ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σάββατο 1 Φλεβάρη 2020 - Κυριακή 2 Φλεβάρη 2020
Σελ. /40
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΓΗΣ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ
Να πάρουν αποφασιστική απάντηση η εργοδοτική αθλιότητα και η κρατική ανοχή

Σε συγκέντρωση το Σάββατο 1 Φλεβάρη, στις 5 μ.μ., στο ΚΕΠ Μαραθώνα καλούν το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου - Ανατ. Αττικής και το Συνδικάτο Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών

Λίγα λεπτά μετά τον τραυματισμό
Λίγα λεπτά μετά τον τραυματισμό
Το απόγευμα της Δευτέρας 27 Γενάρη, έξι μετανάστες εργάτες γης που δουλεύουν σ' ένα από τα φυτώρια του Μαραθώνα διεκδίκησαν από τον εργοδότη το αυτονόητο: Να πληρωθούν τα δεδουλευμένα 3 μηνών. Η απάντηση ήταν βρισιές και απειλές. Εκείνοι επανέλαβαν το αίτημά τους να πληρωθούν. «Τότε με άρπαξε από το λαιμό. Δεν μπορούσα να ανασάνω»...

Δεύτερος εργάτης προσπαθεί να τον απομακρύνει: «Θα τον έπνιγε. Δεν γινόταν να κάθομαι να βλέπω. Κι άρχισε να μου ρίχνει γροθιές», λέει με το πρόσωπο γεμάτο μώλωπες μέχρι και σήμερα. Μπαίνουν στη μέση οι υπόλοιποι εργάτες «για να σταματήσουμε το κακό», και εκείνος πήγε στο σπίτι του, είκοσι μέτρα πιο πέρα, και βγήκε με την καραμπίνα. «Αρχισε να πυροβολεί στο ψαχνό. Από θαύμα δεν σκοτώθηκε κάποιος από μας»...

Ο ένας από τους έξι εργάτες μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Οι γιατροί του αφαιρούν οκτώ σκάγια, από το δεξί μάτι, τον λαιμό, το χέρι, τρία στο αριστερό πόδι, δύο στο δεξί. Κι οι αρχές επιδεικνύουν άμεση ετοιμότητα ενάντια στο θύμα, του παίρνουν αποτυπώματα μέσα στο νοσοκομείο, τον φρουρούν όχι για να τον προστατεύσουν, αλλά για να μη το σκάσει, ώστε να συλληφθεί μετά την ανάρρωσή του επειδή ήταν ...«παράνομος».

Ακολουθούν απειλές και εκβιασμοί από ανθρώπους του εργοδότη, ότι «αν μιλήσετε θα σας θάψουμε». Κι αργότερα, «πόσα θέλετε για να μη μιλήσετε». «Εμείς θέλουμε το δίκιο. Και να μην ξανασυμβεί σε άνθρωπο», απαντούν.

* * *

Την Παρασκευή ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε στον Μαραθώνα, μίλησε με ανθρώπους που ξεριζώθηκαν από την πατρίδα τους και ζουν σαν σύγχρονοι είλωτες. Αν και ο αριθμός τους δεν είναι στατικός - ένα τμήμα μετακινείται ανάλογα με την εποχή και τις καλλιέργειες (π.χ. χειμώνα στο μάζεμα ελιάς) - σήμερα υπολογίζεται σε 2.000 με 3.000. Ανάμεσά τους δουλεύουν και περίπου 100 ανήλικα παιδιά. Η καταγωγή τους είναι από την Ινδία, το Πακιστάν, την Αίγυπτο, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν διαθέτουν τα απαραίτητα έγγραφα παραμονής.

Το μεροκάματο στα φυτώρια της περιοχής έπεσε τα τελευταία χρόνια από τα 30 ευρώ στα 20. Με δουλειά από τα χαράματα μέχρι το βράδυ. Επτά μέρες τη βδομάδα. Χωρίς διάλειμμα. Ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. «Οταν λιποθυμήσεις στον καύσωνα, όταν αρρωστήσεις τον χειμώνα δεν πληρώνεσαι», λένε. Τα εργατικά «ατυχήματα» είναι συχνό φαινόμενο, όπως και το δάγκωμα φιδιού. «Φοβούνται να πάνε στο νοσοκομείο, πολλοί δεν έχουν "χαρτιά". Ευτυχώς οι περισσότεροι γιατροί μάς φροντίζουν, χωρίς να νοιάζονται για το χρώμα και τα χαρτιά μας».

Οσοι δεν έχουν τα «νόμιμα χαρτιά», ζουν σε παραπήγματα, μέσα στα φυτώρια. Με νάιλον για στέγη. `Η μέσα σε κοντέινερ, 15 - 20 άνθρωποι. Το καλοκαίρι τούς ρημάζουν ο ήλιος και τα κουνούπια. Τον χειμώνα ανάβουν την γκαζιέρα που μαγειρεύουν για να ζεσταθούν. Η παροχή ρεύματος εξαρτάται από τον εργοδότη. «Εκείνος έχει το διακόπτη. Μας δίνει ρεύμα για 1-2 ώρες τη μέρα. Το βράδυ είναι πάντα κλειστό γιατί φοβούνται μήπως βάλουμε κάποιο θερμαντικό σώμα να ζεσταθούμε. Αρκετοί δεν έχουν καθόλου ρεύμα. Πάνω από 120 εργάτες γης δεν έχουν πρόσβαση ούτε σε νερό. Αν βρουν κάποιο πηγάδι...».

Τουαλέτα δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Οι «τυχεροί» ζουν σ' εγκαταλειμμένες αποθήκες και ...πληρώνουν ενοίκιο 150 ευρώ. Ενσημα δεν κολλούν σε κανέναν «αλλά χωρίς ένσημα δεν μπορείς να βγάλεις άδεια παραμονής ή εργασίας. Κρατούν ενέχυρο τα διαβατήριά μας. Είμαστε όμηροι», καταγγέλλουν.

* * *

Το ράντισμα με φυτοφάρμακα γίνεται χωρίς καν τα στοιχειώδη μέσα προστασίας. «Δεν δίνουν τίποτα, ούτε μάσκες, ούτε γάντια. Μας λέει το αφεντικό "ψεκάστε" και χάνεται μέχρι να τελειώσουμε». Οταν διαμαρτύρονται για τη φρίκη που ζουν, η απειλή που εκτοξεύεται από κάποιους εργοδότες είναι «"ηρεμήστε μην ξαμολήσουμε τη Χρυσή Αυγή". Κάθε άνθρωπος θέλει να βγει μετά τη δουλειά, να ηρεμήσει. Ομως οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να κυκλοφορούμε».

Σταθερός συμπαραστάτης «τα παιδιά από το Σωματείο (σ.σ. Γάλακτος - Τροφίμων Αττικής). Πριν λίγο καιρό, όταν μείωσαν το μεροκάματο στα 14 ευρώ, ήρθαν μαζί μας και απαιτήσαμε να πάει στα 20 και να μην απολυθεί εκείνος που πρωτοστάτησε στη διαμαρτυρία. Μας βοηθούν με τα φάρμακα, τους γιατρούς, κάνουν ό,τι μπορούν».

Αυτά τα σωματεία βρέθηκαν και τώρα στο πλευρό τους από την πρώτη στιγμή, δηλώνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Μπήκαν μπροστά για να σταματήσουν οι απειλές του κράτους στον τραυματισμένο εργάτη, που κινδύνευε να καταλήξει από το νοσοκομείο στο κρατητήριο.

Είναι αυτά τα σωματεία, το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου - Ανατολικής Αττικής και το Συνδικάτο Τροφίμων - Ποτών που καλούν σε συγκέντρωση Ελληνες και ξένους εργάτες της περιοχής, το Σάββατο 1 Φλεβάρη, στις 5 μ.μ., στο ΚΕΠ Μαραθώνα. Για να πάρουν απάντηση η εργοδοτική αθλιότητα και η κρατική ανοχή, να δυναμώσει ο κοινός αγώνας για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών, σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής για όλους τους εργαζόμενους!


Ε. Τζ.

Ερώτηση και στην Ευρωβουλή από το ΚΚΕ

Την εξοργιστική επίθεση στους μετανάστες του Μαραθώνα, καταγγέλλει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με Ερώτηση που κατέθεσε προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του Κόμματος Κώστας Παπαδάκης. Μεταξύ άλλων, υπενθυμίζει αντίστοιχα περιστατικά στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας, αλλά και στο γκέτο της Φότζια στην Ιταλία και σημειώνει: «Η πολιτική καταστολής σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο ΕΕ - κυβερνήσεων, που μεθοδικά πετσοκόβουν τα εργατικά δικαιώματα και πριμοδοτούν την κερδοφορία των επιχειρήσεων οδηγούν στην ένταση της εκμετάλλευσης των μεταναστών εργατών, οι οποίοι σύμφωνα με έρευνες έχουν "χειρότερες εργασιακές προοπτικές, είδος και συνθήκες εργασίας", και στο να αποθρασύνονται οι εργοδότες». Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ ρωτάει την Επιτροπή πώς τοποθετείται: «Στο ότι η κατασταλτική πολιτική και οι αντεργατικοί νόμοι της ΕΕ και των κυβερνήσεών της οδηγούν πρόσφυγες και μετανάστες εργάτες να ζουν και να δουλεύουν σε κράτη - μέλη βρισκόμενοι σε καθεστώς ομηρίας, χωρίς χαρτιά και δικαιώματα; Στην ανάγκη να αποκτήσουν άδειες παραμονής και πλήρη κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων τους;».

Ελληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι!

Οργή και αγανάκτηση προκαλεί το νέο περιστατικό εργοδοτικής βίας την περασμένη Δευτέρα στον Μαραθώνα, με το αφεντικό να πυροβολεί με καραμπίνα μετανάστες εργάτες γης, οι οποίοι «τόλμησαν» να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τριών μηνών που τους χρωστούσε. Η δολοφονική επίθεση του εργοδότη αποκαλύπτει για μια ακόμα φορά τις συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς που επικρατούν σε αγροκτήματα όπως το παραπάνω, όπου σαν σε καθεστώς δουλοπαροικίας, εκατοντάδες μετανάστες εργάτες γης ζουν σε παραπήγματα, ακόμα και μέσα σε θερμοκήπια, εργάζονται ήλιο με ήλιο για ψίχουλα, ενώ αν τολμήσουν να παραπονεθούν επειδή το αφεντικό δεν τους πληρώνει, τους περιμένουν οι φασιστικές συμμορίες, η αστυνομία, ακόμα και τα σκάγια...

Αυτή η κατάσταση προφανώς δεν αφορά μόνο τους Ινδούς, Πακιστανούς ή Μπαγκλαντέζους εργάτες που ζουν και δουλεύουν κάτω από τέτοιες συνθήκες, στον Μαραθώνα, στην Μανωλάδα και οπουδήποτε αλλού. Η εργατική τάξη της χώρας μας, ανεξάρτητα από χρώμα και φυλή, θρήσκευμα και χώρα καταγωγής, έχει πολλούς λόγους να κάνει δική της υπόθεση την καταγγελία τέτοιων φαινομένων, τον αγώνα μαζί με τους μετανάστες εργάτες για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και το άγριο σύστημα που τσακίζει δικαιώματα και ανάγκες.

Πρώτον, επειδή κανείς δεν μπορεί να μένει ασυγκίνητος, να μην οργίζεται και να μην αγανακτεί, όταν ένας εργάτης που τολμάει να διεκδικήσει τα δεδουλευμένα του, «πληρώνεται» με σκάγια και σφαίρες, με απειλές για τον ίδιο και την οικογένειά του. Τέτοιες απάνθρωπες πρακτικές, που παραπέμπουν σε προηγούμενες φάσεις της κοινωνικής εξέλιξης, εκθέτουν τους απολογητές του καπιταλισμού και επιβεβαιώνουν ότι η εκμετάλλευση, όσο υπάρχει, μπορεί να πάρει ακόμα και τις πιο άγριες μορφές, στο πλαίσιο της πολιτικής στήριξης του καπιταλιστικού κέρδους και της «αναπτυξιακής δυναμικής» της οικονομίας.

Δεύτερον, για στοιχειώδεις λόγους ταξικής αλληλεγγύης. Γιατί το πιο ευάλωτο τμήμα της εργατικής τάξης, οι ξεριζωμένοι από τις πατρίδες τους μετανάστες, πρέπει να στηριχτούν αποφασιστικά από όλους τους εργαζόμενους. Γιατί τέτοια περιστατικά πρέπει να βρίσκουν απέναντί τους ένα πραγματικό τείχος, σαν μια γροθιά, σωματεία, μαζικοί φορείς, εργατόκοσμος να «κόβουν από τη ρίζα» κάθε χέρι που τολμάει να σηκώνεται σε βάρος εργάτη. Η σιωπή, η υποτίμηση, η ανοχή ενισχύουν και πολλαπλασιάζουν τέτοια περιστατικά, τροφοδοτούν την εργοδοτική επιθετικότητα σε βάρος όλων των εργαζομένων, όχι μόνο των μεταναστών. Αφήνουν το φόβο να φωλιάσει, να ριζώσει, να γίνει συμβιβασμός και υποταγή, αναπαράγοντας τον αρνητικό για την εργατική τάξη συσχετισμό.

Τρίτον, γιατί τέτοιες επιθέσεις δεν αφορούν μόνο τους μετανάστες. Αξιοποιούνται ως μέσο πίεσης και για τους ντόπιους εργαζόμενους, λειτουργούν «παραδειγματικά» για να ρίξουν ακόμα πιο χαμηλά τις απαιτήσεις τους. Στέλνουν μήνυμα ότι «υπάρχουν και χειρότερα», οπότε «κάτσε στ' αυγά σου, μη διεκδικείς». Για όποιον νομίζει ότι δεν τον αφορούν οι συνθήκες δουλειάς των μεταναστών, ας ρίξει μια ματιά στο πώς αμείβονταν αλλοδαποί εργάτες στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990. Θα διαπιστώσει πολλές ομοιότητες με όσα τελικά επικράτησαν συνολικά για την εργατική τάξη της χώρας με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.

Τέταρτον, η εργοδοτική αυθαιρεσία δεν περιορίζεται στις μάντρες των σύγχρονων τσιφλικιών. Εχουν γίνει «κανονικότητα» η ανασφάλιστη δουλειά, η εργασία μέσω «δουλεμπορικών», η εντατικοποίηση, τα εργατικά «ατυχήματα» που σακατεύουν εργάτες, Ελληνες και μετανάστες. Αυτό το καθεστώς εργασιακής ζούγκλας, που διαμόρφωσαν και επεκτείνουν όλες οι αστικές κυβερνήσεις, γενικεύεται πια σε κάθε χώρο δουλειάς. Στηρίζεται στην ασυλία που έχει διαμορφωθεί για την εργοδοσία από το αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Συμπληρώνει την επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, τη φορομπηξία, την κρατική καταστολή για να πάψουν οι διεκδικήσεις.

Πέμπτον, γιατί στις πλάτες των χιλιάδων ξεριζωμένων από τις πατρίδες τους μεταναστών το κεφάλαιο και οι μηχανισμοί του καλλιεργούν το μίσος και το ρατσισμό, δηλαδή τις «αξίες» του σάπιου μέχρι το μεδούλι συστήματός τους. Ετσι αποκρύπτονται οι πραγματικές αιτίες της ανεργίας, της εκμετάλλευσης, της φτώχειας. «Ξεπλένεται» ο πραγματικός αντίπαλος για τη σύνθλιψη των εργατικών δικαιωμάτων, ενισχύεται η επιθετικότητα της εργοδοσίας σε βάρος συνολικά της εργατικής τάξης.

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιεί το Σάββατο 1 Φλεβάρη στον Μαραθώνα το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου - Ανατολικής Αττικής, με αφορμή τη δολοφονική επίθεση, πρέπει να αποτελέσει σημαντικό βήμα κλιμάκωσης της κοινής πάλης Ελλήνων και μεταναστών εργατών ενάντια στον κοινό εχθρό, το κεφάλαιο και τα κόμματά του.


Δ.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org