«Δεν έχει νόημα να αγωνίζεσαι», «δεν έχει νόημα να συμμετέχεις», «δεν έχει νόημα να οργανώνεσαι», «δεν έχει νόημα να ψηφίζεις»... Ατάκες που σηματοδοτούν την πιο συστηματική, απεγνωσμένη προσπάθεια όλων των επιτελείων του συστήματος να γίνουν viral. Να μπουν στο μυαλό σου, να κάτσουν εκεί και να σε αφοπλίσουν πριν καν σκεφτείς να αντιδράσεις.

Γιατί όταν πειστείς ότι «δεν έχει νόημα», έχουν ήδη κερδίσει χωρίς να σε αντιμετωπίσουν. Γιατί όταν επιλέγεις να λείπεις, δεν σε κάνει ουδέτερο, σε κάνει αόρατο. Και οι αόρατοι δεν ενοχλούν κανέναν. Δεν πιέζουν. Δεν διεκδικούν. Δεν μετράνε. Μετατρέπονται σε αριθμούς, σε ποσοστά, σε «δεδομένα», που απλώς επιβεβαιώνουν ότι όλα μπορούν να συνεχιστούν όπως είναι.

Η αποχή είναι το καλύτερο δώρο στην κυβέρνηση, σε όλους αυτούς που αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Και το ξέρουν. Γι' αυτό τη σπρώχνουν. Γι' αυτό καλλιεργούν τη μοιρολατρία. Γι' αυτό επενδύουν τόσο στο «τίποτα δεν αλλάζει», στο «κοίτα τη δουλειά σου».

Αλλά εδώ υπάρχει μια αλήθεια που προσπαθούν να θάψουν: Το νόημα το καθορίζει η ζωή μας, οι ανάγκες μας. Αυτές οριοθετούν τη σημασία των πράξεών μας. Αυτές δίνουν περιεχόμενο στη δράση μας, στον αγώνα μας, στις επιλογές μας. Οσα κάνουμε έχουν νόημα γιατί εξυπηρετούν αυτά που έχουμε ανάγκη. Και οι ανάγκες μας είναι εδώ, πιεστικές, καθημερινές: Να σπουδάσουμε ουσιαστικά. Να πάρουμε πτυχίο με αξία. Να δουλέψουμε με δικαιώματα. Να έχουμε επαρκή, ποιοτικό ελεύθερο χρόνο. Να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Γι' αυτό έχει νόημα να αγωνίζεσαι, γιατί παλεύεις για τα όνειρά σου. Γι' αυτό έχει νόημα να συμμετέχεις, γιατί δεν αφήνεις άλλους να καθορίζουν το μέλλον σου. Γι' αυτό έχει νόημα να οργανώνεσαι, γιατί μόνος είσαι αδύναμος, μαζί αποκτάς δύναμη. Γι' αυτό έχει νόημα να ψηφίζεις στις φοιτητικές εκλογές «Πανσπουδαστική ΚΣ», γιατί ενισχύεις τη φωνή σου, την κάνεις να μετράει.

Η ζωή δεν κερδίζεται από τους απόντες. Δεν γράφεται από όσους «κρατάνε αποστάσεις». Κερδίζεται από αυτούς που παίρνουν θέση. Κερδίζεται στο «μαζί». Κερδίζεται απέναντι σε αυτούς που σε θέλουν μόνο, σιωπηλό και τελικά αδύναμο. Και αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική σύγκρουση που αποτυπώνεται και στις φοιτητικές εκλογές: Από τη μία ένα σύστημα που χρειάζεται την απουσία σου για να λειτουργεί ανενόχλητο, από την άλλη η αστείρευτη δύναμη που γεννιέται όταν αποφασίζεις να είσαι παρών. Από τη μία εγκλήματα, μνημόνια, σκάνδαλα, σαπίλα, διαφθορά, πλαστά πτυχία, εξαγορά συνειδήσεων, καταστολή, αυταρχισμός, και από την άλλη τα καθαρά βλέμματα, η αλληλεγγύη, η συλλογική διεκδίκηση για τη ζωή που μας αξίζει!

Ψηφίζοντας «Πανσπουδαστική ΚΣ» ξέρεις ότι ψηφίζεις για σένα, για τα συμφέροντά σου, τις ανάγκες σου, τις σπουδές και τη ζωή σου.

Ηδη 4 χρόνια τώρα, με την «Πανσπουδαστική ΚΣ» 1η δύναμη στους Φοιτητικούς Συλλόγους πανελλαδικά, καταφέραμε συλλογικά να υπερασπιστούμε τις σπουδές και τα δικαιώματά μας:

Ακυρώσαμε την είσοδο της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Εμποδίσαμε την απόσπαση της παιδαγωγικής επάρκειας από τα πτυχία των καθηγητικών σχολών.

Βάλαμε εμπόδια στις διαγραφές των φοιτητών, με 30.000 φοιτητές να καταφέρνουν τη συνέχιση των σπουδών τους.

Πραγματοποιήσαμε τα μεγαλύτερα φοιτητικά συλλαλητήρια των τελευταίων δεκαετιών, απαιτώντας να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, βάζοντας στο στόμα δεκάδων χιλιάδων φοιτητών το σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Μπλοκάραμε τα δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές και τα επί πληρωμή συγγράμματα.

Καταφέραμε να καταδικαστούν μαζικά στη συνείδηση των φοιτητών αντιεκπαιδευτικοί νόμοι, όπως ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στριμώχνοντας την κυβέρνηση.

Εναντιωθήκαμε στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στη διαμόρφωση «κουλτούρας φέρετρων», στα πολεμικά σεμινάρια μέσα στις σχολές, στην απαράδεκτη μείωση των αναβολών στράτευσης για τους φοιτητές.

Δείξαμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε όσους είχαν ανάγκη, διεκδικήσαμε μέτρα στήριξης στους εργαζόμενους φοιτητές, εξασφαλίσαμε δωρεάν συγγράμματα και εξοπλισμό σε εκατοντάδες μαθήματα, πετύχαμε να βελτιωθεί η ποιότητα της σίτισης στις λέσχες, να παρθούν μέτρα ασφάλειας στις φοιτητικές εστίες κ.ά.

Χωρίς τη συλλογική δράση, χωρίς την αλλαγή συσχετισμών σε εκατοντάδες Φοιτητικούς Συλλόγους και την ανάδειξη της «Πανσπουδαστικής ΚΣ» σε 1η δύναμη, δεν θα είχαμε καταφέρει πολλά απ' αυτά και κυρίως να «αλλάξουν τα δεδομένα» στα πανεπιστήμια.

Τώρα κρίνεται αν θα δοθεί συνέχεια, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση εντείνει την επίθεση εναντίον του λαού, που έχει ήδη στα σκαριά νέες αντιδραστικές τομές, με πιο εμβληματική για τη νέα γενιά την αναθεώρηση του άρθρου 16, την κατάργηση και με τη βούλα της δημόσιας δωρεάν Παιδείας, με την επέκταση των διδάκτρων παντού και την εξίσωση των πτυχίων με αυτά των κολεγίων!

Αυτήν την περίοδο λοιπόν αποκτούν άλλο περιεχόμενο οι φοιτητικές εκλογές στις 13 Μαΐου, καθώς μετατρέπονται σε ένα μεγάλο δημοψήφισμα της νέας γενιάς, καθόλου αποκομμένο από τη «μεγάλη εικόνα» των επιπτώσεων της πολεμικής εμπλοκής στη ζωή μας, της υπεράσπισης ή καταδίκης της επικίνδυνης κυβερνητικής πολιτικής. Γιατί το να γυρίσει ένας νέος άνθρωπος την πλάτη σ' αυτήν τη σαπίλα που μας κατακλύζει, να τιμωρήσει τις παρατάξεις των κομμάτων που ευθύνονται για την κατάσταση που ζούμε, για την αβεβαιότητα και ανασφάλεια που μας περιβάλλει, να στείλει μήνυμα ελπίδας και αγώνα, δεν είναι απλώς μια «πολιτική επιλογή», είναι ζήτημα αξιοπρέπειας!

Μη χάσεις την ευκαιρία! Στις 13 Μαΐου πήγαινε και ρίξτο «Πανσπουδαστική»! Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα χάσεις...