Η Συνδιάσκεψη ολοκληρώθηκε με την εκλογή της νέας Επιτροπής Περιοχής, όπου σε κλίμα συντροφικής κριτικής και αυτοκριτικής αναπτύχθηκε ουσιαστική συζήτηση για την εκτίμηση της δουλειάς των στελεχών. Γραμματέας της νέας ΕΠ επανεξελέγη η Μαρία Γαβαλά, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ.

Οπως τονίστηκε και εισηγητικά, η προσυνεδριακή διαδικασία πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες μάχης, με τα στελέχη μπροστά, και ενώ εξελίσσεται ο μεγάλος αγώνας των αγροτών της περιοχής που δίνει τον τόνο πανελλαδικά, με μεγάλη κίνηση μαζών και χαρακτηριστικά λαϊκού ξεσηκωμού.

Αναδείχθηκε πως μέσα σε αυτή τη μάχη τα όργανα προσπάθησαν να διασφαλίσουν τις προϋποθέσεις «καλού χρόνου» για την εσωοργανωτική συζήτηση μπροστά στο Συνέδριο, ζήτημα σύνθετο από το οποίο προκύπτει νέα πείρα, με κύριο ζητούμενο να μπούνε «στη ζωή» οι Αποφάσεις του Συνεδρίου μαζί με όλο τον συγκεντρωμένο προβληματισμό που αναπτύχθηκε.

Από τη συζήτηση τονίστηκε πως οι Οργανώσεις της Περιοχής βρέθηκαν στο «πεδίο» σημαντικών μαχών όλα αυτά τα χρόνια, καθώς συγκλονιστικά γεγονότα έτυχε να συμβούν στην περιοχή, ζωές αλλάξανε, τις νύχτες και τις μέρες του Σεπτέμβρη του 2023, όταν ήρθε ο «Daniel», συνειδήσεις ταρακουνήθηκαν τα ξημερώματα προς 1 Μάρτη το 2023, όταν συνέβη το προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών έξω από τη Λάρισα.

Κριτήριο της παρέμβασης τονίστηκε πως ήταν η προσπάθεια επίδρασης στη γενικευμένη αγανάκτηση που διαμορφώθηκε από αυτά τα γεγονότα. Η παρέμβαση των κομμουνιστών γινόταν με πυξίδα «τι Κόμμα είμαστε και τι Κόμμα πρέπει να γίνουμε», τι βγαίνει απ' τις πράξεις μας, αν οι διαπιστώσεις και τα λόγια μας αντιστοιχίζονται στο βασικό μέτρο κάθε ενέργειας, πρωτοβουλίας, παρέμβασης. Μέτρο αυτής της προσπάθειας αναδείχθηκε πως ήταν η συσπείρωση με το Πρόγραμμα του Κόμματος, η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αντιμονοπωλιακής γραμμής πάλης, ο δρόμος της ανατροπής.

Οσον αφορά το «έδαφος» στο οποίο δρουν οι ΚΟ στην περιοχή, επισημάνθηκε ότι οι καταστροφές που προκλήθηκαν τον Σεπτέμβρη του 2023 από τον «Daniel», αξιοποιούνται από κυβέρνηση και τοπικές αρχές για να προχωρήσει ο σχεδιασμός του κεφαλαίου. Ενδεικτικά το λεγόμενο «σχέδιο ανασυγκρότησης» της Θεσσαλίας προωθεί τη λεγόμενη αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, με περιορισμό των λεγόμενων «υδροβόρων καλλιεργειών», όπως και για άλλες καλλιέργειες στην αγροτική παραγωγή, όπως το ζήτημα της διαχείρισης του νερού με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Σημειώθηκε ότι παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις της περιφερειακής αρχής, η ίδια κινείται στρατηγικά στην ίδια ρότα, με το λεγόμενο Σχέδιο Γεωργικής Ανάπτυξης.

Υπογραμμίστηκε ότι στο πλαίσιο της λεγόμενης «παραγωγικής ανασυγκρότησης» αναβαθμίζεται εκ μέρους της αστικής τάξης και ο ευρωΝΑΤΟικός σχεδιασμός. Βαθαίνει η εμπλοκή της περιοχής, μαζί της όλοι οι κίνδυνοι για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.

Πίσω από το προπέτασμα του «εκσυγχρονισμού» και της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», της «εθνικής ασφάλειας», της «αμυντικής» ικανότητας, επεκτείνονται υποδομές που υπηρετούν την πολεμική βιομηχανία, σχεδιάζονται κι άλλες που υπηρετούν τους ευρωατλαντικούς στόχους.

Ηδη πλέγμα εταιρειών βρίσκεται μέσα σ' αυτό τον σχεδιασμό, καταγράφονται συγκεκριμένες επιχειρήσεις, θέση κορυφαία κατέχει ο κλάδος του μετάλλου, με το μονοπωλιακό δίκτυο του Μυτιληναίου - όμιλος ΜΕΤΛΕΝ, θυγατρικές που ελέγχονται από τον συγκεκριμένο βιομήχανο μέσω της ΜΕΤΚΑ, εξαγορές που συνεχίζονται. Αλλωστε, ο πρωθυπουργός «έκοψε τις κορδέλες» πριν λίγο καιρό στο σχέδιο πολεμικής προσαρμογής της καπιταλιστικής οικονομίας και σ' αυτή την περιοχή. Καταμερισμούς παίρνει και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, όπως και σχολές κατάρτισης για γρήγορη παραγωγή «κατάλληλου» εργατικού δυναμικού.

Οπως και το νέο επιχειρησιακό σχέδιο (business plan) του λιμανιού στον Βόλο, μετατρέπει το λιμάνι σε κρίκο στην αλυσίδα στρατηγικών λιμανιών που αποτελούν σταυροδρόμι κρίσιμων ενεργειακών και εμπορικών δρόμων («EastMed», διάδρομοι Νότου - Βορρά), διαμετακομιστικού κόμβου στη Θεσσαλία και στην Κεντρική Ελλάδα και ως εναλλακτικό σημείο εισόδου - εξόδου εμπορευμάτων και στρατιωτικού υλικού.

Σε αυτό το πλαίσιο αναδείχθηκε πως το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων στην περιοχή ανεβάζει τη στράτευσή του, ο καθένας τους κάνει ό,τι μπορεί για να μην τεθούν σε αμφισβήτηση το ίδιο το σύστημα, οι εκμεταλλευτικές του σχέσεις, το πολιτικό προσωπικό και τα κριτήρια επιλογών του, το κράτος του.

Για παράδειγμα, τόσο εισηγητικά όσο και από τοποθετήσεις αναδείχτηκε η περίπτωση της περιφερειακής αρχής Κουρέτα, σοσιαλδημοκρατικής αφετηρίας, με σταθερή προσπάθεια να δουλεύει «από τα κάτω», για να ενσωματώνει συνειδήσεις με τη χρήση διάφορων μηχανισμών στην υπηρεσία της αστικής στρατηγικής. Εκεί εντάσσεται, όπως αναδείχθηκε, η πιο ειδική δουλειά της σε αγροτικά στρώματα. Η αξιοποίηση της εκκλησίας ειδικά σε αγροτικές περιοχές, που διαθέτει μηχανισμό ούτως ή άλλως, αλλά και διασυνδέσεις με δημοτικές αρχές, είναι ένα μόνο παράδειγμα.

Ενα τμήμα της συνδέεται και με δυνάμεις που ανήκουν στον ευρύτερο εθνικιστικό χώρο, που επίσης βρίσκεται σε ορισμένη ανασύνθεση. Οπως και ο «πολυχώρος» του οπορτουνισμού, που όλα τα χωρά, επιχειρεί να τα χωνέψει.

Επισημάνθηκε ότι το κύριο για να φωτίζονται όλα τα παραπάνω είναι η μεγάλη εικόνα, ο πόλεμος, η τάση γενίκευσής του. Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα δείχνουν την επιτάχυνση σ' αυτή την κατεύθυνση, τη γρήγορη προσαρμογή και προετοιμασία του Κόμματος για δράση σε ανάλογες συνθήκες.

Συζητήθηκε η σημαντική πείρα από τη δράση των Οργανώσεων στην περιοχή τα τελευταία χρόνια, η προσπάθεια παρέμβασης σε συνθήκες μεγάλης κίνησης μαζών με διάφορες αφορμές, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τέτοιας μεγάλης κινητικότητας, ποια «αφορμή» τα πυροδοτεί.

Δράση που όπως αναδείχθηκε πυροδότησε την έκφραση διεργασιών σε ευρύτερες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, αναζητώντας διέξοδο, μην υιοθετώντας βέβαια καθολικά την πρόταση του ΚΚΕ, ενώ με σεβασμό το ακούν, με εμπιστοσύνη ακολουθούν τους κομμουνιστές στο κίνημα.

Σε αυτήν την κατεύθυνση τονίστηκε ότι οι Οργανώσεις απευθύνονται και παρεμβαίνουν σε κόσμο που την ίδια στιγμή που κλονίζεται η εμπιστοσύνη τους απέναντι σε βαριά δεδομένα, όπως το κράτος, η δικαιοσύνη, γενικότερα αυτό που καταλαβαίνουν ως σύστημα, την ίδια στιγμή η άμεση - αυθόρμητη αναζήτηση είναι μια άλλη κυβερνητική εκδοχή όποιας κοπής. Την ίδια στιγμή που αντιλαμβάνονται ότι «τα κέρδη είναι κόντρα στις ζωές τους», ή ότι ο πόλεμος γίνεται για τα «μεγάλα συμφέροντα», συνυπάρχει η αυταπάτη ότι μπορεί αυτά να διορθωθούν, είτε από την ΕΕ, είτε από μια άλλη κυβέρνηση και αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, είτε και από τα δύο.

Από τοποθετήσεις αντιπροσώπων που δρουν στο εργατικό - λαϊκό κίνημα τονίστηκε πως οι διεργασίες θα ήταν εύκολα ενσωματώσιμες, αν δεν υπήρχε η δράση του Κόμματος όλο αυτό το διάστημα, με κύριο την κατεύθυνση της πάλης στο κίνημα, τη διαπάλη με στρατηγικά ζητήματα, μέσα σε αυτό, στις πλημμύρες, στις απεργιακές συγκεντρώσεις για το έγκλημα των Τεμπών, στις αγροτικές κινητοποιήσεις, στην προσπάθεια σταθεροποίησης του συντονισμού του εργατικού κινήματος με σύμμαχα στρώματα.

Οπως ειπώθηκε και στο κλείσιμο, αυτή η δράση σήμερα εγγράφεται στο πώς θα εμφανιστούν οι συνθήκες στο μέλλον.

Στο επίκεντρο της εισήγησης και των τοποθετήσεων τέθηκε πως η επαγρύπνηση και η ετοιμότητα, που απορρέουν από τον χαρακτήρα του Κόμματος, αφορούν το πώς δουλεύουμε τις δράσεις των «πάνω» σε συνδυασμό με τις διαθέσεις των «κάτω». Είναι η προσπάθεια που κάνουμε να δυσκολέψουμε τον αντίπαλο.

Τονίστηκε η ανάγκη να συνειδητοποιείται πιο βαθιά ότι αυτό που κάνουμε σήμερα επιδρά, για αυτό και ο αντίπαλος στήνεται απέναντί μας με διάφορους τρόπους, μας μελετά, παίρνει υπόψη στο δικό του σχέδιο, κάνει και προσαρμογές. Οτι το σύνολο της παρέμβασής μας δεν είναι κάποια «ειδική εκπαίδευση, κάποια πρόβα για το μέλλον» που θα την κάνουμε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Αυτό το καθοδηγητικό ζήτημα εξηγήθηκε πως βρέθηκε στο κέντρο της δουλειάς των Οργάνων της περιοχής το περασμένο διάστημα, θέτοντας τον στόχο αυτό να γίνεται με ενιαίο ιδεολογικό, πολιτικό, μαζικό σχέδιο παρέμβασης, με τα τρέχοντα ζητήματα και τις εξελίξεις ενταγμένα στα στρατηγικά, με ευελιξία προσαρμογής, με επίκεντρο τους χώρους ευθύνης που κάθε Οργάνωση ιεραρχεί.

Γιατί, όπως τονίστηκε και στο κλείσιμο, δεν αρκεί να σχεδιάζουμε μόνο σε επίπεδο μιας γενικής πολιτικής ζύμωσης που οπωσδήποτε χρειάζεται ή μόνο σαν γενική αντιπαράθεση θέσεων, χρειάζεται εμπράγματα στο πεδίο, από «τα κάτω» να δένουν τα βασικά ζητήματα, αυτά που συγκροτούν τη στρατηγική μας αντίληψη, την αναγκαιότητά της.