Η «ομοψυχία» τους είναι το «βαστάτε γερά - πολεμήστε σκληρά», εκεί που διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία των «στρατηγικών συμμάχων», δηλαδή του ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Το «όλοι μαζί για τον οικουμενικό ελληνισμό» είναι το «βάλτε πλάτη» για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση, με «δυνατό χαρτί» τη βαθιά εμπλοκή στο μακελειό, για τη μοιρασιά της λείας.

Αυτά είναι βέβαια διαχρονικές αλήθειες στον καπιταλισμό, εκεί δηλαδή που σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο πατρίδες» σε σύγκρουση: Από τη μία η πατρίδα της άρχουσας τάξης, που συνδέεται με τα κέρδη και τη γεωπολιτική ισχύ της, τη θωράκιση της εκμετάλλευσης και της εξουσίας της με το καρότο και το μαστίγιο. Και από την άλλη η πατρίδα του λαού, που συνδέεται με τη ζωή και την Ιστορία των αγώνων του, με τη δουλειά του, την ανάγκη να ζει ειρηνικά και να διαφεντεύει τον τόπο του, να αξιοποιεί τους ενεργειακούς και άλλους πόρους για τις σύγχρονες ανάγκες του, να οικοδομεί σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος, φιλίας και αλληλεγγύης με όλους τους λαούς. Δυο πατρίδες που δεν διασταυρώνονται πουθενά, ούτε την περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, ούτε βέβαια στον πόλεμο.

Γιατί, όπως ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος γεννιέται από την ιμπεριαλιστική «ειρήνη», σαν το παιδί από τη μάνα, έτσι και η «ομοψυχία» τους ξεκινάει από τις «κανονικές συνθήκες» της «ειρηνικής» εκμετάλλευσης για τη θωράκιση της κερδοφορίας και φτάνει μέχρι τις πολεμικές συνθήκες της πιο άγριας βίας και εκμετάλλευσης, πάντα με τον ίδιο σκοπό.

Ποιον «οικουμενικό ελληνισμό» θωρακίζει η κυβέρνηση, σχεδιάζοντας να στείλει ακόμα και εκστρατευτικό σώμα στη Γάζα στο πλαίσιο της επέκτασης της αμερικανο-ισραηλινής κατοχής; Ποια «σταθερότητα» φέρνουν τα ΝΑΤΟικά οπλικά συστήματα για τα οποία ματώνει ο λαός, όπως η υπερσύγχρονη φρεγάτα, που η πρώτη της αποστολή ήταν στην Κύπρο, ενταγμένη σε δύναμη κρούσης στην Ανατολική Μεσόγειο; Ακριβώς την «πατρίδα» των κερδών μιας χούφτας παρασίτων, που τρίβουν τα χέρια τους για τη στροφή στην πολεμική οικονομία και τα ανοίγματα σε νέες αγορές. Που στα μάτια τους στριφογυρνούν ...δολάρια με τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, ενώ παλεύουν για να βρεθούν σε θέσεις ισχύος στις σημερινές σύνθετες συνθήκες.

Γι' αυτό η κυβέρνηση πρωτοστατεί στις ΝΑΤΟικές βρωμοδουλειές, βαφτίζοντάς τες μάλιστα προκλητικά «αμυντική αποστολή», όπως έκανε στην Κύπρο. Γι' αυτό οι συμβάσεις με τους ενεργειακούς ομίλους για τη μοιρασιά των θαλάσσιων οικοπέδων χαρακτηρίστηκαν ως η «Belharra της ενεργειακής διπλωματίας», επιβεβαιώνοντας όχι απλά ότι θα θησαυρίζουν τα μονοπώλια που βυθίζουν τον λαό στην ενεργειακή φτώχεια, αλλά ότι ματώνει κι από πάνω για εξοπλισμούς που αποτελούν την άλλη όψη του «ενεργειακού κόμβου».

Τι απομένει λοιπόν στις «δύο πατρίδες»: Στην πατρίδα του κεφαλαίου τα νέα κέρδη και οι μεγαλύτερες περισσότερες μπίζνες. Στην πατρίδα του λαού η ανασφάλεια και οι επικίνδυνες διευθετήσεις, το λεηλατημένο εισόδημα για να στηρίζονται οι «εθνικές επιτυχίες». Τα σημεία «μηδέν» που γίνονται στόχοι αντιποίνων και πολλαπλασιάζονται, ο πλούτος του να λεηλατείται και από πηγή ευημερίας να μετατρέπεται σε κατάρα και πεδίο σφοδρών ανταγωνισμών. Από αυτή την «πατρίδα» δεν θα μπορούσε να λείπει και η «κουλτούρα φέρετρων» την οποία επικαλείται η κυβέρνηση...

Σήμερα επιστρατεύεται η ίδια «φανέλα», για να ντύσει τα δρομολόγια του θανάτου των εφοπλιστών από τα περάσματα του πολέμου. Εκεί, που σε μια νύχτα τα ναύλα δεκαπλασιάστηκαν, οι εφοπλιστές μυρίστηκαν ακόμα περισσότερα κέρδη και στέλνουν τα πληρώματα μέσα στη φωτιά του πολέμου.

Οι «δυο πατρίδες» σε πανοραμική άποψη:

Από τη μία των ναυτεργατών που κινούν όλο αυτό τον στόλο. Που ζουν για μήνες τους κινδύνους στη θάλασσα, με ανεπαρκείς οργανικές συνθέσεις και λειψά μέτρα ασφάλειας γιατί «κοστίζουν». Και, τώρα βλέπουν βόμβες να σκάνε δίπλα τους, περιμένουν πότε θα είναι οι επόμενοι. Χάνουν μπροστά στα μάτια τους συναδέλφους τους στον Περσικό Κόλπο και την ίδια στιγμή τα αφεντικά τούς εκβιάζουν με τα «θανατόχαρτα», τους μοιράζουν «μπόνους» για να αναλάβουν την ευθύνη και να συντηρήσουν τη φήμη των «κουρσάρων» εθνικών ...ευεργετών.

Και, από την άλλη, η «πατρίδα» των εφοπλιστών, που από τις βίλες και τις θαλαμηγούς τους εναλλάσσουν στους υπολογιστές τους τα στίγματα των βαποριών τους στον παγκόσμιο χάρτη με τους πίνακες των χρηματιστηρίων, των ναύλων και των συμβολαίων που κλείνουν, μετρώντας τα χαρτοφυλάκιά τους. Οι ίδιοι απολαμβάνουν την πολλαπλή στήριξη από το κράτος: Από το αφορολόγητο πετρέλαιο και τις επιδοτήσεις στην ακτοπλοΐα μέχρι τα ΜΑΤ και τα δικαστήρια όταν οι ναυτεργάτες διεκδικούν, και τελικά, όταν χρειάζεται, τις φρεγάτες για να τους φυλάνε τα δρομολόγια.

Ποιο «εθνικό συμφέρον» λοιπόν συνδέει τους ναυτεργάτες με τα αφεντικά τους; Ποιον «κοινό τόπο» μοιράζονται αυτοί που παίζουν τη ζωή τους κορόνα - γράμματα και αυτοί που πλουτίζουν από τον μόχθο τους;

Τρόπος ύπαρξης για την πατρίδα των ισχυρών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων είναι η ένταση της εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς και η βαθιά εμπλοκή στα πολεμοκάπηλα σχέδια. Τρόπος ύπαρξης είναι το κράτος τους να γίνεται ακόμα πιο εχθρικό για τον λαό, να σκληραίνει την καταστολή, να προωθεί την ενσωμάτωση. Από τη μία να αφήνει τους εργαζόμενους ανυπεράσπιστους και εκτεθειμένους σε κάθε λογής κινδύνους και από την άλλη να τους αντιμετωπίζει σαν «εσωτερικούς εχθρούς» όταν οργανώνονται και παλεύουν για το δίκιο τους, όταν παλεύουν ενάντια στην πολεμική εμπλοκή.

Αυτός ο «τρόπος ύπαρξης» εκφράζεται σε κάθε συμφορά του λαού, σε κάθε έγκλημα που φέρει τη σφραγίδα κράτους και εργοδοσίας. Στα Τέμπη και στις «Βιολάντες», στους πάνω από 200 νεκρούς εργάτες σε χώρους δουλειάς, στις γειτονιές - παγίδες θανάτου, εκεί που η «πατρίδα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας αποδεικνύεται κάθε φορά πολύ «στενή» για να χωρέσει όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.

Ο ίδιος «τρόπος ύπαρξης» εκφράζεται εκεί που αυτή η «πατρίδα», η πατρίδα των ομίλων, όταν κρίνονται τα κέρδη τους δεν αφήνει τίποτα στην τύχη του. Περνάει νόμους με τη συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων για το πιο αποτελεσματικό ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, εξασφαλίζει «πακέτα» με ζεστό χρήμα, όπως τώρα για την πιο γρήγορη στροφή στην πολεμική οικονομία.

Στις κρίσιμες στιγμές που εκτυλίσσονται, αυτός ο δρόμος μπορεί να κάνει τη διαφορά για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Με σύνθημα «καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής - καμιά θυσία για τα κέρδη των ομίλων και τους πολέμους τους». Με το ΚΚΕ μπροστά ο λαός μπορεί να περάσει στην αντεπίθεση, να απαλλαγεί οριστικά από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.