Ενα είδος αύξησης της κρατικής «ανταγωνιστικότητας» στον τομέα του Πολιτισμού και πάντα στο πλαίσιο των «κανόνων» της «αγοράς», «διαφημίζει» η ρωσική κυβέρνηση σαν «όπλο» ώστε να αντιμετωπίσει την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο πολιτιστικός τομέας της χώρας μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης!

Αυτό προκύπτει από τη συνέντευξη του επικεφαλής της κρατικής υπηρεσίας «Ροσκουλτούρα» (σ.σ. «Ρωσική Κουλτούρα») και πρώην υπουργού Πολιτισμού, Μιχαήλ Σβιντκόι, στο ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ρία Νόβοστι» που αναδημοσιεύει η εφημερίδα «Ροσίσκαγια Γκαζέτα». Το κρατικό στέλεχος παρέθεσε τρία ζητήματα για τη «στρατηγική ανάπτυξη της ρωσικής κουλτούρας μέχρι το 2020»: 1) Το «ντροπιαστικό θέμα» (sic) της μη επαρκούς χρηματοδότησης του Πολιτισμού ειδικά στις επαρχίες, σε αντίθεση με την επιλεκτική χρηματοδότηση λίγων μεγάλων συνόλων τα οποία - αν και δεν το δήλωσε ανοιχτά - αποτελούν και τη «βιτρίνα» της χώρας στους τομείς τους. 2) Τα στελέχη της κουλτούρας, τομέας τον οποίο ο επικεφαλής της υπηρεσίας βλέπει να αντιμετωπίζει κρίση μέσα στα επόμενα 10-15 χρόνια. Ωστόσο σημείωσε ότι και αυτό το θέμα άπτεται της χρηματοδότησης. 3) Το «βασικό στρατηγικό θέμα»: Η «επιρροή της αγοράς». Για τον Σβιντκόι, όσο αυξάνεται η εισροή ιδιωτικών κεφαλαίων στη σφαίρα της κουλτούρας, τόσο δυνατότερη «πρέπει να είναι η επιρροή του κράτους, κυρίως μέσω των επενδύσεων»! Διότι, σύμφωνα με τον ίδιο, «όταν η οικονομική ανάπτυξη της χώρας προσπερνά την πολιτιστική», τότε θα υπάρξουν «κίνδυνοι στο μέλλον».

Ουσιαστικά ο Σβιντκόι (και εκ των πραγμάτων, η κυβέρνηση) «υποσχέθηκαν» στο κεφάλαιο ότι η κρατική «παρέμβαση» στον τομέα της κουλτούρας θα γίνεται με τους όρους της καπιταλιστικής αγοράς και σίγουρα όχι μόνο μέχρι το 2020. Αλλωστε, ο ίδιος σημείωσε ότι από τη σοβιετική εποχή «κληρονομήθηκε μια μη σωστή πολιτιστική υπερδομή η οποία δεν ικανοποιεί τη σημερινή κατάσταση (...) Είναι εντελώς κατανοητό ότι την υπερδομή πρέπει να την αλλάξουμε». Ομολογουμένως έχει δίκιο αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους από αυτούς της υπεράσπισης του καπιταλισμού που επιχειρεί. Αλλά γιατί η σοβιετική «πολιτιστική υπερδομή», ακριβώς επειδή δεν είχε στη βάση της την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν εμπεριείχε τίποτα το αγοραίο και ήταν στοχοπροσηλωμένη στις πολιτιστικές ανάγκες του λαού.

Ο επικεφαλής της «Ροσκουλτούρα» «κατάφερε» μέσα σε μια συνέντευξη να πέσει σε προφανείς αντιφάσεις. Αρχικά δήλωσε ότι μετά το 1990 - και παρά την «αφραγκία» όπως σημείωσε - «η ποσότητα των πολιτιστικών οργανισμών αυξήθηκε». Λίγο αργότερα είπε ότι «δεν επαρκούν οι αίθουσες συναυλιών και εκθέσεων, θέατρα και βιβλιοθήκες». Στο μεταξύ είχε προλάβει να συκοφαντήσει τον σοσιαλισμό λέγοντας ότι μετά το '90... «απελευθερώθηκαν αυτές οι ελευθερίες (μεταξύ αυτών και η δημιουργική), τις οποίες απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα»!

Αν για τη Δύση η επίθεση στο σοσιαλισμό αποτελεί «συστατικό στοιχείο» της προπαγάνδας για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, για το ρωσικό καπιταλισμό, η συκοφάντηση της ΕΣΣΔ είναι ακόμη περισσότερο αναγκαία, αφού οι - δυσμενείς για το σημερινό καθεστώς - συγκρίσεις είναι ακόμη πιο άμεσες. Το μεγάλο πρόβλημα όλων των ιμπεριαλιστικών πόλων... είναι η πραγματικότητα.

Για να μην κουράζουμε με υπενθυμίσεις για τη λεηλασία της πολιτιστικής υποδομής του σοσιαλισμού σε όλους τους τομείς, στεκόμαστε μόνο σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σύμφωνα με ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, στις 29/11, στη μακρινή ρωσική επαρχία του Αλτάι και συγκεκριμένα στην πόλη Μπαρναούλ, έληξε το χρονοδιάγραμμα κατάθεσης αιτήσεων για το ξεπούλημα («δημοπρασία» όπως είθισται να αναφέρεται) ενός από τα τελευταία εναπομείναντα «Παλάτια Κουλτούρας»... της «μη σωστής» σοσιαλιστικής πολιτιστικής «υπερδομής».

Το συγκεκριμένο πολιτιστικό κέντρο είχε χτιστεί το 1972 για τους βιομηχανικούς εργάτες της περιοχής, γι' αυτό και ο κόσμος τού έδωσε και το παρατσούκλι, «Παλάτι των λεβητάδων». Το συνολικό του εμβαδό ξεπερνά τα 7.000 τ.μ. και είναι χτισμένο μέσα σε μια έκταση 11,6 χιλιάδων τ.μ. Η... «σωστή» πολιτιστική «υπερδομή» της αντεπανάστασης το παρέδωσε νωρίς - νωρίς σε ιδιώτες, οι οποίοι ήθελαν και παλιότερα να το «ξεφορτωθούν» (σ.σ. με το «αζημίωτο» φυσικά) αφού μάλλον δεν μπορούν να το εκμεταλλευτούν κερδοφόρα. Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμη και μέχρι σήμερα εξακολουθούν να στεγάζονται εκεί 12 καλλιτεχνικές ομάδες, με τουλάχιστον 600 μέλη, στην πλειοψηφία τους παιδιά και νέοι.

Διαβλέποντας την έξωσή τους, τα καλλιτεχνικά σύνολα ζήτησαν πριν λίγο καιρό να τεθούν - μαζί με το «Παλάτι» - υπό την «ομπρέλα» του δήμου. Ωστόσο ο τελευταίος ανακοίνωσε πως ήδη «έχρισε» ως δημοτικό ένα άλλο «Παλάτι» της πόλης (σ.σ. τουλάχιστον δύο τεράστια πολιτιστικά κέντρα σε μια πόλη, μας «ισούνται» με... «λανθασμένη» σοσιαλιστική «υπερδομή» για το σημερινό καθεστώς) και δεν έχει χρήματα για ακόμη ένα.

Αυτό που υποσχέθηκε ο δήμος, αλλά ακόμη δεν έπραξε παρά το γεγονός της δημοπρασίας, είναι να αναλάβει τα έξοδα του «Παλατιού» και τη διατήρηση του πολιτιστικού χαρακτήρα του. Προς το παρόν όμως το κτίριο είναι κλειστό και το μέλλον άδηλο. Αλλωστε, για το ρωσικό κεφάλαιο, «πολιτιστική δραστηριότητα» επιτελούν και... τα καζίνο.