Κινηματογραφική εβδομάδα που δεν γνωρίζουμε ακριβώς πόσες και ποιες ταινίες βγαίνουν στη διανομή! Αλλος ακυρώνει προβολές και ταινίες κι άλλος προσθέτει... Εκτός από κάποιες λίγες ταινίες που δεν παρακολουθήσαμε λόγω του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, θα μιλήσουμε για αρκετές ακόμα, αν και δεν είναι μια καλή εβδομάδα για τα σινεμά! Ευτυχώς συνεχίζονται για δεύτερη εβδομάδα οι προβολές της ταινίας «Γυναίκες μαχήτριες - Μέρος Γ' 1960-1974» του Λεωνίδα Βαρδαρού στον κινηματογράφο «Τριανόν» και αυτή είναι η πρότασή μας και για αυτή την εβδομάδα. Η ταινία θα προβάλλεται Παρασκευή 20/3, Σάββατο 21/3 και Δευτέρα 23/3 στις 18.30. Σπεύσατε!

Δυο παιδικοί φίλοι από ένα μικρό χωριό στη Βόρεια Ινδία ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί, ελπίζοντας ότι η δουλειά θα τους φέρει τον σεβασμό που δεν είχαν ποτέ. Ωστόσο, καθώς πλησιάζουν τον στόχο τους, η πίεση και οι δυσκολίες δημιουργούν προβλήματα στη φιλία τους.

Η πιο ωραία ταινία της εβδομάδας βασίζεται στην αληθινή ιστορία δυο φίλων, των Mohammad Saiyub και Amrit Kumar που συγκλόνισαν με την ιστορία τους την Ινδία. Στις 15 Μάη 2020, μια φωτογραφία κατέγραψε μια σπαρακτική στιγμή κατά μήκος ενός αυτοκινητόδρομου στην κεντρική Ινδία: Ο Mohammad κρατούσε στην αγκαλιά του τον φίλο του Amrit, αφυδατωμένο χωρίς τις αισθήσεις του. Δίπλα τους βρίσκονταν ένα μισοάδειο μπουκάλι νερό και μια κόκκινη σακούλα. Ηταν εγκλωβισμένοι εργάτες σε άλλη πόλη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους, που λόγω του λοκντάουν αναγκάστηκαν να γυρίσουν με τα πόδια... Δεν θα πούμε περισσότερα. Αυτό που θα πούμε είναι ότι στην ταινία αντικατοπτρίζονται όλοι οι ταξικοί διαχωρισμοί στην Ινδία και φυσικά η φτώχεια και η απελπισία. Παρά τις αδυναμίες της, η ταινία μάς χτύπησε τη φλέβα στον λαιμό... Οταν, δε, ψάξαμε και μάθαμε την αληθινή ιστορία... Αξίζει να αναφέρουμε και δυο παραλειπόμενα. Η ταινία λογοκρίθηκε σε κάποια σημεία από το Κεντρικό Συμβούλιο Πιστοποίησης Κινηματογράφου της Ινδίας και ο Μάρτιν Σκορσέζε ανέλαβε συμπαραγωγός της αφού την είδε.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000. Μια κλοπή όπλων από ένα στρατόπεδο. Ενας γνωστός εγκληματίας κρατάει όμηρο μια οικογένεια στο Παγκράτι και απειλεί να την ανατινάξει αν δεν εμφανιστεί ζωντανά στην τηλεόραση...

Η υπόθεση Σορίν Ματέι είναι μια υπόθεση που πραγματικά συγκλόνισε την εποχή της. Ηταν η πρώτη φορά που η ζωντανή τηλεόραση χρησιμοποιήθηκε σαν «μέσο διαπραγμάτευσης» για κάποιον και σαν αγωνιώδες «θέαμα» για τους τηλεθεατές. Βαρύτατες βέβαια ήταν και οι ευθύνες της αστυνομίας και του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για τον χειρισμό τους στην υπόθεση, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο μιας νέας κοπέλας, της Αμαλίας Γκινάκη, τους τραυματισμούς των αστυνομικών αλλά και αργότερα τον θάνατο του Σ. Ματέι στις φυλακές Κορυδαλλού... Η ταινία εδώ μπλέκει δυο διαφορετικές υποθέσεις σε μία, για να μην επικαλεστεί πιστή αναπαράσταση της υπόθεσης... Αυτό που καταφέρνει είναι ένα χλιαρό αποτέλεσμα, που «δίνει» δήθεν αιτιολόγηση στις αποτρόπαιες συνθήκες που τελέστηκαν τούτα τα εγκλήματα. Η τηλεόραση μοιάζει σαν ναός που παίζει τον κρισιμότερο ρόλο στην έκβαση της υπόθεσης, ενώ στην πραγματικότητα η τηλεθέαση και οι δείκτες της ήταν ο «νόμος». Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν τα καταφέρνει ούτε το σενάριο, ούτε η ακόμα πιο χλιαρή σκηνοθεσία να προκαλέσουν ενδιαφέρον! Το δε γεγονός ότι όταν όλα τελειώνουν οι παρουσιαστές πηγαίνουν σπίτι τους, είναι τουλάχιστον αστείο. Μοιάζει σαν οι άνθρωποι που το εμπνεύστηκαν να μην έχουν περάσει ούτε απέξω από κοντρόλ ειδήσεων ή ζωντανής εκπομπής, γιατί τότε θα ήξεραν ότι η ένταση που υπάρχει καθημερινά στους χώρους αυτούς είναι για τρελοκομείο, όχι για σιγή νεκροταφείου! Πολύ καλός είναι ο Ορφέας Αυγουστίδης, παρά τον άχαρο ρόλο του.

H ζωή και το έργο του Φραντς Κάφκα, από τα παιδικά του χρόνια έως τον πρόωρο θάνατό του το 1924.

Η Αν. Χόλαντ έχει κάνει αρκετές βιογραφίες έως σήμερα, η άποψή μας είναι ότι δεν τα έχει καταφέρει ουσιαστικά σε καμία, γιατί ενώ ξέρει να αναπαριστά σωστά την εκάστοτε εποχή, έχει πάντα πρόβλημα με το περιεχόμενό της και τελικά με την αφήγησή της. Συνήθως επιλέγει να αναπαραστήσει ιστορίες με το «σιδηρούν παραπέτασμα», αλλά εδώ έπιασε τον θρυλικό συγγραφέα Φραντς Κάφκα. Απορήσαμε πώς δεν πέταξε καμιά Οκτωβριανή «δικτατορία», έτσι να βρίσκεται, αφού ο Κάφκα πέθανε το 1924... Ευτυχώς τη γλιτώσαμε αυτήν τη φορά! Η ταινία μοιάζει σαν να είναι παραγγελία του μουσείου για διαφημιστικούς λόγους, μια και συχνά πυκνά μας το εντάσσει στην αφήγηση! Αυτό το ατέλειωτο μπρος και πίσω στην ιστορία δεν μας επέτρεψε να παρακολουθήσουμε τη ζωή του σπουδαίου συγγραφέα. Το γεγονός ότι εστιάζει εμμονικά στη σχέση με τον πατέρα του και τις γυναίκες της ζωής του αποδυναμώνει την ουσία, καθώς την ίδια στιγμή δεν μαθαίνουμε τι έγραψε, πώς εμπνεύστηκε το έργο του κ.λπ. Επειδή δυστυχώς δεν μπορούμε όλοι να μεταφερθούμε στο μουσείο προς τιμήν του στην Πράγα, ας διαβάσουμε κάποιο από τα σπουδαία βιβλία του, σίγουρα πιο πολλά θα αποκομίσουμε!

Η Γιασμίν, μια Ιρανή που ζει και εργάζεται ως γιατρός στη Γερμανία, αναγκάζεται να επιστρέψει στο Ιράν μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της, από τον οποίον είχε απομακρυνθεί για περίπου τριάντα χρόνια. Μαζί της ταξιδεύει ο μικρός γιος της, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, γεγονός που κάνει το ταξίδι και την παραμονή στη χώρα ακόμη πιο δύσκολη.

Τούτη η ταινία έχει μια νοσταλγία για την πατρίδα, τις ρίζες και ταυτόχρονα μας δείχνει ένα πολύ διαφορετικό Ιράν, από αυτό που συναντάμε στις ιρανικές ταινίες τελευταία. Ενα Ιράν χωρίς αντιφάσεις, χωρίς αληθινή ζωή, που όλοι είναι ευγενικοί, πρόθυμοι να βοηθήσουν τους «διαφορετικούς» επισκέπτες του, σχεδόν σαν παραμύθι θα λέγαμε... Αντιλαμβανόμαστε ότι ο σκηνοθέτης «χρησιμοποιεί» τον αυτισμό για να αναδείξει το «θαύμα» της αποδοχής και της αγάπης, όμως νιώθουμε ότι το φτάνει στα μεταφυσικά όριά του... Πράγμα που μας κάνει να μη συμφωνούμε μαζί του.

Την Κυριακή 22/3 στις 17.00 στον κινηματογράφο «Τριανόν» θα προβληθεί η ταινία «Persona» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν στο πλαίσιο του «Σινέ - Λακάν». Οι Νύχτες Πρεμιέρας συνεχίζοντας τις μεταμεσονύχτιες προβολές τους «Late Night Specials», παρουσιάζουν την Παρασκευή 20/3 στις 23.00 στο «Cinobo Οπερα 1» τις ολοκληρωμένες εκδόσεις (Extended Versions) των ταινιών «Καζίνο» (Casino) του Μάρτιν Σκορσέζε και το Σάββατο 21/3 στις 00.15 την ταινία «Λάμψη» (The Shining).

Το 26ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου φέτος διεξάγεται από τις 24 Μαρτίου έως και τις 2 Απριλίου στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, την Πάτρα και τα Χανιά. Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις παρακάτω αίθουσες: Αθήνα: Δαναός, Αστορ, Ιδρυμα Β. & Ε. Γουλανδρή, Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Auditorium Theo Angelopoulos (Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος), Θεσσαλονίκη: Σταύρος Τορνές, Πάτρα: Πάνθεον, Λάρισα: Victoria Cinemas και Χανιά: Cine Αττικόν. Ο τίτλος του φετινού φεστιβάλ είναι «Το αποτύπωμα της Τέχνης μέσα μας», γιατί «τα αποτυπώματά μας στις τέχνες, κάθε ένα διαφορετικά, μοναδικά, και όλα μαζί σχηματίζουν μια συλλογική δυνατή εικόνα» και αντλεί έμπνευση από τη Μεσόγειο. Συνολικά το πρόγραμμά του περιλαμβάνει 40 ταινίες, με 9 από αυτές να αποτελούν το επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του, αλλά και αρκετές παράλληλες εκδηλώσεις. Το Φεστιβάλ ξεκινά με την ταινία «L'Etranger» /«Ο Ξένος» του Φρανσουά Οζόν και ρίχνει αυλαία την ταινία «Partir un jour»/ «Θα φύγω μια μέρα» της Αμελί Μπονάν. Αναλυτικές πληροφορίες εισιτηρίων και προβολών θα βρείτε στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ: www.fff25.gr