Ζούμε την περίοδο πολεμικής προετοιμασίας όλων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ από τη μία πλευρά - ΚΙΝΑ, ΡΩΣΙΑ, BRICS από την άλλη), η οποία επιμερίζεται σε όλες τις χώρες μέλη αυτών των λυκοσυμμαχιών. Σε σχεδόν καθημερινή βάση από την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ηγέτες ιμπεριαλιστικών κρατών και ανώτατοι αξιωματούχοι ισχυρών κρατών εκτοξεύουν πολεμικές απειλές εναντίον των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κρατών. Δεν διστάζουν να απειλούν ακόμα και για πυρηνικό πλήγμα τους αντιπάλους τους (ΗΠΑ εναντίον Ρωσίας και τούμπαλιν). Το τελευταίο διάστημα μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ για προβλέψεις κορυφαίων στελεχών κρατών που ηγούνται στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα για τον χρόνο ξεσπάσματος ενός γενικευμένου πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, εναντίον της Ρωσίας κυρίως. Κάποιοι τοποθετούν την έναρξη μέχρι το 2029-2030 και κάποιοι άλλοι ακόμα και του χρόνου το καλοκαίρι. Η Κίνα απειλεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ όσο ποτέ άλλοτε. Εμπορικά και τεχνολογικά έχει διεισδύσει στην αγορά των κρατών της ΕΕ, της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, απειλώντας ευρισκόμενη «μία ανάσα» πίσω από τις ΗΠΑ σε μία σειρά χώρες στις οποίες κυριαρχούσαν μονοπώλια αμερικάνικων συμφερόντων πριν μερικά χρόνια.

Ο καπιταλισμός είναι εγκλωβισμένος στα νομοτελειακά αδιέξοδά του, με τη μία κρίση να διαδέχεται την άλλη. Αδυνατεί να αναπαράγει τα τεράστια συσσωρευμένα κεφάλαιά του με ικανοποιητικό κέρδος παρ' όλη την καταστροφή κεφαλαίου εντός των κρίσεών του αφενός και την εφ' όλης της ύλης επίθεσή του στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης τον προηγούμενο αιώνα σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Η λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή παράγει πολιτική κρίση σε μία σειρά ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και λόγω της χρεοκοπίας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων τα οποία κυβέρνησαν επί δεκαετίες σε αυτές τις χώρες και διεθνώς.

Το Κόμμα μας εδώ και αρκετά χρόνια ορθά προειδοποιεί με όλα τα μέσα τον λαό μας για τον κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Τα γεγονότα επαληθεύουν τις εκτιμήσεις του Κόμματος. Το σύνθημα του ΚΚΕ: «Οι ιμπεριαλιστές τη Γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν» ήδη είναι τραγική πραγματικότητα στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο με πάνω από ενάμιση εκατομμύριο νεκρά παιδιά του λαού, με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το κράτος δολοφόνο Ισραήλ. Σε τελευταία ανάλυση οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να χάσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα από την Κίνα, χωρίς πόλεμο.

Ολα αυτά τα δεδομένα δημιουργούν την επείγουσα ανάγκη για το Κόμμα μας να μπει σε μία διαδικασία ολόπλευρης προετοιμασίας που θα το καθιστά ικανό να ανταπεξέλθει στην ιστορική αποστολή του. Με πιθανό το ενδεχόμενο το 22ο Συνέδριο να είναι το τελευταίο πριν το ξέσπασμα ενός γενικευμένου πολέμου με εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτόν, τα χρονικά περιθώρια είναι μικρά. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο με δεδομένη τη θέση του Κόμματος για διμέτωπο αγώνα σε περίπτωση εμπλοκής της χώρας μας σε πόλεμο ανεξάρτητα του ποιος θα επιτεθεί πρώτος και ποιος θα είναι ο αμυνόμενος, είναι βέβαιο ότι το Κόμμα μας θα βρεθεί εκτός νόμου, θα κληθεί να δράσει σε καθεστώς παρανομίας. Οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές από αυτές μέσα στις οποίες έδρασε και μεγαλούργησε το Κόμμα μας μέσα από το ΕΑΜ και τον ΔΣΕ. Αφενός δεν υπάρχει πλέον η ΕΣΣΔ και αφετέρου ο ιμπεριαλισμός είναι πολύ πιο ισχυρός, πιο καλά οργανωμένος, πιο έμπειρος με ασύγκριτα πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία κάθε είδους. Ολα αυτά δεν μας φοβίζουν, έχουμε πάρει τα μαθήματά μας. Με όπλο μας τον Μαρξισμό - Λενινισμό, τις σύγχρονες επεξεργασίες και τα συμπεράσματά μας, την επαναστατική αισιοδοξία μας, την ακλόνητη πίστη στο δίκιο του σκοπού μας, την αυταπάρνηση, την οργανωμένη συλλογική δράση μας και τη σωστή καθοδήγηση θα καταφέρουμε να φέρουμε εις πέρας την ιστορική μας αποστολή: την ανατροπή του απάνθρωπου καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ενα ζήτημα που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και μελέτης.

Η περίοδος που ξεκινά με τη Ν.Ε.Π. στη Σοβιετική Ενωση και φτάνει ως το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Θεωρώ ότι δεν έχει μελετηθεί αρκετά αυτή η περίοδος ώστε να εξάγουμε τα σωστά συμπεράσματα για τις αιτίες της αντεπανάστασης και στη συνέχεια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις χώρες της Σοβιετικής Ενωσης. Τις αιτίες που οδήγησαν στο αδυνάτισμα της εργατικής εξουσίας πολύ πριν το 20ό Συνέδριο και οδήγησαν νομοτελειακά στη ρεβιζιονιστική παρέκκλιση του ΚΚΣΕ. Η αναγκαστική (;) οπισθοχώρηση με τη ΝΕΠ με την εισαγωγή καπιταλιστικών μεθόδων για την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής, η υπαγωγή ολόκληρης της παραγωγής γενικά και της εργατικής τάξης στον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης δεν μπόρεσε να εξουδετερωθεί στη συνέχεια. Δημιούργησε υλικούς όρους που αργότερα έδωσαν τη δυνατότητα αλλαγής των συσχετισμών υπέρ των αναθεωρητών. Η μη επαρκής συμμετοχή της εργατικής τάξης στον κεντρικό σχεδιασμό, οι αποφάσεις «από τα πάνω» αφαίρεσαν την «ψυχή» της εργατικής αντενέργειας της συνειδητής δράσης και οικοδόμησης, της κομμουνιστικής ηθικής. Επαψε να θεωρεί δικιά του υπόθεση την ανεπίστρεπτη οικοδόμηση του σοσιαλισμού μέχρι τον κομμουνισμό η εργατική τάξη της ΕΣΣΔ. Με δύο λόγια: θεωρώ ότι το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. Η απαράδεκτη ομιλία του Χρουτστόφ το δείχνει ξεκάθαρα.

Με εμπιστοσύνη στο ηρωικό μας κόμμα, το ΚΚΕ, εύχομαι καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριο.

Μπαίνοντας απευθείας στο θέμα, θέλω να ασκήσω κριτική και να εκφράσω την προσωπική μου οπτική, με ειλικρινά ευγενή σκοπό. Βρισκόμαστε στο 2025 και θεωρώ ότι το ΚΚΕ κάνει άριστη δουλειά στον δρόμο, στην κοινωνία, στις πορείες, στα σωματεία και στα συνδικάτα. Η κριτική μου όμως είναι ότι ο κόσμος αλλάζει διαρκώς και, αν δεν προσαρμοστείς στον τρόπο που επικοινωνείς, κινδυνεύεις να μένεις πολιτικά αόρατος, όσο σωστό κι αν είναι το περιεχόμενό σου.

Δεν αμφισβητώ την ουσία της ιδεολογίας του ΚΚΕ: την κριτική στον καπιταλισμό, την ανάδειξη της εκμετάλλευσης, το ότι γινόμαστε δούλοι του κεφαλαίου και των ολιγαρχών. Αμφισβητώ τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά φτάνουν στον απλό άνθρωπο. Οταν μιλάς σε κάποιον που η καθημερινότητα τον τσακίζει, που η φτώχεια και η εξαθλίωση τον έχουν κάνει πολιτικά ανενεργό, το να του λες «Εργάτη χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά» και άλλα χιλιοειπωμένα συνθήματα απαιτεί ήδη ένα επίπεδο πολιτικής επεξεργασίας για να τον αγγίξει. Το περιεχόμενο είναι σωστό, αλλά ο τρόπος παράδοσης συχνά δεν «πιάνει».

Ρεαλιστικά, το ΚΚΕ δίνει σταθερά εδώ και δεκαετίες έναν τίμιο, συνεπή αγώνα. Η ανταπόκριση όμως του λαού δεν είναι ανάλογη με αυτόν τον αγώνα, αλλά με τη συγκυρία. Οταν η ακρίβεια και η εξαθλίωση απογειώνονται, περισσότεροι στρέφονται προς το ΚΚΕ γιατί βλέπουν ότι μόνο αυτό παλεύει σταθερά για τον εργαζόμενο και τον απλό πολίτη. Oταν η ζωή γίνεται, έστω και πρόσκαιρα, καλύτερη για οποιονδήποτε λόγο, ο κόσμος απομακρύνεται ξανά. Κατά τη γνώμη μου, το ζητούμενο είναι να γίνει το κόμμα πιο δραστήριο και επιθετικό στη διάδοση της ιδεολογίας του, χωρίς να περιμένει πρώτα ο πολίτης να χάσει το σπίτι ή την αξιοπρέπειά του για να καταλάβει ότι δεν υπάρχει μέλλον με το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα.

Εδώ μπαίνει το ζήτημα της ψηφιακής παρουσίας. Οπως η Νέα Δημοκρατία κάνει συστηματικό marketing μέσα από τα social media, έτσι - με τον δικό του, καθαρό τρόπο - οφείλει να το κάνει και το ΚΚΕ. Οχι αλλάζοντας πεποιθήσεις, στόχους ή πιστεύω, αλλά δομώντας ένα ρεαλιστικό πλάνο αφύπνισης του λαού στα μέσα που πραγματικά χρησιμοποιεί: YouTube, TikTok, Instagram κ.λπ.

Στις μέρες μας ένα YouTube short ή ένα TikTok short, όσο «φτηνό» κι αν φαίνεται, επηρεάζει συνειδήσεις πολύ περισσότερο από μια μακροσκελή ομιλία. Αυτό είναι η σκληρή πραγματικότητα. Αν το ΚΚΕ μείνει εκτός αυτού του πεδίου, αφήνει ελεύθερο χώρο σε Λατινοπούλου, Βελόπουλο και άλλους, που ήδη βομβαρδίζουν το internet με «edgy» απόψεις, σχεδιασμένες για να τραβούν προσοχή, αξιοποιώντας την ανθρώπινη ψυχολογία. Ηδη βλέπουμε ότι μπορούν να φτάσουν σε διψήφια ποσοστά με μηδενικό πραγματικό κοινωνικό έργο, πουλώντας παπάτζα και εθνικισμό online. Αυτό από μόνο του δείχνει τη δύναμη του μέσου.

Παράλληλα, η «Ομάδα Αλήθειας» της ΝΔ είναι ένα καθαρό proof of concept για το πώς μπορείς οργανωμένα να επηρεάζεις την κοινή γνώμη μέσα από videos, tweets, blogs. Δεν είναι μόνο το οικονομικό σκάνδαλο, είναι η μεθοδευμένη δηλητηρίαση της συνείδησης. Πρόκειται για μορφή σύγχρονου πολέμου επικοινωνίας, όπου η ΝΔ και η ακροδεξιά έχουν προβάδισμα, όχι επειδή έχουν καλύτερες ιδέες, αλλά επειδή παίζουν επιθετικά στο ψηφιακό πεδίο και στηρίζονται από τα κανάλια των ολιγαρχών που τους παρουσιάζουν καθημερινά σαν «τεχνοκράτες» και «σωτήρες».

Από την άλλη πλευρά, το ΚΚΕ έχει πραγματικό υλικό: καθημερινή δράση, παρεμβάσεις, μπλοκάρισμα πλειστηριασμών, σωματεία που ζουν και αναπνέουν. Το ερώτημα είναι: πόσα από αυτά φτάνουν στον νέο που κάνει scroll στο κινητό του στον καναπέ; Αν το κόμμα διέθετε ένα οργανωμένο δίκτυο δημιουργών περιεχομένου - ανθρώπων που καταλαβαίνουν τον αλγόριθμο, ξέρουν πώς χτίζεται περιεχόμενο που κρατά την προσοχή και τι σημαίνει endless scroll - θα μπορούσε να «βομβαρδίζει» το internet με ταξικά, αιχμηρά, σύντομα μηνύματα για όσα ήδη κάνει.

Για παράδειγμα, σχεδόν καθημερινά μέλη του κόμματος και απλοί πολίτες παλεύουν να σώσουν σπίτια από τους αδυσώπητους ληστές των funds. Τα μεγάλα κανάλια προσπαθούν να το πνίξουν. Γιατί να μην το βλέπει όμως όλη η χώρα στα social; Ενα short video με κείμενο:

«Αλλη μια μέρα που ο κόσμος του ΚΚΕ έσωσε ένα σπίτι μιας οικογένειας σε ανάγκη, από τα χέρια τραπεζών που ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία νομιμοποίησαν»,

ή ένα καθημερινό short με έναν άνθρωπο που λέει με ένταση:

«Σήμερα, Τρίτη, 140 σπίτια συμπολιτών μας βγαίνουν στα χέρια τραπεζιτών με την ευλογία όλων των κομμάτων εκτός από εμάς. Λαέ, ξεσηκώσου πριν το επόμενο σπίτι να είναι το δικό σου»,

μπορεί να κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά στην κυρίαρχη αφήγηση από μια στεγνή ανακοίνωση.

Με έναν τέτοιο καθημερινό ρυθμό και με κάλεσμα σε μέλη και φίλους να κάνουν follow, share, re-post, μπορεί να στηθεί μέσα σε λίγες μέρες ένα πραγματικό κύμα. Σήμερα, εκτιμώ ότι κάτω από το 30-40% του κόσμου γνωρίζει τι γίνεται στους δρόμους και ποιος παλεύει γι' αυτό. Ο λαός είναι παγωμένος και μουδιασμένος, νιώθει ότι η ζωή του δεν μπορεί να αλλάξει και ότι η αξιοπρέπειά του υποτιμάται διαρκώς. Ακριβώς αυτό το πάγωμα πρέπει να σπάσει και στο ψηφιακό επίπεδο.

Εν ολίγοις, το κόμμα χρειάζεται μια σοβαρή, οργανωμένη ψηφιακή στρατηγική με τη στήριξη του λαού. Οχι απλή αντιγραφή στο internet των ίδιων συνθημάτων όπως στον δρόμο, αλλά προσαρμογή του ίδιου ταξικού περιεχομένου σε μορφή που τραβά την προσοχή, μιλά τη γλώσσα της εποχής και ανοίγει ρωγμές στη σημερινή μοιρολατρία.

Το να μιλάς για την άρχουσα αστική τάξη και το παγκόσμιο προλεταριάτο σε έναν άνθρωπο που δούλεψε 14 ώρες και απλώς θέλει να τελειώσει η μέρα, είναι σωστό ως περιεχόμενο, αλλά λάθος ως τρόπος παράδοσης. Σωστός τρόπος, με το ίδιο ακριβώς μήνυμα, είναι να του πεις:

«Σήμερα που ήσουν στη δουλειά σου, εργάτη, παρήγαγες 5.000 ευρώ και έλαβες 40 - και όλα αυτά για να μη μείνεις χωρίς λεφτά στις 15 του μήνα».

Αυτό τον κάνει να νιώσει άβολα, να ταυτιστεί, να αρχίσει να σκέφτεται. Ετσι λειτουργεί η ψυχολογία του ανθρώπου. Αυτό εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοι του ΚΚΕ· πιστεύω ότι ήρθε η ώρα το ΚΚΕ να μπει οργανωμένα και επιθετικά σε αυτό το πεδίο, χωρίς να χάσει ούτε χιλιοστό από τις αρχές του.