Δυο διαφορετικές εικόνες, δύο κόσμοι... Από τη μια η δυσωδία του «ελεγχόμενου» εργατοπατέρα της ΓΣΕΕ και ενός ολόκληρου συστήματος, γύρω από το οποίο στήνονται μηχανισμοί εξαγοράς συνειδήσεων για λογαριασμό της εργοδοσίας και του κράτους της.

Η σαπίλα των ευρωπαϊκών κονδυλίων, πακτωλοί χρημάτων που διατίθενται γι' αυτόν το σκοπό, με τη βούλα του κράτους. Κρίκοι στον κρατικό μηχανισμό, που διεκπεραιώνουν τις δουλειές με τους εργατοπατέρες, στο έδαφος της διαπλοκής κυβερνήσεων - εργοδοσίας και των συνδικαλιστών τους.

Τα σωματεία - σφραγίδες και οι εργαζόμενοι - φαντάσματα, που συντηρούνται και με κρατικό - ευρωπαϊκό χρήμα ως μηχανισμός αναπαραγωγής του εργατοπατερισμού. Στην επετηρίδα υπάρχουν πολλοί που μπορούν να αντικαταστήσουν επάξια όσους αποσύρονται, στο όνομα της «αυτοκάθαρσης» του σάπιου συστήματος, που δεν καθαρίζει με τίποτα.

Αυτό προσπαθούν να κάνουν τώρα η κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι «κουβαλάνε» τη γραμμή του κοινωνικοεταιρισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα, με αφορμή την υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ. Παριστάνουν τους ανήξερους και πετάνε το μπαλάκι της ευθύνης ο ένας στον άλλο...

Σαν να μην συμπράττουν όλοι μαζί στις διοικήσεις κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων, για να είναι οι εργαζόμενοι δέσμιοι των συμφερόντων της εργοδοσίας!

Τώρα μιλάνε όλοι για «απόστημα που πρέπει να σπάσει»... Το πραγματικό απόστημα όμως είναι η πολιτική τους, που θωρακίζει με όλα τα μέσα τα καπιταλιστικά κέρδη: Με τους αντεργατικούς νόμους που βαθαίνουν την εκμετάλλευση. Με τους νόμους της καταστολής και της παρεμπόδισης - ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης. Με τους μηχανισμούς ενσωμάτωσης. Και βέβαια, με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, που δρα μέσα στο κίνημα των εργαζομένων.

Εχουν τόσο θράσος, που τολμούν να δείχνουν με το δάκτυλο τα δημιουργήματά τους στα συνδικάτα για να σπείρουν απογοήτευση, μοιρολατρία και παραίτηση.

Αυτός ο σάπιος κόσμος είναι η μια πλευρά. Υπάρχει όμως και η άλλη... Είναι οι ελπιδοφόρες αγωνιστικές διεργασίες που δείχνουν τον δρόμο, με φωτεινά παραδείγματα τις τελευταίες ημέρες.

Οπως η ταυτόχρονη απεργία της περασμένης Παρασκευής σε 20 διαφορετικά λιμάνια της Μεσογείου με σύνθημα «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Μια μεγάλη διεθνιστική κινητοποίηση, που ένωσε χιλιάδες εργαζόμενους σε 6 κράτη και στη χώρα μας απλώθηκε σε Πειραιά και Θριάσιο, με μαζικές απεργιακές διαδηλώσεις.

Οπως η απεργία στα εργοστάσια Τροφίμων - Ποτών, που πραγματοποιήθηκε μετά το μακελειό στη «Βιολάντα». Εργαζόμενοι σε μια σειρά χώρους για πρώτη φορά παράτησαν τη δουλειά και βγήκαν στους δρόμους, ξεπερνώντας την εργοδοτική τρομοκρατία, μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο να είναι αυτοί τα επόμενα θύματα, επειδή το κεφάλαιο δεν διστάζει να θυσιάσει ακόμα και την ανθρώπινη ζωή για τα κέρδη.

Οπως η συμμετοχή ρεκόρ στο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, του μεγαλύτερου της χώρας. Στον αριθμό των αντιπροσώπων που είναι ο μεγαλύτερος της 15ετίας, αποτυπώνεται η αύξηση της συμμετοχής στα συνδικάτα. Πάνω από 40 νέα σωματεία εκπροσωπούνται για πρώτη φορά. Δεκάδες συνδικαλιστές, νέοι σε ηλικία μεταφέρουν τον παλμό από την οργάνωση της διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς.

Οπως η στήριξη εκατοντάδων συνδικάτων στον μεγαλειώδη αγώνα των αγροτών, που έδειξε τη δύναμη της κοινής πάλης απέναντι στον κοινό αντίπαλο, το κεφάλαιο, την κυβέρνηση, την ΕΕ και τα κόμματά της. Ο αγώνας συνεχίζεται με νέες μεγάλες κινητοποιήσεις, που δίνουν κουράγιο σε όλο τον λαό, όπως το συλλαλητήριο αγροτών και κτηνοτρόφων την Παρασκευή στην Αθήνα, όπου τα σωματεία θα υποδεχτούν τους βιοπαλαιστές της υπαίθρου και θα διαδηλώσουν μαζί τους.

Αυτό είναι το πραγματικό «αντίπαλο δέος» σε κυβερνήσεις και εργοδοσία, στους «συνεταίρους» τους εργατοπατέρες και στη σαπίλα που αναδίδεται αυτές τις μέρες.

Εξοπλισμένο και με τις Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου του, το ΚΚΕ δίνει όλες τις δυνάμεις του για την ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος και την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής κατεύθυνσης των αγώνων, για το χτίσιμο της κοινωνικής συμμαχίας με τους βιοπαλαιστές της πόλης και της υπαίθρου.

Εδώ βρίσκεται η ελπίδα και η προοπτική! Στο δυνάμωμα του κινήματος που στοχεύει στο «νεύρο» της σημερινής βαρβαρότητας, συγκρούεται μαζί της και συγκεντρώνει δυνάμεις για να την ανατρέψει.