Αν κάτι δείχνει το «ταμείο» του 2025, είναι ότι κάθε φορά που πήρε κουράγιο ο λαός, κάθε γεγονός από το οποίο μπόρεσε να αντλήσει αισιοδοξία, κάθε εξέλιξη που φανέρωσε τις δυνατότητες να στραπατσαριστεί η πολιτική που τον τσακίζει, είχε τη δική του σφραγίδα, τη σφραγίδα της οργανωμένης πάλης και της συλλογικής διεκδίκησης.

Αυτό επιβεβαιώνεται από τους μεγάλους αγωνιστικούς σταθμούς του 2025, φωτίζοντας και τα επόμενα βήματα μπροστά σε πιθανά νέα μεγάλα ξεσπάσματα, με απότομες και σύνθετες εξελίξεις, εξαιτίας των μεγάλων αντιθέσεων που οξύνονται. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος άλλωστε είναι εδώ, η καπιταλιστική οικονομική κρίση απειλεί ανοιχτά τις πιο ισχυρές οικονομίες, στοιχεία που δεν αποκλείεται να οδηγήσουν σε μαζική ριζοσπαστικοποίηση, όξυνση της ταξικής πάλης, μεγάλη κίνηση μαζών.

Το ερώτημα λοιπόν «τι πρέπει να γίνει;», που όλο και περισσότερο βασανίζει τους εργαζόμενους, μετατρέπεται στο «τι αγώνας χρειάζεται σήμερα, τι κίνημα;», ώστε να δυναμώσει η σύγκρουση με το σύστημα που σαπίζει και οδηγεί τους λαούς στον όλεθρο. Από αυτή τη σκοπιά μπορούν οι εργαζόμενοι να δουν αγώνες που δόθηκαν, όπως οι παρακάτω, με το βλέμμα στις επόμενες μάχες, για την οργάνωση της σύγκρουσης με το κράτος, την κυβέρνηση και το κεφάλαιο.

- Η μεγάλη απεργία με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εργατοϋπαλλήλων και τα πρωτοφανή σε μαζικότητα συλλαλητήρια της 28ης Φλεβάρη 2025. Κινητοποιήσεις που τροφοδότησαν την αναμέτρηση με την εγκληματική πολιτική του κέρδους, η οποία μετατρέπει τη ζωή του λαού σε μια απέραντη κοιλάδα των Τεμπών. Και τι απέδειξε αυτή η μέρα; Οτι απέναντι στην προκλητική προσπάθεια για συγκάλυψη των αιτίων που οδήγησαν στα Τέμπη, αυτό που τροφοδοτεί τις ελπιδοφόρες αγωνιστικές διεργασίες, αυτό που ξεγυμνώνει κάθε ισχυρισμό κράτους και κυβέρνησης και που πραγματικά τους δυσκολεύει να κουκουλώσουν το έγκλημα, είναι η δράση των σωματείων που κορυφώθηκε με την απεργία. Είναι η πάλη που βάζει στο επίκεντρο όλα τα «Τέμπη» του κέρδους, που δεν εγκλωβίζει τον λαό στην «αναμονή» για αποκατάσταση του «κράτους δικαίου» από κυβερνητικούς «σωτήρες», που δεν ξεπλένει την ΕΕ και την πολιτική της, αλλά τροφοδοτεί τη σύγκρουση με το σάπιο και επιλεκτικά «ανίκανο» αστικό κράτος.

- Οι διαρκείς και πολύμορφες δράσεις αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης: Από συλλαλητήρια μέχρι μπλοκαρίσματα θανατηφόρων φορτίων από λιμάνια για το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Κινητοποιήσεις που έβαλαν στο στόχαστρο τη στρατηγική συνεργασία με τους χασάπηδες της Μέσης Ανατολής, η οποία αποτελεί «νεύρο» για την αστική τάξη και όλες τις κυβερνήσεις. Κυρίως ανέδειξαν τι σημαίνει στην πράξη η «γεωπολιτική αναβάθμιση» που ενώνει όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, μπλέκοντας βαθιά τον λαό και τη χώρα στο πολεμικό μακελειό για τα κέρδη των ομίλων. Φανέρωσαν όμως και ότι οι λαοί που αγωνίζονται, όπως ο παλαιστινιακός λαός για τη δική του πατρίδα, δεν είναι ποτέ μόνοι τους, έχουν στο πλευρό τους τα εκατομμύρια εργαζομένων και νεολαίας που διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο.

- Οι απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις που ξεδιπλώθηκαν ενάντια στη 13ωρη εργασία, στον αντιλαϊκό - πολεμικό προϋπολογισμό του 2026 κ.ά. Κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν με αποφάσεις Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών, Συνδικάτων, κόντρα στην υπονόμευση και την απεργοσπασία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ (συνδικαλιστές ΠΑΣΟΚ - ΝΔ). Με πλαίσιο πάλης που δίνει απάντηση τόσο στην κυβέρνηση, φωτίζοντας τη στρατηγική του κεφαλαίου για ένταση της εκμετάλλευσης σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας, όσο και στη σοσιαλδημοκρατία που καλλιεργεί το δηλητήριο της τάχα «εξαίρεσης» της Ελλάδας από την ευρωπαϊκή κανονικότητα. Με συσκέψεις εκατοντάδων σωματείων σε όλη τη χώρα που προετοίμασαν τέτοιες κινητοποιήσεις, και με καθοριστική τη συμβολή του ΠΑΜΕ, επιβεβαιώνοντας τις δυνατότητες που υπάρχουν για ανάπτυξη αυτής της πάλης «από τα κάτω», για να πολλαπλασιαστούν οι δυνάμεις που συντονίζουν τον αγωνιστικό τους βηματισμό απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου. Μια πολύτιμη παρακαταθήκη, ειδικά μετά την «κοινωνική συμφωνία» που υπέγραψε η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ με την κυβέρνηση και τους βιομήχανους, διαμορφώνοντας τη νέα «τρόικα» για τη διασφάλιση της σταθερότητας στην επίθεση στη ζωή της εργατικής τάξης.

- Η αντίστοιχη δραστηριότητα σε μια σειρά κλάδους για τις Συλλογικές Συμβάσεις, η μάχη για κατοχύρωση σύγχρονων δικαιωμάτων, για μισθούς και ωράρια, για Υγεία και Ασφάλεια κ.ο.κ. Μια δράση σε διαρκή αναμέτρηση με το νομοθετικό πλαίσιο όλων των κυβερνήσεων, επιβεβαιώνοντας ότι αυτή δεν δίνεται με ανεβοκατεβάσματα κυβερνήσεων, που η καθεμία συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η προηγούμενη, αλλά με οργάνωση και πάλη στους χώρους δουλειάς.

- Η βελτίωση των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα, με την ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων, που επίσης φανερώνει δυνατότητες για μεγαλύτερη συσπείρωση. Αυτό αποτυπώνεται με χαρακτηριστικό τρόπο στο Δημόσιο με την πρωτιά της ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ, σε μεγάλα Εργατικά Κέντρα όπως στην Εύβοια, στους υγειονομικούς με τη ΔΗΠΑΚ στην ΕΙΝΑΠ κ.α. Αλλά και με την ενίσχυση της οργάνωσης στα Σωματεία, με τη συγκρότηση νέων σε μια σειρά χώρους δουλειάς, μέσα από σκληρή προσπάθεια απέναντι στην εργοδοσία.

- Ο μεγαλειώδης ξεσηκωμός των βιοπαλαιστών αγροτοκτηνοτρόφων που είναι σε εξέλιξη, με τα δεκάδες μπλόκα σε όλη τη χώρα, τα οποία καταφέρνουν να στριμώξουν την κυβέρνηση, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια συκοφάντησης και υπονόμευσης. Ενας αγώνας που βάζει στο στόχαστρο την πολιτική της ΕΕ, δείχνει στην πράξη ότι η θωράκιση της κερδοφορίας των βιομηχάνων σημαίνει ξεκλήρισμα των βιοπαλαιστών και ακρίβεια για όλο τον λαό, αλλά και το αντίστροφο: Οτι για να αποσπάσουν κάτι οι εργαζόμενοι και οι βιοπαλαιστές, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, ότι η κερδοφορία δεν συναντιέται πουθενά με τις λαϊκές ανάγκες. Φανερώνει ταυτόχρονα τη δύναμη της αλληλεγγύης και της κοινής πάλης με την εργατική τάξη ενάντια στον κοινό αντίπαλο, ρίχνοντας στο κενό τον «κοινωνικό αυτοματισμό» που επιχείρησαν η κυβέρνηση, οι βιομήχανοι, οι μεγαλοξενοδόχοι και άλλοι καπιταλιστές.

Η «αγωνιστική ανασκόπηση» του 2025 δείχνει ότι το 2026 δεν είναι απλά «κενές σελίδες», αλλά έχει πάνω του εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να δυναμώσουν και να γενικευτούν για να δουν πραγματικά οι εργαζόμενοι «άσπρη μέρα».

Κυρίως να δυναμώσει η πεποίθηση ότι μόνη ελπιδοφόρα προοπτική είναι τέτοιοι αγώνες να απλωθούν σε περισσότερους χώρους, να αγκαλιάσουν χιλιάδες νέους εργάτες, αυτοαπασχολούμενους, βιοπαλαιστές. Να αλλάξουν οι συσχετισμοί παντού, να αποκτήσει ακόμα καλύτερες βάσεις η συμμαχία της εργατικής τάξης με τους βιοπαλαιστές στην πόλη και την ύπαιθρο.

Και να συνενωθούν όλοι αυτοί οι αγώνες σε ένα μεγάλο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα βάλει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, ο οποίος έτσι κι αλλιώς είναι «συνενωμένος» απέναντι στον λαό: Το σύστημα του κέρδους, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ που σέρνουν σε νέες θυσίες για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Μόνο έτσι και σε σύγκρουση με το σάπιο κράτος του κεφαλαίου μπορεί να βαδίσει το κίνημα προς την πραγματική διέξοδο, για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας.

Οσο το 2025 έδωσε «δείγματα» του τι μπορεί να γίνει αν ο λαός βαδίσει αυτόν τον δρόμο, έτσι και το 2026 μπορεί να σημαδευτεί από το δυνάμωμα της αμφισβήτησης, για να βάζει ακόμα πιο «δύσκολα» στον αντίπαλό του και να στεριώνει τον βηματισμό της σύγκρουσης και της ανατροπής. Για να πάρει ο λαός στα χέρια του την εξουσία και τη διακυβέρνηση, να βάλει τέρμα στην εκμετάλλευση, στους πολέμους και την εμπλοκή, τις θυσίες για τα κέρδη των λίγων.