξει να δοκιμάσει τη δύναμή του, να συγκρουστεί. Σήμερα οι αιτίες που οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αδυσώπητος ανταγωνισμός ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους για το μεγαλύτερο μερίδιο στην "πίτα" των αγορών, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, φτιάχνει ολοένα και περισσότερο έναν κόσμο που φλέγεται. Αυτός ο κόσμος δεν είναι ένας άγνωστος κόσμος. Είναι ο καπιταλισμός, η βαρβαρότητα η ίδια, η εξαχρείωση της ανθρώπινης ύπαρξης, η μήτρα της αδικίας. (...)

Γι' αυτό και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, μια γενικευμένη πολεμική σύγκρουση που βρίσκεται στα σκαριά, δεν είναι άλλο παρά η συνέχεια, το γέννημα του πολλές φορές αθέατου ταξικού πολέμου που ζούμε καθημερινά και που λέγεται καπιταλιστική εκμετάλλευση. Τα θύματα που θα μετρήσουμε στον νέο ανοιχτό πόλεμο είναι συνέχεια των θυμάτων της πανδημίας, των φυσικών καταστροφών, των εργασιακών κάτεργων, των θυμάτων της διαρκούς μαζικής φθοράς της υγείας των εργαζομένων».

Ανέδειξε ότι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, οι αντιθέσεις, οι ανταγωνισμοί, κινούν τον τροχό, διαμορφώνουν την πορεία των πραγμάτων, φέρνοντας τους λαούς ξανά και ξανά μπροστά στα μεγάλα διλήμματα. «Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται μπροστά στους εργαζόμενους και στους λαούς όλου του κόσμου είναι αν θα συμβάλουμε οι ρωγμές του κόσμου τους να γίνουν χάσματα, με τον αποφασιστικό εργατικό - λαϊκό αγώνα για την ανατροπή, για τον σοσιαλισμό. Σήμερα η ΚΝΕ, το ΚΚΕ με το επαναστατικό του Πρόγραμμα δίνει απάντηση στο ποια είναι η πραγματική διέξοδος από τα σημερινά δεινά.

Σήμερα ζούμε πιο συχνά από παλιότερα στιγμές που δείχνουν ότι κάτι κινείται μέσα στους εργαζόμενους και στον λαό, υπάρχουν στιγμές και γεγονότα που η εργατική - λαϊκή δυσαρέσκεια εκδηλώνεται πέρα από το συνηθισμένο. Ετσι έγινε στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, έτσι έγινε σε μεγάλες απεργιακές μάχες και στα συγκλονιστικά μπλόκα της αγωνιζόμενης αγροτιάς, στον μεγάλο αγώνα των φοιτητών ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, για δημόσιες, πραγματικά δωρεάν σύγχρονες σπουδές, έτσι έγινε μπροστά σε κρίσιμες στιγμές για τη ζωή, την υγεία και την ασφάλεια του λαού, σε πυρκαγιές, στις πλημμύρες. Εμείς σε αυτούς τους αγώνες, όπου πρωτοστατήσαμε και πρωτοστατούμε, δεν βλέπουμε μόνο το τώρα, το παρόν τους, βλέπουμε και το μέλλον τους. (...)

Η σύγκρουση με το σύστημα είναι πιο αναγκαία και ώριμη από ποτέ. Και είναι στο χέρι μας η αγανάκτηση, η οργή, η ανησυχία να μην πάει χαμένη αλλά να γίνει δύναμη ανατροπής».

Κλείνοντας σημείωσε ότι «έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη του λαού να αλλάξει τα πράγματα. Κόντρα σε μια ψευδαίσθηση ατομικής ελευθερίας που δίνει το σύστημα, την ίδια ώρα που καταδικάζει τη νεολαία να ζει χειρότερα από τις προηγούμενες γενιές. Εμείς επιλέγουμε να αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο όπου κάθε νέος και νέα, κάθε άνθρωπος του μόχθου θα είναι πραγματικά ελεύθερος να δημιουργήσει, να μορφωθεί, να εργαστεί, να ερωτευτεί και να ζήσει, ακριβώς γιατί θα είναι ο ίδιος κυρίαρχος στην οικονομία και στην εξουσία. Εμείς απαντάμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να περάσει από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας. Ο δρόμος για να κατακτήσουμε τη ζωή που μας αξίζει είναι δύσκολος, αλλά αξίζει κάθε θυσία. Αυτός ο αγώνας εξυψώνει την ανθρώπινη ύπαρξη κατά τη γνώμη μας, ο κάθε νέος έχει τη δική του ορμή και την αξιοποιεί για να προχωρά στη ζωή μέσα από πραγματικές συμπληγάδες. Σε αυτούς τους νέους απευθυνόμαστε με ειλικρίνεια, να στρατευτούν στο πιο όμορφο ιδανικό που δημιούργησε το μυαλό της ανθρωπότητας, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η συλλογική και πειθαρχημένη δράση για το δίκιο του λαού δημιουργεί ακέραιους χαρακτήρες, την πίστη ότι την Ιστορία την έγραψαν, τη γράφουν και θα συνεχίσουν να τη γράφουν οι λαοί που συγκρούονται ανειρήνευτα με τους εκμεταλλευτές. Σε αυτήν την υπόθεση αποβάλλουμε το δηλητήριο του ατομισμού, η κάθε μας προσωπική αρετή εξελίσσεται και γιγαντώνεται όταν αφιερώνεται στην υπόθεση της τελικής νίκης της εργατικής τάξης. Γι' αυτό το όμορφο μέλλον αξίζει να παλέψουμε σήμερα, για να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει».