Εκτός τόπου και χρόνου είναι η ηγεσία της «Ανεξάρτητης» Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, που διορίζει η κυβέρνηση. Εχουν περάσει πάνω από 48 ώρες από το μακελειό στη «Βιολάντα», χωρίς να λένε λέξη για το τρομακτικό έγκλημα και τον θάνατο των εργατριών! Η κρατική υπηρεσία που υποτίθεται πως είναι αρμόδια για την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας, για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να «βγάλει λάδι» την κυβερνητική πολιτική. Ετσι, η ανακοίνωση όχι μόνο δεν λέει κουβέντα για το έγκλημα, αλλά «ανοίγει πόλεμο» με τα μέσα ενημέρωσης και τα συνδικάτα, για το ποιος είναι ο ...έγκυρος αριθμός νεκρών στη χώρα μας από εργατικά «ατυχήματα». Ολα αυτά για να καταλήξει πως «η χώρα μας (...) παρουσιάζει μια πολύ καλή εικόνα συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη - μέλη της Ενωσης» και ότι «σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των τριών χωρών της ΕΕ όπου παρατηρούνται τα λιγότερα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα...»! Αυτά που συγκαλύπτει η Ανεξάρτητη Αρχή, τα αναδεικνύουν οι εργαζόμενοι στην υπηρεσία, οι οποίοι αναφέρουν σε ανακοίνωση του συλλόγου τους: «Στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας, πάνω από 12.000 επιχειρήσεις, βάσει στοιχείων ΕΡΓΑΝΗ, και χωρίς να υπολογίζονται τα οικοδομοτεχνικά έργα, ελέγχονται από το ΤΕΑΥΕ Τρικάλων - Καρδίτσας με μόλις 4 επιθεωρητές. Με περίπου 600 ελέγχους τον χρόνο, χρειάζονται δεκαετίες για να ελεγχθούν οι επιχειρήσεις έστω και μία φορά». Στα γκέτο της εργοδοσίας η ασυδοσία με τις πλάτες του κράτους και των κυβερνήσεων είναι ο κανόνας. Οχι η εξαίρεση.

Το αφήγημα της «ηρωίδας μάνας», που «δουλεύει το βράδυ για να βλέπει τα παιδιά της», στήνουν διάφορα ΜΜΕ με αφορμή τις εργάτριες που σκοτώθηκαν στη «Βιολάντα». Το παρουσιάζουν μάλιστα ως «διευκόλυνση» από την εργοδοσία, για να προσαρμόζεται η ανάγκη για το μεροκάματο στη φροντίδα του νοικοκυριού. Αλλοι πάλι καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι βάζει μπουρλότο στην «πυρηνική οικογένεια», αφήνοντας τις γυναίκες να δουλεύουν βράδυ, υπονοώντας λίγο - πολύ ότι η θέση τους είναι στο σπίτι και στη φροντίδα παιδιών και γερόντων, ανεξάρτητα από το αν δουλεύουν ή όχι. Αλείφουν βούτυρο στο ψωμί της εκμετάλλευσης και της ανισοτιμίας, που τη θεωρούν βέβαια δεδομένη και απαραβίαστη στο σύστημα του καπιταλιστικού κέρδους. Οι γυναίκες αυτές και δεκάδες ακόμα συναδέλφισσές τους δεν δούλευαν βράδυ από επιλογή, αλλά από ανάγκη, σ' ένα εργασιακό κάτεργο, όπως αποδείχτηκε. Δεν τις διευκόλυνε η εργοδοσία, ούτε το αντεργατικό κράτος, που με τους νόμους του προωθεί την «εναρμόνιση» της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή, με εργασιακές σχέσεις γαλέρας. Κι επειδή νομίζουν ότι μιλάνε και γράφουν σε κενό αέρος, ούτε που περνάει από το μυαλό των διάφορων φωστήρων και δήθεν υπερασπιστών της γυναίκας μάνας και εργάτριας ότι στον σοσιαλισμό η φροντίδα του νοικοκυριού δεν ήταν ατομική υπόθεση και ότι η γυναίκα - εργάτρια είχε μόνιμη και σταθερή δουλειά, 7ωρο - πενθήμερο, με πλήρη μέτρα προστασίας, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, ενώ απαγορευόταν η νυχτερινή εργασία γυναικών στη βιομηχανία.