ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 17 Φλεβάρη 2013
Σελ. /32
Για την πολιτικοποίηση της δράσης Σωματείων και Συλλόγων

Το ζήτημα της κοινής δράσης στο συνδικαλιστικό κίνημα τις περισσότερες φορές τίθεται όχι με τη λογική της κοινής πάλης έστω και σε ένα περισσότερο ή λιγότερο συντεχνιακό ζήτημα (όπως συνήθως το θέτουν πολλοί εργαζόμενοι), αλλά με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες των βουλευτικών (ή άλλων) εκλογών. Είναι ίσως η πιο επιζήμια για το εργατικό κίνημα άποψη, αφού ουσιαστικά αδυνατίζει κάθε δυνατότητα εμβάθυνσης των αιτιών που προκαλούν τα προβλήματα, κάνουν τον τελικό στόχο της εργατικής τάξης, που δεν είναι άλλος από την εργατική εξουσία, να φαντάζει ως στόχος που θα έρθει στη «δευτέρα παρουσία».

Η καπιταλιστική κρίση ήρθε για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις του κόμματος και βέβαια να το βρει έτοιμο στην αντιμετώπιση των προκλήσεων (με προσωρινό κόστος σε ψήφους). Σήμερα πια είναι ξεκάθαρα τα όρια του καπιταλισμού και κατά συνέπεια του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Υποσχέσεις και ρουσφέτια, λύσεις με επιδόματα, προσλήψεις συμβασιούχων που κάποτε θα μονιμοποιηθούν και όλα τα γνωστά κόλπα για την υφαρπαγή ψήφων, είναι μη πραγματοποιήσιμα. Οι λύσεις που προσφέρονται σήμερα στηρίζονται μόνο στο φόβο των εργαζομένων για τα χειρότερα.

Το κόμμα λοιπόν και μέσα από τη συνδιάσκεψη για την εργατική τάξη και την οργάνωσή της, αλλά και μέσα από την πρότασή του για τη λαϊκή συμμαχία, βάζει επί τάπητος αυτό που λέμε πολιτικοποίηση της δράσης των σωματείων και των συλλόγων. Και όταν λέμε πολιτικοποίηση της δράσης τους, σίγουρα δεν εννοούμε τη συνένωση δυνάμεων με βάση την κομματική ταυτότητα των εργαζομένων, τη μεταφορά του Κοινοβουλίου μέσα στα συνδικάτα.

Πολιτικοποίηση είναι να κατανοηθεί ποιος έχει την εξουσία σήμερα, ποιος είναι ο εχθρός. Πολιτικοποίηση είναι να κατανοηθεί ποιος παράγει τον πλούτο και στηρίζει πραγματικά την εξέλιξη της κοινωνίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι όταν ο εργάτης καταλάβει πως συμμετέχει στην παραγωγή του πλούτου, τότε θα παλέψει για να αποκτήσει περισσότερα δικαιώματα και τελικά να διεκδικήσει την ίδια την εξουσία. Σήμερα υπάρχουν μια σειρά κλάδων που φθίνουν, ενώ για χρόνια ολόκληρα αποτελούσαν τον κορμό της οικονομίας π.χ. ναυπηγεία, κλωστοϋφαντουργία κ.ά. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δέχτηκαν την καταστροφή των κλάδων αυτών, γιατί δεν έφερναν τα απαιτούμενα κέρδη. Ταυτίζονταν δηλαδή με το συμφέρον των εργοδοτών και την ανάγκη τους να αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους. Με παρόμοιο τρόπο αντιμετωπίζουν την εργασία τους και άνθρωποι που εργάζονται στους χώρους της Εκπαίδευσης και της Υγείας προτάσσοντας πάντα τις εξελίξεις της αγοράς. Ακόμη και οι φοιτητές αφήνουν τις εξελίξεις στην Παιδεία να περνάνε από δίπλα τους (ακόμη και για το επίπεδο των ίδιων τους των σπουδών) περιορίζοντας τις προσπάθειές τους στην απόκτηση ολοένα και περισσότερων προσόντων για να έχουν καλύτερη τιμή στην αγορά.

Και όμως, οι θέσεις του ΚΚΕ, η πρόταση του για το σοσιαλισμό μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την κατανόηση των δυνατοτήτων της χώρας και της δύναμης του λαού της. Σε αυτό το σημείο σημαντικό ρόλο θα παίξουν εκείνες οι επεξεργασίες κατά κλάδο που θα αναδείξουν το ρόλο του στην οικονομία και θα αποτελέσουν και τη βάση στο χτίσιμο της νέας κοινωνίας.

Μέσα από μια τέτοια δουλειά θα αναδειχθεί και το ζήτημα της εκμετάλλευσης της υπεραξίας από το κεφάλαιο, τι σημαίνει συσσώρευση. Τότε θα γίνει κατανοητό πώς είναι δυνατό η τεχνολογία να έχει φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα, να παράγεται πληθώρα προϊόντων και την ίδια στιγμή να υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι ή ακόμη και άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα. Ετσι θα κατανοηθεί πως μπορεί και πρέπει να μειωθεί ο χρόνος εργασίας και από πού θα προκύψει ο χρόνος για τη συμμετοχή όλων των εργαζομένων στα κοινά.

Ολα τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι θα μας απομακρύνουν από άμεσους στόχους. Το αντίθετο, η πάλη για να μη μειωθούν οι μισθοί, για δουλειά με δικαιώματα, ενάντια στις απολύσεις, για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας, της δωρεάν Υγείας και Παιδείας δεν μπορούν παρά να αποτελέσουν τη βάση για το άνοιγμα της παραπάνω συζήτησης.

Με αυτές τις σκέψεις θεωρώ ότι οι θέσεις για το Συνέδριο του ΚΚΕ πρέπει να αποτελέσουν την απαρχή μιας ουσιαστικής συζήτησης για τη διέξοδο μέσα από τη μοναδική πραγματικά συμμαχία, τη λαϊκή συμμαχία.

Ο δρόμος για το σοσιαλισμό ανοίγει μόνο όταν γίνει κατανοητή η αναγκαιότητά του και σήμερα είναι επίκαιρη όσο ποτέ.


Νίκος Αβραμίδης
Θεσσαλονίκη

Ας συζητήσουμε επί της ουσίας

Αναρωτιέμαι

-- Γιατί η ΚΕ δε δίνει συγκεκριμένες και αιτιολογημένες εξηγήσεις για την αλλαγή του προγράμματος του 15ου;

-- Γιατί δεν υπάρχει ούτε μια στοιχειώδης αναφορά για το χαρακτήρα των αλλαγών στο σχέδιο προγράμματος που φέρνει η ΚΕ στο 19ο;

-- Οι προτεινόμενες αλλαγές αποτελούν Συνέχεια ή Ρήξη με την ως τα σήμερα -τυπικά ισχύουσα- προγραμματική αντίληψη του κόμματος;

Η ΚΕ είναι υποχρεωμένη να δώσει εξηγήσεις στα μέλη του κόμματος, όταν εγκαταλείπει βασικές και θεμελιώδεις θέσεις που χαρακτηρίζουν ένα μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα.

-- Αντιλαμβάνεται η ΚΕ ότι, η σιωπή σ' αυτά τα ερωτήματα στρέφει τη συζήτηση σε μια άγονη και επιζήμια κατεύθυνση και σε αντιπαράθεση με την ζώσα πραγματικότητα;

-- Αντιλαμβάνεται η ΚΕ ότι, αυτή η στάση της χτίζει μια Βαβέλ, στην οποία ενώ φαίνεται να μιλάμε την ίδια γλώσσα, τελικά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο;

-- Πιστεύει κανείς ότι αυτή η Βαβέλ έχει οφέλη για το κόμμα και την επαναστατική του φυσιογνωμία;

Πρέπει να μας προβληματίσει, επιτέλους, ότι το 19ο είναι το δεύτερο στη σειρά συνέδριο (18ο-2009) που γίνεται εν μέσω της μεγαλύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού και δε θα συζητήσει ουσιαστικά για την κρίση και τα καθήκοντα του κόμματος που απορρέουν απ' αυτήν!

Αλλά με τη σιωπή για τόσο καίρια ζητήματα, βαδίζουμε σ' ένα διάλογο προσχηματικό, με έντονα τα στοιχεία της ρουτίνας, με κραυγές μεταξύ κωφών ή και κωφάλαλων και με τελικό αποτέλεσμα ένα κόμμα μουγκό στο σύνολό του, μπροστά σε μια ζέουσα πραγματικότητα, μπροστά στα άμεσα και ζωτικά προβλήματα της εργατικής τάξης, της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Στο διά ταύτα, μ' ένα κόμμα βουβό μπροστά στις αγωνίες του κομματικού δυναμικού.

-- Αντιλαμβάνεται η ΚΕ ότι έτσι φτιάχνουμε ένα ΚΚΕ αμήχανο και φοβισμένο ως προς τα ιστορικά του καθήκοντα, την επανάσταση και το σοσιαλισμό;

Αν η οικονομική κρίση δεν τεθεί ως κεντρικό ζήτημα απ' το οποίο πρέπει να απορρέει όλη η δράση του κόμματος στη συγκεκριμένη στιγμή, το πώς θα μετατρέψουμε την οικονομική κρίση σε πολιτική και επαναστατική κρίση, αν αυτό δεν αποτελεί άξονα της συζήτησης και του προβληματισμού, και αν απ' αυτή τη σκοπιά δεν αντιμετωπιστούν οι Θέσεις, δεν κινδυνεύουμε απλώς να συζητάμε στο κενό. Πάμε ολοταχώς σε πολύ πιο σοβαρές περιπέτειες την επόμενη μέρα του Συνεδρίου, με συνέπειες ανυπολόγιστα μεγαλύτερες απ' την κοινοβουλευτική παρουσία. Αμφισβητείται ο ρόλος του κόμματος στην ταξική πάλη.

Γι' αυτό πιστεύω ότι, οι Θέσεις και το Σχέδιο Προγράμματος αποτελούν λάθος βάση συζήτησης. Και η ΚΕ οφείλει να το αντιμετωπίσει αυτό το θέμα.

Ο λόγος είναι απλός και έχει αποφανθεί επί τούτου η ίδια η πραγματικότητα. Τα προσυνεδριακά ντοκουμέντα επιχειρούν την προγραμματική κατοχύρωση μιας γραμμής που ακολουθήθηκε στην κρίση και μας έφτασε στο χείλος του γκρεμού. Εκλογικά, απλώς, αποτυπώθηκε η απομόνωση του κόμματος στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Θα σταθώ στο θέμα της εγκατάλειψης του ΑΑΔ Μετώπου. Η απόσυρσή του δικαιολογήθηκε μέσα από ένα «κυνήγι μαγισσών» που περιόρισε εντέχνως τη «συζήτηση» στα περί συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζοντας με ταχυδακτυλουργίες τη διεκδίκηση ΑΑΔ κυβέρνησης ως αστική διαχείριση!

Υπό τη σκέπη αυτής της «απλοϊκής» και αυθαίρετης σκέψης, η ΚΕ ρίχνει στα αζήτητα μια απ' τις βασικότερες επεξεργασίες του 15ου, τοποθετώντας υποτίθεται στη θέση του τη «Λαϊκή Συμμαχία» για τη συσπείρωση των κινητήριων δυνάμεων της επανάστασης. Το σημείο κλειδί σ' αυτή την «αθώα» κατά τ' άλλα αλλαγή, είναι ότι πετιούνται στο σκουπιδοτενεκέ το σύνολο των μικρομεσαίων στρωμάτων. Ουσιαστικά το κόμμα της εργατικής τάξης λέει «αδιαφορώ» για τη στάση τους και τα στέλνει αμαχητί στην αγκαλιά της αστικής τάξης.

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα αυτής της αλλαγής, την οποία ήδη εφαρμόζει στην πράξη η καθοδήγηση;

Είναι η άρνηση προβολής και διεκδίκησης, απ' την πλευρά του κόμματος, αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα μέτρων - κρατικομονοπωλιακών παρεμβάσεων που αποτελούν, κατά το Λένιν, τα συγκεκριμένα βήματα προς το σοσιαλισμό. Το περιεχόμενο δηλαδή ενός προγράμματος με άξονα την έξοδο απ' την κρίση και τη χρεοκοπία. Την τακτική εν' ολίγοις των Μπολσεβίκων το 1917 (Απαντα Λένιν, τόμοι 31, 32, 34) για να τραβήξουν με το μέρος της εργατικής τάξης, τους μικροαστούς και σε πρώτο πλάνο τη φτωχή αγροτιά, γεγονός χωρίς το οποίο ήταν αδύνατη η προλεταριακή επανάσταση του Οκτώβρη.

Η εγκατάλειψη αυτής της γραμμής, που προβλέπει το πρόγραμμα του 15ου, είχε ως συνέπεια να μην έχουμε τακτική και να μη μπορούμε να κάνουμε πολιτική «επί του συγκεκριμένου», μας εμπόδισε να φέρουμε στην επιφάνεια την αμοιβαία σχέση όλων των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων της χώρας, τη σχέση των κομμάτων, ώστε να οξύνουμε απ' τη σκοπιά της επανάστασης την ταξική πάλη.

Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι, τα μικρομεσαία στρώματα αφήνονταν έρμαια των ταλαντεύσεών τους και ταυτόχρονα, δε βοηθούσαμε την εργατική τάξη να κατανοήσει το συγκεκριμένο ρόλο της απ' τη σκοπιά της προοπτικής του σοσιαλισμού. Ετσι όμως δε συσπειρώναμε ΟΥΤΕ τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, πρωτίστως την εργατική τάξη -που υποτίθεται ότι επιδιώκουμε με τη «Λαϊκή Συμμαχία»- ακριβώς γιατί εφαρμόζαμε μια πολιτική «Λαϊκής Συμμαχίας», «πηδώντας πάνω απ' τους μικροαστούς» και την αντίθεση Μονοπώλια-Λαός.

Η απόρριψη της α-α-δ γραμμής εκφράστηκε, μεταξύ άλλων, στην άρνηση της διεκδίκησης κρατικοποιήσεων, στην άρνηση της εξόδου απ' το ευρώ και την ΕΕ, αν πρώτα δεν πάμε στο σοσιαλισμό(!), στο ζήτημα της υπεράσπισης της δημοκρατίας που καταλύει η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός για να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στο λαό, της υπεράσπισης της κυριαρχίας της χώρας απέναντι στο Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο που μας έχει σύρει η αστική τάξη.

Μια τέτοια πολιτική που θα ασκούσε η κυβέρνηση του ΑΑΔΜ είναι στις σύγχρονες συνθήκες η «δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς», το περιεχόμενο της οποίας αποτέλεσε την οικονομική πολιτική της «δικτατορίας του προλεταριάτου με την υποστήριξη της φτωχής αγροτιάς» για την επανάσταση του Οκτώβρη.

Αυτή ακριβώς είναι και η ουσία του ΑΑΔΜ και της κυβέρνησής του, που δίνει κατεύθυνση στην πάλη του κινήματος σήμερα, αντιμετωπίζει την άνοδο του νεοναζισμού και εκφράζει μια εξουσία που δεν είναι αστική, που δεν είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά είναι εξουσία της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα πιο καταπιεσμένα μικροαστικά στρώματα.

Σ' αυτή την κοινωνική συμμαχία, στις σημερινές συνθήκες, η εργατική τάξη έχει τον πρώτο λόγο και ως πλειοψηφούσα και ως καθοδηγητική δύναμη. Αυτή η εξουσία μεταξύ του αστικού και του εργατικού κράτους ουδεμία σχέση έχει με στάδια και με ενδιάμεσους κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς.

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί στ' αλήθεια και στα σοβαρά, ότι η άποψη αυτή είναι του Τσίπρα; Οτι είναι του ΣΥΡΙΖΑ; Οτι είναι άποψη οπορτουνιστική;

Δεν ισχυρίζομαι ότι δε χρειάζονταν αλλαγές στο υπάρχον πρόγραμμα. Υποστηρίζω ότι το πρόγραμμα του 15ου, έπρεπε ν' αποτελέσει τη βάση και με συγκεκριμένες τροποποιήσεις, σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση απ' τις προτάσεις της ΚΕ και τον «προγραμματικό εμπλουτισμό», να αποτυπωθεί η σύγχρονη πραγματικότητα και τα αντίστοιχα καθήκοντα του κόμματος για τη μετατροπή της οικονομικής κρίσης σε επαναστατική.


Θοδωρής Λαπαναΐτης
Δημοσιογράφος, ΚΟΒ 902

Για τις Θέσεις της ΚΕ

Συμφωνώ με τις Θέσεις του 19ου Συνεδρίου, το Πρόγραμμα και το Καταστατικό που προτείνονται.

1. Η στρατηγική του Κόμματος δεν καθορίζεται από τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, αλλά από αυτό που αντικειμενικά υπάρχει στην υλική βάση της κοινωνίας, την παραγωγή. Οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό είναι ώριμες στην Ελλάδα, ο καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές σύστημα.

Ιμπεριαλισμός δεν είναι εξωτερικές σχέσεις, είναι μονοπωλιακός καπιταλισμός, πέρασμα από την απλή καπιταλιστική εμπορευματική παραγωγή (μπακάλικα, μικροεπιχειρήσεις) σε μια υψηλότερη κοινωνικοοικονομική μορφή οικονομίας, με συγκέντρωση παραγωγής σε υψηλή βαθμίδα - τα μονοπώλια, διεύρυνση και γενίκευση του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής. Μια παραγωγή που αναδεικνύει όσο ποτέ: Η εργατική τάξη παράγει τον κοινωνικό πλούτο, αλλά δεν μπορεί να τον ιδιοποιηθεί λόγω της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

2. Ποια συμμαχία, με ποιες δυνάμεις, για ποιον στόχο;

Εννοιες όπως αντιιμπεριαλισμός, αντιμονοπωλιακή πάλη έχουν απογυμνωθεί ή έχει διαστρεβλωθεί το ταξικό περιεχόμενό τους. Ο αντιιμπεριαλισμός συχνά ταυτίζεται με στάση ενάντια στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ ή Γερμανίας, και η αντιμονοπωλιακή πάλη ενάντια σε τμήματα της αστικής τάξης ή μονοπώλια για απόσπαση παροχών, χωρίς να τίθεται θέμα κατάργησης της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Οι υποστηρικτές τέτοιων θέσεων θέλουν συνεργασία με τμήματα της αστικής τάξης ή και με καπιταλιστικά κράτη ενάντια σε άλλα.

Από μόνα τους αιτήματα ενάντια στην ανεργία, στη λιτότητα, δεν διαμορφώνουν αντικαπιταλιστική συνείδηση - γιατί θα ριχτούν «νέες» προτάσεις διαχείρισης (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ).

Το αντιμονοπωλιακό, αντιιμπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο της πάλης στρέφεται ενάντια στα μονοπώλια, στην καπιταλιστική ιδιοκτησία, στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, εδράζεται στην κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης, στην κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, στη συνεταιριστικοποίηση των μικροπαραγωγών αγροτών.

Το Κόμμα, έχοντας επίγνωση ότι δε βρισκόμαστε σε επαναστατική κατάσταση, προσπαθεί κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες στο πώς θα συγκεντρώσει τις κοινωνικές δυνάμεις, δηλαδή πώς θα προετοιμάσει τον υποκειμενικό παράγοντα για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Και αυτό δε θα γίνει με τις εκλογές, αλλά με τη Λαϊκή Συμμαχία.

Η Λαϊκή Συμμαχία είναι η ραχοκοκαλιά για να κερδηθεί η πλειοψηφία της εργατικής τάξης με το ΚΚΕ, αποφασισμένη με την επανάσταση, τη συμμαχία της με τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα, άλλα να τραβηχτούν περισσότερο ή λιγότερο ενεργά, άλλα να μείνουν ουδέτερα.

Στην περίοδο μη επαναστατικής κατάστασης, αγωνίζεται να ωριμάσουν, να συγκεντρωθούν οι κοινωνικές δυνάμεις για να εξελιχθούν στην επαναστατική κατάσταση - σε επαναστατικά έμβρυα της επανάστασης.

Η Λαϊκή Συμμαχία εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των μισοπρολετάριων, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων αγροτών στον αγώνα κατά των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κατά της ενσωμάτωσης της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η πάλη της Λαϊκής Συμμαχίας κατευθύνεται στην κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

Απόψεις για παραβίαση του 15ου Συνεδρίου επικαλούμενες το «α-α-δ-μ», αν και εμφανίζονται «υπέρ» του σοσιαλισμού, είναι αντίθετες, το χρησιμοποιούν για να ανατρέψουν τη στρατηγική του. Είναι πολέμιοι της στρατηγικής του 15ου, που τεκμηρίωσε ότι η επανάσταση θα είναι σοσιαλιστική και ότι θα πάμε χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Ο εμπλουτισμός που σωστά κάνει σήμερα το 19ο είναι όχι στη στρατηγική, αλλά σε πτυχές της, αφαιρώντας εκείνα που την συσκότιζαν και την εξειδικεύει με βάση και τις εξελίξεις.

Αλήθεια, γιατί το αντικαπιταλιστικό πλαίσιο της Λαϊκής Συμμαχίας είναι μη δημοκρατικό;

Δημοκρατία για ποια τάξη; Υπάρχει πιο πλέρια δημοκρατία από τον αγώνα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, την απόσπαση έστω και κάποιων προσωρινών κατακτήσεων, και τη σύνδεση της πάλης για την εργατική εξουσία; Οχι. Πού εδράζεται η ανησυχία της αντικατάστασης του «α-α-δ-μ» με τη Λαϊκή Συμμαχία; Στο ότι (διαστρεβλώνοντας το 15ο) επιδιώκει συμμαχία με τμήματα της αστικής τάξης (στάδιο, ή «αριστερές» αστικές κυβερνήσεις).

Ο υποκειμενικός παράγοντας δεν ετοιμάζεται με σοσιαλδημοκρατικά ξεγελάσματα, γιατί θα 'χει επίκεντρο τις κοινοβουλευτικές, αστικές αυταπάτες.

Υπάρχει άλλος δρόμος ώστε οι σχέσεις παραγωγής, τα μονοπώλια να λειτουργούν υπέρ του λαού; Οχι, ούτε κοκαλάκι δεν μπορούν να πετάξουν πια... Γι' αυτό δεν υπάρχει ενδιάμεση εξουσία. Διαφορετικά, η Ευρώπη σήμερα θα οικοδομούσε κομμουνισμό μέσω του «σοσιαλισμού με αγορά», του «ευρωκομμουνισμού», του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».

Πού οδήγησαν αυτές οι απόψεις; Εκαναν το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα ουρά της αστικής τάξης.

Το ΚΚΕ ξέρει πού πάει και το απέδειξε στις πρόσφατες εκλογές. Αυτό ενοχλεί την αστική τάξη, τους οπορτουνιστές. Σωστά, η Λαϊκή Συμμαχία είναι κοινωνική συμμαχία. Αν συμμετείχαν κόμματα, θα 'ταν συμμαχία και με αστούς, θα καταργούνταν η αυτοτέλεια του ΚΚΕ και η στρατηγική του. Το ΚΚΕ συμμετέχει σ' αυτήν με τα κομματικά μέλη του που δρουν στο κίνημα και όχι ως Κόμμα.

3. Αναδιάταξη και συγκέντρωση δυνάμεων

Η αναδιάταξη δυνάμεων, η οργανωτική διάρθρωση του Κόμματος, δεν είναι μια τυπική διαδικασία, ούτε «ξεκαθάρισμα λογαριασμών», όπως ξεδιάντροπα λένε αντίπαλοι της στρατηγικής του Κόμματος. Είναι αναγκαίος κρίκος σύνδεσης της στρατηγικής με την τακτική. Αν κάποιος συμφωνεί ότι η εργατική τάξη πρέπει να παλέψει ενάντια στα μονοπώλια και για τη δική της εξουσία, πώς θα το πετύχει; Οντας ανοργάνωτη και με πλαίσιο πάλης «εντός των τειχών»;

Συγκέντρωση σημαίνει συγκεντρώνω δυνάμεις στην παραγωγή, σε βασικές παραγωγικές μονάδες, στους κλάδους. Εκεί είναι το κλειδί της οικονομίας, ο κύριος όγκος των εργαζομένων, ο πλούτος που παράγουν.

Μέσα από την οργάνωση των εργατών και την εμπειρία τους θα καταλάβουν τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, εκεί θα δούνε ότι ο πλούτος τους ανήκει και πρέπει να παλέψουν για να τον πάρουν με την εργατική εξουσία.

H συγκέντρωση δυνάμεων στους κλάδους θα δώσει την κρίσιμη μάχη στην επαναστατική κατάσταση για την εξουσία και μετά. Στην Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση βασικό στοιχείο της επιτυχίας της ήταν η συγκέντρωση δυνάμεων στην παραγωγή.

Αν και έγιναν βήματα, χρειάζεται μεγαλύτερη ενίσχυση της δουλειάς μας στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, στην προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας ενδοκλαδικά, διακλαδικά, και της συμμαχίας με τη φτωχή αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους.

Πιο αποφασιστικά χρειάζεται να κατανοείται η λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η συγκεντροποίηση παραγωγής και κεφαλαίων ανά κλάδο, οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί, η ανταγωνιστικότητα, π.χ. ο μηχανισμός της ακρίβειας: Με τη διαμόρφωση μονοπωλιακής τιμής, πώς αυτό επιδρά στους αυτοαπασχολούμενους, τη διανομή μέσω εμπορίου, τη σύνδεση με την αγροτική παραγωγή, πλαίσιο που πείθει για την κοινωνικοποίηση, την εξουσία.


Αλέκα Γιαννούση
Τμήμα Προπαγάνδας της ΚΕ - ΚΟΒ Καματερού

Για το προτεινόμενο Πρόγραμμα και το ζήτημα σχηματισμού Κυβέρνησης Λαϊκών Δυνάμεων

Με επαναστατική αισιοδοξία οι κομμουνιστές υποδεχόμαστε τις θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο του κόμματος, καθώς και το νέο προτεινόμενο πρόγραμμα. Αισιοδοξία που πηγάζει ΚΑΙ από την ειλικρινή και αυτοκριτική εκτίμηση της συνολικής πορείας του κόμματος (θέση 50 σελ. 37), των καθηκόντων που ΔΕΝ φέραμε σε πέρας, των αδυναμιών που έχουμε και πρέπει να ξεπεραστούν.

Με αυτό το κείμενο θέλω να εκφράσω τη ΓΕΝΙΚΗ μου ΣΥΜΦΩΝΙΑ με το προτεινόμενο πρόγραμμα της ΚΕ, αφού αυτό ξεκάθαρα θέτει:

· Το Γενικό χαρακτήρα της εποχής, εποχή περάσματος από τον Καπιταλισμό στο Σοσιαλισμό με βάση την Οικονομία και όχι το συσχετισμό δύναμης.

· Το χαρακτήρα της Επαναστατικής αλλαγής ως Σοσιαλιστική

· Τις κινητήριες δυνάμεις της Επανάστασης

· Τη γραμμή συγκέντρωσης δυνάμεων ως Αντικαπιταλιστική - Αντιμονοπωλιακή σύμφωνα με τις κινητήριες δυνάμεις, αφού το Προλεταριάτο είναι ο φορέας των Σοσιαλιστικών - Κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής (αντικαπιταλιστική), ενώ οι σύμμαχοι με τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς θα συσπειρωθούν από την αντιμονοπωλιακή γραμμή.

· Πάλη απέναντι στις Ιμπεριαλιστικές Ενώσεις

· Τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση με υιοθέτηση των βασικών αιτημάτων - κρίκων που μπορούν να συσπειρώσουν την εργατική τάξη και τους συμμάχους για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

· Το ξεκαθάρισμα με αντιλήψεις που προσανατόλιζαν τη δράση του κόμματος σε επικίνδυνες ερμηνείες για τον τρόπο εκδήλωσης του κλονισμού της αστικής εξουσίας, με μονομερή αναφορά του ενδεχομένου της κυβέρνησης λαϊκών δυνάμεων.

· Τις βασικές και ιστορικά επιβεβαιωμένες νομοτέλειες της επαναστατικής διαδικασίας με τολμηρή περιγραφή των καθηκόντων του επαναστατικού κόμματος στις στιγμές εκείνες.

· Τις βασικές πτυχές της Σοσιαλιστικής οικοδόμησης - κατώτερη και ανώριμη βαθμίδα του κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής.

Με βάση όλα τα παραπάνω θεωρώ πως το ΚΚE για άλλη μια φορά στην υπερενενηντάχρονη ιστορία του τιμά το όνομα και τις παραδόσεις του, τα σύμβολα και την ιδεολογία του.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι η διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση, αν αυτή μπορεί να συμβεί στα πλαίσια του Καπιταλισμού με οποιασδήποτε μορφής διαχείριση ,ακόμη και με αριστερή κυβέρνηση (μεταρρύθμιση) ή αν αυτή πρέπει να αξιοποιηθεί για την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου (επανάσταση).

Η απάντηση που δίνει το νέο πρόγραμμα του κόμματος στο παραπάνω ερώτημα είναι καταλυτική και ολοκληρωτικά ταγμένη με την πλευρά της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.

Ακολουθούν κάποιες παρατηρήσεις σε σημεία των θέσεων πάνω στο ζήτημα της δυνατότητας σχηματισμού φιλολαϊκής κυβέρνησης (π.χ. ΑΑΔΜ δυνάμεων), σε σημεία που θεωρώ πως εκφράζουν αδυναμίες και στην ολότητά τους δείχνουν ένα πολιτικό κενό που πρέπει να καλυφτεί. Κενό που ως ένα βαθμό αξιοποιούν γνωστά blog και διάφοροι οπορτουνιστές για να επιτεθούν στο κόμμα.

Από τις θέσεις του 19ου συνεδρίου: (σελίδα 22, η θέση Ε)

«Εάν υπάρχει έστω και μια πιθανότητα να εκφραστούν κοινοβουλευτικά τέτοιες εργατικές - λαϊκές διαθέσεις είναι σίγουρο ότι η αστική εξουσία δεν θα ταλαντευτεί καθόλου στο να ακυρώσει με κάθε τρόπο αυτό το ενδεχόμενο».

Η θέση είναι λανθασμένη και ηττοπαθής, αφού υπονοεί πως η αστική τάξη θα καταφέρει να ακυρώσει αυτή την πιθανότητα, ενώ υπάρχουν αντιπαραθετικά ιστορικά παραδείγματα. Η αστική τάξη συνήθως είναι πιο ευέλικτη από τέτοιες διατυπώσεις και αξιοποιεί για να ενσωματώσει και τον ίδιο τον κυβερνητικό θώκο μαζί με τις αυταπάτες που γεννά..

Προτείνω η θέση να απαλειφθεί και να αξιοποιηθεί το κλείσιμο της Κεντρικής Επιτροπής στο 18ο Συνέδριο:

«Και αν ακόμα μέσα από κοινοβουλευτική διαδικασία συμβεί μια θετική αλλαγή - κάτι που δεν μπορεί να αποκλειστεί προκαταβολικά - αυτή, για να πυροδοτήσει μια διαδικασία ρήξης και ανατροπής, πρέπει να ξεπεράσει τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και να θέσει σε πρωτοφανή ενέργεια τις λαϊκές μάζες, να νικήσουν την εξουσία των μονοπωλίων και εκτός κοινοβουλίου, γιατί εδώ είναι τα δύσκολα. Ας θυμηθούμε τη Χιλή του Αλιέντε, την επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία, τις εξελίξεις σε Βενεζουέλα, Βολιβία...»

Για το χαρακτήρα της Λαϊκής Συμμαχίας: (σελίδα 49)

«Στην πορεία της πολιτικής πάλης είναι ενδεχόμενο να εμφανιστούν πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν θέσεις μικροαστικών στρωμάτων, συμφωνούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στον αντικαπιταλιστικό αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα του κοινωνικοπολιτικού αγώνα, στην αναγκαιότητα αυτός να κατευθύνεται στην εργατική λαϊκή εξουσία - οικονομία μέχρι και ότι ΔΕΝ παίρνει μέρος στις εθνικές και τοπικές εκλογές, στις ευρωεκλογές, σε δημοψηφίσματα».

Η θέση προσεγγίζει τις πιθανές εξελίξεις με μια ΚΑΘΑΡΗ ΥΠΕΚΦΥΓΗ και φυγομαχία. Η θέση ότι η Λαϊκή Συμμαχία ΔΕΝ παίρνει ,ως τέτοια, μέρος στις εκλογές (σε αντιδιαστολή με το ΑΑΔΜ που έπαιρνε) είναι σαθρή. Αν τα κόμματα που εκφράζουν θέσεις μικροαστικών στρωμάτων μπορούν να σχηματίσουν ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ο χαρακτήρας της Λαϊκής Συμμαχίας θα παραμείνει ο ίδιος;

Εκτός και αν έχουμε την ΑΥΤΑΠΑΤΗ ότι μικροαστικά κόμματα θα έχουν αποδεχτεί τις νομοτέλειες του επαναστατικού αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής κυριαρχίας αντιπαραθετικά σε κοινοβουλευτικούς δρόμους.

Προτείνω στο πρόγραμμα να ενσωματωθεί η πείρα του προηγούμενου προγράμματος και ειδικά η περιγραφή:

«Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δεν θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δεν σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.»

Είναι ζήτημα βαθιάς ιδεολογικής και ιστορικής μελέτης να απαντηθεί ΑΝ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ ή και να ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ τον ΤΡΟΠΟ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ της ΚΡΙΣΗΣ της ΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;

Π.χ. θα μπορούσε να εκδηλωθεί ο Ισπανικός εμφύλιος ,που έκρινε το ποιος-ποιον, με όποια τακτική κ στρατηγική αν ακολουθούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας χωρίς την Κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου; Θα μπορούσε η ταξική αναμέτρηση να πάρει τις διαστάσεις που πήρε στη Χιλή το '73 ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ της Κυβέρνησης Αλλιέντε; Ανεξάρτητα από το αν θα προχωρούσε στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σε περίπτωση νίκης απέναντι στο πραξικόπημα Πινοσέτ.

ΔΕΝ αναφέρω τα παραδείγματα των Λαϊκών Δημοκρατιών στο τέλος του 2ου Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, όπου η παρουσία του Κόκκινου στρατού έπαιζε καταλυτικό ρόλο, ούτε την Κυβέρνηση της ΠΕΕΑ ως δημιούργημα της ένοπλης επαναστατικής ιστορικής δράσης των μαζών.

Προτείνω να ενσωματωθεί στο πρόγραμμα η πείρα από το κλείσιμο της Κεντρικής Επιτροπής στο 2ο θέμα του 18ου Συνεδρίου και ειδικότερα η θέση 8 «Η ΚΕ θεωρεί ότι δεν πρέπει να συγχέεται ο χαρακτήρας της εξουσίας με τις μεταβατικές «στιγμές» του ιστορικού χρόνου...».


Βασίλης Τζώτζης
Ξάνθη - Φοιτητικές Εστίες Κιμμερίων




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org