Αλλη μια έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για την Παιδεία στη χώρα μας έρχεται να προστεθεί στις εκθέσεις του ιμπεριαλιστικού οργανισμού τις τελευταίες δεκαετίες που αποτελούν μπούσουλα για τις αναδιαρθρώσεις των ελληνικών κυβερνήσεων στον χώρο, που τίποτα θετικό δεν έχουν να επιδείξουν στην ολόπλευρη μόρφωση των παιδιών του λαού.

Στην προσπάθεια το κεφάλαιο να αυξήσει τις γνώσεις και δεξιότητες των αυριανών εργαζομένων ώστε να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις ανάπτυξης της σύγχρονης καπιταλιστικής αγοράς, προτείνει μια σειρά συνταγές αναδιαρθρώσεων, οι οποίες όμως τελικά προσκρούοντας στα κριτήρια κόστους - οφέλους που θέτει το ίδιο το σύστημα στην Παιδεία καταλήγουν να μετακυλήσουν πολλαπλάσιο κόστος της εκπαίδευσης στον λαό, φτωχαίνοντας τελικά και το ίδιο το μορφωτικό επίπεδο ταυτόχρονα.

Ετσι και η παρούσα έκθεση, σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, δίνει τα εύσημα στην κυβέρνηση για «υλοποίηση σημαντικών μεταρρυθμίσεων», αναφέροντας την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, μεταρρυθμίσεις για τους εκπαιδευτικούς, την ψηφιακή μετάβαση, τις αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, την υποχρεωτική Προσχολική Εκπαίδευση από 4 ετών (χωρίς να βλέπει τις τσίγκινες αίθουσες στις οποίες τα νήπια πρωτοέρχονται σε επαφή με την Εκπαίδευση), τις επενδύσεις σε ψηφιακές υποδομές και πλατφόρμες, τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων και την πρώιμη εκμάθηση ξένων γλωσσών... «Ωστόσο, παρατηρούνται διακυμάνσεις στις επιδόσεις των μαθητών, ιδίως στα μαθηματικά και στην κατανόηση κειμένου, ενώ οι κοινωνικοοικονομικές και γεωγραφικές ανισότητες εξακολουθούν να επηρεάζουν τα μαθησιακά αποτελέσματα», επισημαίνει. Με άλλα λόγια, και ενώ η κυβέρνηση ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες των ιμπεριαλιστικών οργανισμών όπου συμμετέχει, το επίπεδο συνεχίζει να πέφτει και οι ανισότητες να «βασιλεύουν»!

Οι νέες οδηγίες που δίνει ο ΟΟΣΑ απέναντι σε αυτά - στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου νέες - είναι η «σταδιακή ενίσχυση της αυτονομίας των σχολικών μονάδων», που σημαίνει μεγαλύτερη απαλλαγή του κράτους από την ευθύνη του γι' αυτές, για τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία τους, άρα πέρασμα του κόστους στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς κ.λπ.

Είναι επίσης η «αποσαφήνιση ρόλων και αρμοδιοτήτων μεταξύ των φορέων διακυβέρνησης», που παραπέμπει σε παλαιότερες προτάσεις του για διευθυντές σε ρόλο μάνατζερ. Είναι η επιμονή στην «αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με την επαγγελματική μάθηση και σταδιοδρομία», που παραπέμπει σε περαιτέρω φραγμούς μεταξύ του πτυχίου και του επαγγέλματος του εκπαιδευτικού και αποτελεσματικότερο γι' αυτούς έλεγχο του ρόλου του εκπαιδευτικού.

Προτείνει τέλος «τη βελτίωση της πρόσβασης και της ποιότητας της Προσχολικής Εκπαίδευσης, ιδίως για τα παιδιά κάτω των 4 ετών» - κάτι που έχει αφεθεί στην κρίση και στα οικονομικά του κάθε δήμου - και «τη διασφάλιση ουσιαστικής ενσωμάτωσης, παρακολούθησης και αξιολόγησης των ψηφιακών πρωτοβουλιών», καθώς η θεοποίηση της ψηφιακής μετάβασης στην Εκπαίδευση τα προηγούμενα χρόνια έχει αρχίσει έντονα να αμφισβητείται στα κράτη που είχαν προηγηθεί σε αυτόν τον τομέα.