Το βασικό όμως είναι το ...όραμα που πλασάρει: Μια νεολαία και ένας λαός στην «αναμονή», στη γωνία, θεατές των εξελίξεων. Μακριά από διεκδικήσεις, στριμωγμένοι στην αναζήτηση του «Μεσσία», ανανεώνοντας κάθε φορά τα ραντεβού με την απογοήτευση και τη ματαίωση ψεύτικων ελπίδων. Ετσι θέλει τη νέα γενιά το αστικό πολιτικό σύστημα, σε κάθε του απόχρωση. Γι' αυτό και από τέτοιες «νεολαιίστικες» παρεμβάσεις λείπει κάθε αναφορά στους αγώνες των νέων εργαζομένων, των φοιτητών και μαθητών, στην οργάνωση και στη συλλογική τους διεκδίκηση. Σήμα «αναμονής», λοιπόν, την ίδια στιγμή που το κεφάλαιο και η εξουσία κλιμακώνουν την εφόρμηση στη ζωή, στα δικαιώματα, στο παρόν και στο μέλλον της νεολαίας.

Εφοπλιστές που κάνουν «αρχηγικές» εμφανίσεις και βγάζουν πολιτικούς δεκάρικους ενάντια στο σύστημα γενικώς και στις τράπεζες. Εφοπλιστές που απαντάνε από τα κανάλια τους, ρωτώντας τους πρώτους για τις συνθήκες εργασίας των ναυτεργατών στα καράβια τους, ενώ στήνουν μηχανισμούς για τη στήριξη «νέων» παμπάλαιων κομμάτων της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας. Τραπεζίτες που διαμαρτύρονται ότι η κυβέρνηση απένταξε έργα από το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ εκείνοι τα είχαν προεγκρίνει, και άλλοι που καταγγέλλουν ότι οι «ελίτ» γύρω από το πολιτικό σύστημα «κρατάνε τη χώρα πίσω». Βιομήχανοι που «προβλέπουν» ότι οι επόμενες «φούσκες» και τα «κόκκινα» δάνεια θα είναι στις ΑΠΕ και ζητάνε μεγαλύτερες επιδοτήσεις για το ρεύμα, αλλά και μερίδιο από το πολεμικό φαγοπότι. «Προβληματισμοί» και «σκέψεις» για την αναμόρφωση του «γεωπολιτικού τοπίου», τις συνέπειες του πολέμου και των ανταγωνισμών στην οικονομία. Οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις τους είναι ηφαίστειο που βράζει και τροφοδοτεί διεργασίες στο πολιτικό σύστημα «οριζοντίως και καθέτως», φέρνοντας στην επιφάνεια ρωγμές και ζόρια. Αυτά τα ζόρια όμως και τα «διλήμματα» της αστικής τάξης δεν είναι του λαού, σε καμία εκδοχή τους. Δική του έγνοια πρέπει να είναι πώς θα τους βάλει ακόμα πιο δύσκολα με την οργάνωση και τον αγώνα, για να μην πληρώσει αυτός τα σπασμένα των ανταγωνισμών, των πολέμων, των κρίσεων. Με τη σημαία των δικών του συμφερόντων και αναγκών, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, στον δρόμο της σύγκρουσης με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που όλοι μαζί υπηρετούν.