Στο πλευρό τους βρέθηκαν για άλλη μια φορά εκπρόσωποι εργατικών σωματείων και μαζικών φορέων, ενώ και η βασιλόπιτα ήταν προσφορά του Συλλόγου Επαγγελματιών Εστίασης Χανίων, εκφράζοντας και με αυτόν τον συμβολικό τρόπο τη στήριξή τους στον δίκαιο αγώνα.

Τη δέσμευση πως ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση για να σπάσει τον αγώνα τους οι βιοπαλαιστές δεν πρόκειται να κάνουν πίσω επανέλαβε ο Μανούσος Σταυριανουδάκης, αντιπρόεδρος της Ενωσης Αγροτοκτηνοτροφικών Συλλόγων Χανίων. «Συνεχίζουμε δυναμικά! Πλέον είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η έκβαση αυτού του αγώνα που ξεκινήσαμε πριν 25 μέρες», σημείωσε χαρακτηριστικά, προαναγγέλλοντας και τη συμμετοχή του μπλόκου και της Ομοσπονδίας στην πανελλαδική σύσκεψη της Κυριακής. Κάλεσε δε σε νέο συμβολικό κλείσιμο του ΒΟΑΚ τη Δευτέρα 5 Γενάρη, στις 4.30 μ.μ., και στις 7 μ.μ σε Γενική Συνέλευση για να αποφασιστεί η αγωνιστική συνέχεια.

Ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε στον χώρο του μπλόκου και συνομίλησε με αγροτοκτηνοτρόφους, εισπράττοντας από παντού το κλίμα της αποφασιστικότητας που πηγάζει από τα αδιέξοδα που βιώνουν στην ύπαιθρο.

Ο Χρήστος Βενετάκης, νέος κτηνοτρόφος, μας λέει: «Βρισκόμαστε για 26η μέρα εδώ στο μπλόκο. Είμαστε σε συντονισμό με την υπόλοιπη Ελλάδα. Βλέπουμε ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να σπάσει αυτόν τον αγώνα, οπότε κι εμείς πεισμώνουμε πιο πολύ και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε».

Ο ίδιος μιλά για το υψηλό κόστος παραγωγής, αφού όπως αναφέρει «δεν σε αφήνουν να παράγεις πλέον. Οι ενισχύσεις δεν καταβάλλονται στην ώρα τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να συντηρήσουμε το ζωικό μας κεφάλαιο». Και ξεκαθαρίζει με πείσμα: «Η νεολαία είναι αποφασισμένη να μείνει και να παράγει στη γη και στα χωριά της. Κάνουμε μια πολύ δύσκολη δουλειά, αλλά εμάς μας αρέσει, την αγαπάμε και θα συνεχίσουμε. Θέλουμε να παραμείνουμε στη δουλειά μας και στα χωριά μας, γι' αυτό παλεύουμε μαζί με τους γονείς μας, και το κράτος είναι απέναντί μας».

Ο Ραφαήλ Κανδαράκης, επίσης κτηνοτρόφος, πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Κολυμπαρίου, αφού εύχεται καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο, μεταφέρει την αποφασιστικότητα συνέχισης του αγώνα, αφού, όπως λέει, η κυβέρνηση δεν έχει δώσει λύση σε κανένα από τα αιτήματα. Την ίδια στιγμή «συνεχίζει να στηρίζει την ΚΑΠ και τη συμφωνία της Mercosur. Εμείς δεν πρόκειται να το βάλουμε κάτω, συνεχίζουμε να παλεύουμε για το μέλλον μας και την επιβίωσή μας. Είμαστε έτοιμοι να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις, θα πάμε τον αγώνα μέχρι τέλους! Δεν υπάρχει επιστροφή στο χωράφι χωρίς να κερδίσουμε κάτι».

Τα αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει τα αγροτικά νοικοκυριά περιγράφει και η Φωτεινή Μπομπολάκη, αγωνιζόμενη αγρότισσα: «Ετσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια τα πράγματα, τα χωριά ερημώνουν, γιατί ο κόσμος και ειδικά οι νέοι δεν μπορούν να ζήσουν από την αγροτική δουλειά. Οπότε οι περισσότεροι φεύγουν, και όσοι μένουν στα χωριά αναγκάζονται να κάνουν και δεύτερη δουλειά, αφού μόνο με την αγροτική εργασία αντιμετωπίζουν τη φτώχεια. Οι νέες γυναίκες που μπορούν, αλλά και όσες παίρνουν σύνταξη, δουλεύουν σε ταβέρνες, σε ξενοδοχεία, γενικά στον Επισιτισμό τα καλοκαίρια, και τον χειμώνα μαζεύουν ελιές. Παρ' όλα αυτά, δεν μας φτάνει το εισόδημα για να ζήσουμε όπως πρέπει, ενώ δεν υπάρχουν και οι αναγκαίες υποδομές στην ύπαιθρο, καθόλου. Αναγκαζόμαστε και μεταφέρουμε τα παιδιά στα κεφαλοχώρια, όπου υπάρχουν τα σχολεία, ή ακόμα και στην πόλη, στα Χανιά, για να πάνε σε δραστηριότητες, σε γιατρούς και άλλες ανάγκες. Οπότε, ό,τι εισόδημα μένει - αν μείνει - φεύγει στις ανάγκες μεταφοράς. Γι' αυτό είμαστε στα μπλόκα με τους άντρες μας, για να μπορεί το αγροτικό νοικοκυριό να επιβιώσει και να καλύπτει τις ανάγκες του. Παλεύουμε για όλη τη ζωή μας».

Αναδεικνύει μάλιστα ότι «όχι απλά είμαστε εδώ, αλλά συμμετέχουμε ενεργά. Κάθε Παρασκευή μένουμε για διανυκτέρευση, για να ξεκουράζονται οι άντρες. Παρά τις δυσκολίες του αγώνα και το κρύο, εδώ είναι ένα ωραίο "σχολείο", γιατί συζητάμε μεταξύ μας, τραγουδάμε, γράφουμε ποιήματα. Ετσι περνάει η νύχτα πιο εύκολα». Και καταλήγει, με την αγωνία να καθρεφτίζεται στα μάτια της: «Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας επιβίωσης. Εχουμε τη στήριξη και τη συμπαράσταση του κόσμου. Ακόμα περισσότεροι να συστρατευθούν μαζί μας. Είναι μια ευκαιρία να παλέψουμε για τη ζωή μας, όπως γίνεται στα μπλόκα».