Τετάρτη 6 Σεπτέμβρη 2023
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 23
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
«Ρεμπέτικο»: Εργο μνημειώδες

Η Ελλάδα ξαναβρήκε την περασμένη Κυριακή την αγωνιστική της εικόνα στο Ηρώδειο, ακούγοντας το μεγαλειώδες έργο «Ρεμπέτικο» του Σταύρου Ξαρχάκου, μετά από 40 χρόνια. Εργο υπέροχο, με τραγούδια που ρέουν μέσα τους οι πληγές μιας εποχής. Δεν επουλώθηκαν, και έτσι παραμένει ζωντανό.

«Μάνα μου Ελλάς», «Το Δίχτυ», «Καίγομαι», «Το Πρακτορείο» (το ερμήνευσε ο ίδιος) κ.ά. Τραγούδια που σε διαπερνούν σαν φλόγα. Μεγαλόψυχα, αναλλοίωτα. Οπως είναι σημαδεμένα από τον χρόνο, 6.000 άνθρωποι στο Ηρώδειο τα χάραξαν με τις φωνές τους πάνω στις πέτρες, τραγουδώντας τη μοίρα ενός λαού παρατημένου στους ανέμους και στις φλόγες των πυρκαγιών.

Η θεϊκή μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου έγινε κραυγή, ιδίως όταν τραγουδούσαμε «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα... τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς». Η ιστορία αυτής της ανθολογίας του ρεμπέτικου ξεκινάει από το 1983, τότε που ο Κώστας Φέρρης σκηνοθέτησε και παρουσίασε σε σενάριο του ίδιου και της Σωτηρίας Λεονάρδου την ταινία «Ρεμπέτικο». Ο Σταύρος Ξαρχάκος εμπνεύστηκε και, με το μουσικό κλειδί του ταλέντου του, ξεκλείδωσε τους καημούς, τις πληγές βασανισμένων και βιοπαλαιστών. Κατάφερε να καθρεφτίζεται μέσα από τις μελωδίες του η ανυπότακτη Ελλάδα.

Δεν νιώσαμε ότι βρισκόμασταν σε ένα αρχαίο θέατρο με εξέδρες και μεγαλοπρεπείς φωτισμούς, αλλά σε πάλκο. Μεταμόρφωσε τον χώρο σε μια μεγάλη αυλή με τους 15 μουσικούς του, όπου όλοι μας, μια παρέα, συμμετείχαμε και τραγουδούσαμε. Μας μετέφερε όλη την ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης. Ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Αμπατιέλος, που καθόταν δίπλα μου, σιγοτραγουδούσε συγκινημένος από τις ιστορικές μνήμες που έσμιξαν σε αυτήν την ιστορική συνάντηση.

Η παρουσία του Σταύρου Ξαρχάκου ήταν ανεπανάληπτη. Χωρίς να κρατάει μπαγκέτα, όπως συμβαίνει με όλους τους μαέστρους. Ορμητικός, σβέλτος, με ψυχή και ενθουσιασμό έδινε τον ρυθμό άλλοτε με τη γροθιά ή με τα δάχτυλα, άλλοτε με όλο του το σώμα, κυκλοφορώντας ανάμεσα στους εξαιρετικούς μουσικούς, καθώς και στους τραγουδιστές Ηρώ Σαΐα και Ζαχαρία Καρούνη.

Στο τέλος, μετά από ένα δεκαπεντάλεπτο χειροκρότημα, ο Σταύρος Ξαρχάκος μάς αφηγήθηκε την ιστορία τού πώς ο Σταυράκης έγινε Σταύρος. Στα 19 του χρόνια, ο αξέχαστος βάρδος Γιάννης Παπαϊωάννου τον παρακίνησε να γράψει την πρώτη του μουσική. Αξιζε η βραδιά και μόνο για ν' ακούσει κάποιος αυτό το ανέκδοτο τραγούδι.

Στην παράσταση συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά:

Ανδρεάδης Θανάσης (ψάλτης), Βασίλας Γρηγόρης (μπουζούκι, τραγούδι), Βεργόπουλος Φώτης (μπουζούκι, τραγούδι), Δρογκάρης Βασίλης (ακορντεόν), Ζάκκας Ηρακλής (μπουζούκι, τραγούδι), Καρούνης Ζαχαρίας (τραγούδι), Καψοκαβάδης Αλέξανδρος (τζουράς, τραγούδι), Κολοβός Κωνσταντίνος (ψάλτης), Κουμεντάκης Λάζαρος (ψάλτης), Λίβανος Δημήτρης (μπουζούκι, τραγούδι), Μέρμηγκας Θοδωρής (κιθάρα, τραγούδι), Νεοφυτίδης Νεοκλής (πιάνο), Νικόπουλος Γιώργος (κιθάρα, τραγούδι), Ξαρχάκος Σταύρος (ενορχήστρωση, διεύθυνση ορχήστρας), Παππάς Γιώργος (μπουζούκι, τραγούδι), Πάππος Μανώλης (μπουζούκι, τραγούδι), Πασχαλίδης Βαγγέλης (σαντούρι), Ρέππας Δημήτρης (μπουζούκι, τραγούδι), Σαΐα Ηρώ (τραγούδι), Τζίκας Αντώνης (κοντραμπάσο), Τρασάνης Χάρης (ψάλτης).


Εύα ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
Δημοσιογράφος - συγγραφέας


Κορυφή σελίδας
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ