INTIME NEWS

Για το τι σημαίνει αυτός ο Κώδικας για τους μετανάστες, τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη δράση ισχυρών κυκλωμάτων διακίνησης φτηνού εργατικού δυναμικού που αξιοποιούν το πλαίσιο, αλλά και τα προβλήματα των εργαζομένων στις Υπηρεσίες Μετανάστευσης στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και στο Δημόσιο γενικότερα, ο «Ριζοσπάστης» συζητά σήμερα με τον Γαβριήλ Ιωαννίδη, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Αποκεντρωμένων Διοικήσεων Ελλάδας και συνεργάτη της Διατμηματικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και Προσφύγων.

- Εχουν περάσει τρεις σχεδόν μήνες από την ψήφιση της πρόσφατης τροποποίησης του Κώδικα Μετανάστευσης και έχουν εκδοθεί οι σχετικές εγκύκλιοι για την εφαρμογή του. Ποια είναι η πρώτη εικόνα από την εφαρμογή του νέου νόμου;

- Μιλάμε για τον νόμο 5275/2026 (Νόμος Πλεύρη), που τροποποίησε για άλλη μια φορά μέσα σε λίγα χρόνια τον Κώδικα Μετανάστευσης μετά από τις εκτεταμένες αλλαγές του Ν.5038/2023. Είναι ο γνωστός νόμος για την «προώθηση των πολιτικών της νόμιμης μετανάστευσης», που - ανάμεσα στα άλλα - νομιμοποίησε τη δράση των λεγόμενων Εταιρειών Προσωρινής Απασχόλησης στη διαδικασία της μετάκλησης αλλοδαπών εργαζομένων, δηλαδή των ισχυρών κυκλωμάτων διακίνησης φτηνού εργατικού δυναμικού με όρους δουλεμπορίου. Ο νόμος διαφημίστηκε ως «τομή» στις διαδικασίες των αδειών διαμονής.

Ομως, όλες οι μεταρρυθμίσεις τα τελευταία 10 χρόνια που δημιουργήθηκε το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου (σ.σ. υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής επί ΣΥΡΙΖΑ) και οι αντι-μεταναστευτικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από τις τελευταίες κυβερνήσεις έχουν ως αποτέλεσμα: Οι άδειες να βγαίνουν με τεράστιες καθυστερήσεις δύο και πλέον ετών και πολλές φορές ληγμένες, μετανάστες να βρίσκονται σε ομηρία και η εκμετάλλευσή τους να είναι στην ημερήσια διάταξη. Αντί να βελτιώνεται, αυτή η κατάσταση χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, εξαιρουμένων φυσικά των αδειών της golden visa που έχουν ημερήσια προτεραιότητα στα ραντεβού ακόμα και στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου!

Παρά το ότι έχουν περάσει 35 χρόνια περίπου που η Ελλάδα έχει γίνει χώρα υποδοχής μεταναστών και προσφύγων, δεν φαίνεται να έχουμε κάνει βήματα και παραμένει ένα αντεργατικό και ρατσιστικό πλαίσιο νόμων που νομιμοποιεί μορφές σύγχρονης δουλείας, όπως το παράδειγμα της Μανωλάδας.

- Ομως, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με τον νόμο αυτό ψηφίστηκαν ορισμένες διατάξεις για την επιτάχυνση και απλοποίηση των διαδικασιών, προβλέφθηκαν σύντομες προθεσμίες κ.λπ.

- Για τις τεράστιες καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών διαμονής, με τον νόμο αυτό αναγνωρίστηκε το αδιέξοδο και νομοθετήθηκε το αυτονόητο: Οτι δηλαδή δεν θα χορηγούνται από εδώ και εμπρός ληγμένες άδειες, αλλά με τουλάχιστον διετή διάρκεια! Για το αδιέξοδο αυτό πολλές φορές έχουμε προειδοποιήσει σαν εργαζόμενοι μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία μας και την Ομοσπονδία.

Ο νέος νόμος έρχεται εκ των υστέρων να λύσει το μεγάλο πρόβλημα της έκδοσης ληγμένων αδειών, όπως και το ζήτημα των ανανεώσεων, προβλέποντας 5ετή και όχι 3ετή διάρκεια των αδειών σε διάφορες κατηγορίες. Ομως, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό και δεν θα λύσει άμεσα το πρόβλημα των μεγάλων καθυστερήσεων, με δεδομένη την υποστελέχωση. Αλλωστε, η χωρική ανακατανομή των αιτήσεων, που ψηφίστηκε, θα δημιουργήσει περισσότερα γραφειοκρατικά προβλήματα από αυτά που θα επιλύσει.

Τα πάνω από 100 είδη αδειών διαμονής αρχικής χορήγησης και ανανεώσεων και οι υποκατηγορίες που περιλαμβάνουν, έχουν δημιουργήσει ένα δαιδαλώδες πλέγμα νομοθεσίας και ανάγκης συνεργιών, ελέγχων και ηλεκτρονικής διαλειτουργικότητας με άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου, αλλά και του ιδιωτικού τομέα που είτε δεν υπάρχει, είτε δεν λειτουργεί ικανοποιητικά. Η αυξανομένη ανάγκη προσωπικού εποχιακά στις τουριστικές περιοχές, στην οικοδομή, για εργάτες γης κ.τ.λ., δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας και οι προθεσμίες που θέτει ο νόμος με την απειλή πειθαρχικών ευθυνών στους υπαλλήλους, δημιουργούν ένα αρνητικό εργασιακό περιβάλλον.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας υπάλληλος (σε πολλές περιπτώσεις ανά νομούς) θα πρέπει να διεκπεραιώσει εκατοντάδες αιτήσεις μετάκλησης και εγκρίσεις θεώρησης εισόδου σε λίγες μόνο μέρες!!! Οι απειλές, οι μηνύσεις και η καθημερινή αγανάκτηση που καταλήγει σε εμάς, ως συνέπεια της ασκούμενης πολιτικής, γίνεται κανονικότητα. Η έλλειψη μόνιμων υπαλλήλων σε πρεσβείες και προξενεία είναι σε τραγική κατάσταση. Γι' αυτό, άλλωστε, ακόμα και η εφαρμογή των δουλεμπορικών διακρατικών συμφωνιών δεν προχωρά και έστρωσαν το έδαφος για τη νόμιμη διαμεσολάβηση των λεγόμενων Εταιρειών Προσωρινής Απασχόλησης, δηλαδή τα δουλεμπορικά γραφεία.

- Ποια είναι η αιτία γι' αυτή την κατάσταση;

- Πρέπει να αναρωτηθούμε: Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο, ενώ το 2014, 2015, 2016 χωρίς ηλεκτρονική κατάθεση, χωρίς τα νέα υπολογιστικά συστήματα που θεωρητικά εκσυγχρόνισαν τη διαδικασία, χωρίς ηλεκτρονικά ραντεβού, χωρίς ιδιωτικά βιομετρικά, χωρίς τα εκατομμύρια που έχουν σπαταληθεί, μπορούσαμε να δίνουμε άδειες αυθημερόν ή την επόμενη ημέρα; Γιατί οι υπηρεσίες μετανάστευσης βαθμολογήθηκαν ως οι χειρότερες στο Δημόσιο;

Η απάντηση βρίσκεται:

1ον: Στην έλλειψη επαρκούς στελέχωσης, στη φυγή εργαζομένων μέσω κινητικότητας και έλλειψης κινήτρων, εντοπιότητα, νησιωτικότητα κ.λπ. και την απαξίωση της κυβέρνησης να ενισχύσει άμεσα τις Διευθύνσεις και τα τμήματα Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΔΑΜ) και να επιλύσει τα ζητήματα όπως θα έπρεπε. Εξυπηρετούνται 1 εκατ. άνθρωποι περίπου, με 400-450 περίπου μόνιμους εργαζόμενους και πολλοί εξ αυτών με παράλληλα καθήκοντα (110 εργαζόμενοι στην Αττική, που εξυπηρετεί το 50% πανελλαδικά!), 150 συμβασιούχους ΕΕΤΑΑ (65 στην Αττική) που βρίσκονται με την αγωνία της ετήσιας ανανέωσης εδώ και 7 χρόνια και πολλούς εργαζόμενους με τα διετή προγράμματα ΔΥΠΑ '55-'67 που βρίσκονται και αυτοί στα πρόθυρα της απόλυσης, με παρατάσεις με ασφαλιστικά μέτρα και συνεχή αγωνία, δεν μπορεί κανείς λογικός άνθρωπος να προσδοκά κάτι διαφορετικό. Εχοντας το πανευρωπαϊκό ρεκόρ υποστελέχωσης και αναλογίας προσωπικού και εξυπηρετούμενων πολιτών.

2ον: Στο ότι αυτή η τραγική πραγματικότητα προβάλλεται και αξιοποιείται, για ιδιωτικοποιήσεις και εκχωρήσεις αρμοδιοτήτων με στόχο να διεισδύσουν γρήγορα ιδιώτες εργολάβοι και να ενισχυθεί η κερδοφορία διαφόρων επιχειρηματικών ομίλων. Οι εργολάβοι τρίβουν τα χέρια τους με τα κέρδη εκατομμυρίων που παίρνουν απομυζώντας ζεστό δημόσιο χρήμα, για να «καλύψουν» βασικές λειτουργίες, όπως η ιδιωτικοποίηση της λήψης των βιομετρικών δεδομένων στις Διευθύνσεις Αλλοδαπών και Μετανάστευσης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη (4 ιδιωτικά κέντρα λήψης, 3 στην Αττική και 1 στη Θεσσαλονίκη), η τεχνική υποστήριξη και αναβάθμιση των πληροφοριακών συστημάτων κεντρικά στο υπουργείο Μετανάστευσης και στις 7 Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, η ψηφιοποίηση των αρχείων, η στέγαση πολλές φορές σε ακατάλληλα κτίρια με πανάκριβα πολυετή μισθώματα σε ιδιώτες και εταιρείες, η εκχώρηση σε ιδιωτικά συνεργεία καθαρισμού, συντήρησης και φύλαξης (security) κ.λπ.

- Δεν έχουν γίνει ορισμένα βήματα βελτίωσης τα τελευταία χρόνια;

- Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της υποκρισίας στην ασκούμενη πολιτική, αρκεί να αναφερθούν ορισμένα παραδείγματα:

1) Παρά την κυβερνητική προπαγάνδα για τα νέα ψηφιακά βήματα στις Υπηρεσίες Μετανάστευσης και την ηλεκτρονική κατάθεση, η ταχύτητα ίντερνετ στις υπηρεσίες είναι μόλις 50-100 Mbps, δηλαδή κατώτερη και από την απλή οικιακή χρήση! Με αυτή την ταχύτητα, οι υπηρεσίες πρέπει να διεκπεραιώνουν χιλιάδες αποκλειστικά ψηφιακά υποβαλλόμενα αιτήματα, να κατεβάζουν και να αποθηκεύουν αμέτρητα έγγραφα, να απαντούν σε χιλιάδες ηλεκτρονικά μηνύματα που έχουν ουσιαστικό ρόλο, να διαλειτουργούν ψηφιακά με άλλες κρατικές υπηρεσίες (π.χ. αστυνομία) κ.ά.

Τελικά, οι νέες ψηφιακές διαδικασίες έχουν καταλήξει να είναι μια μόνιμη πηγή εντατικοποίησης για τους υπαλλήλους των υπηρεσιών και ένας τεράστιος εφιάλτης για τους μετανάστες, οι οποίοι αδυνατούν να ανταποκριθούν και αναγκάζονται να απευθύνονται σε δικηγόρους ή άλλα «ειδικά» γραφεία, με μεγάλο κόστος (300-500 ευρώ είναι η μέση ταρίφα και μπορεί να φτάσει και τα 1.500 ευρώ για την έκδοση ή ανανέωση άδειας διαμονής έως και την παραλαβή, καθώς μπορεί να χρειαστούν επιπρόσθετα και πληρεξούσια σε συμβολαιογράφο και αμοιβή σε λογιστές...) και συχνά πέφτοντας θύματα διαφόρων κυκλωμάτων. Αλλο τρανταχτό παράδειγμα κόστους είναι τα μικρά νησιά: Οι εργαζόμενοι μετανάστες, που έχουν αυξηθεί λόγω τουρισμού εποχιακά, αναγκάζονται να κάνουν πολυήμερα ταξίδια - συχνά ολόκληρη Οδύσσεια, με ενδιάμεσους σταθμούς και ανταποκρίσεις - στα μεγαλύτερα νησιά που έχουν βιομετρική λήψη, π.χ. όλες οι Κυκλάδες πρέπει να πάνε στη Σύρο μέσω Πειραιά ή στα Δωδεκάνησα στη Ρόδο κ.τ.λ.

2) Η πολυδιαφημισμένη ψηφιοποίηση των αρχείων στις Υπηρεσίες Μετανάστευσης δεν έγινε με κριτήριο την αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών και σύμφωνα με τις προτάσεις των εργαζομένων, αλλά με γνώμονα τα κέρδη των εργολάβων. Χιλιάδες «άχρηστα» αρχεία ψηφιοποιήθηκαν, όπως οι εργαζόμενοι είχαμε εξηγήσει και τελικά ομολογήθηκε με τον Ν. 5275/2026, που προβλέπει τώρα την καταστροφή τους μετά από την ολοκλήρωση της ψηφιοποίησής τους!

- Η κυβέρνηση της ΝΔ ισχυρίζεται ότι ασκεί μια «δίκαιη αλλά αυστηρή» πολιτική στη μετανάστευση και εστιάζει στην αντιμετώπιση της λεγόμενης «παράνομης μετανάστευσης». Τι γίνεται, όμως, με τους μετανάστες εργαζόμενους «χωρίς χαρτιά»;

- Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας για αρκετά χρόνια και έχουν μείνει χωρίς χαρτιά, είτε οι αιτήσεις τους για άδεια διαμονής πρόκειται να απορριφθούν. Ο βασικός λόγος είναι η αδυναμία απόδειξης των αυστηρών προϋποθέσεων σε ορισμένες κατηγορίες αδειών διαμονής (π.χ. άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους), είτε έπεσαν θύματα επιτήδειων, είτε γιατί δεν μπόρεσαν έγκαιρα να ξεπεράσουν διάφορες γραφειοκρατικές προϋποθέσεις. Παρά τις προβλέψεις του νέου νόμου για τις «άδειες διαμονής δεύτερης ευκαιρίας», τελικά αυτή η διαδικασία νομιμοποίησης αφορά ελάχιστο αριθμό μεταναστών εργαζομένων και είναι κολοβή, όπως επιβεβαιώνεται και από τις σχετικές εγκυκλίους του υπουργείου. Μεγάλο πρόβλημα εκτιμώ ότι θα προκαλέσει η νέα θέσπιση του επιτρεπόμενου χρόνου ανεργίας μόνο για έξι μήνες. Μια νέα βόμβα θα δημιουργηθεί τα επόμενα χρόνια, οδηγώντας στην απέλαση π.χ. ενός οικογενειάρχη εργαζόμενου που έχασε τη δουλειά του, αλλά η οικογένειά του θα παραμένει στην Ελλάδα.

Είναι φανερός ο ταξικός διαχωρισμός: Από τη μια μεριά ομηρία χιλιάδων μεταναστών που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας για χρόνια ή φράχτες και δομές - φυλακές για τους κατατρεγμένους των ιμπεριαλιστικών πολέμων, και από την άλλη οι αιτήσεις golden visa και τα μέλη της οικογένειας των επενδυτών που συνεχίζουν να αυξάνονται, και οι πολυδιαφημισμένες εξαγγελίες της κυβέρνησης «...προκειμένου να μειωθεί η γραφειοκρατία και να γίνει το πλαίσιο πιο διαφανές, ενιαίο και λειτουργικό για επενδυτές...».

- Ομως, η κυβέρνηση λέει ότι ενισχύει τη «νόμιμη μετανάστευση» για τα αναγκαία εργατικά χέρια που λείπουν και για την τόνωση της ελληνικής οικονομίας, κυρίως μέσω της διαδικασίας της μετάκλησης.

- Η διαδικασία της μετάκλησης, ιδιαίτερα μετά τον νέο νόμο που νομιμοποιεί τη δράση των δουλεμπορικών γραφείων, ωφελεί μόνο τους μεγάλους εργοδότες. Η πείρα που έχουμε όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι αποκαλυπτική. Η απουσία ελεγκτικών μηχανισμών για το πού στεγάζονται οι εργαζόμενοι, αν πληρώνονται, αν έχουν ιατρική κάλυψη και η παρακολούθηση αν τηρείται η εργατική νομοθεσία, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για άγρια εκμετάλλευση από εργοδότες που ζητούν φτηνά εργατικά χέρια χωρίς πολλά δικαιώματα. Τα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα από τα κάθε λογής κυκλώματα που ευδοκιμούν (π.χ. Κρήτη), διακίνησης και εκμετάλλευσης ξένων εργατών με παρακράτηση διαβατηρίων και 10.000 ευρώ ετήσια ταρίφα, είναι η κορυφή μόνο του παγόβουνου.

- Ποιες είναι οι διεκδικήσεις των εργαζομένων στις Υπηρεσίες Μετανάστευσης;

- Η υποστελέχωση στις 7 Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και στο Δημόσιο γενικότερα συνεχώς οξύνεται, αφού οι προσλήψεις που γίνονται είναι μηδενικές έως ελάχιστες και ο προγραμματισμός των επόμενων ετών είναι προδιαγεγραμμένος και δεν καλύπτει ούτε τις επερχόμενες συνταξιοδοτήσεις. Η εντατικοποίηση και τα λεγόμενα «παράλληλα καθήκοντα» πολλαπλασιάζονται και ενσωματώνονται στη βασική στοχοθεσία, με τη δαμόκλειο σπάθη του νέου Πειθαρχικού Δικαίου για όσους δεν θα συμμορφώνονται... Οι 56 Διευθύνσεις και τα τμήματα Αλλοδαπών και Μετανάστευσης που βρίσκονται σε όλους τους νομούς της χώρας, είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση.

Η φιλοσοφία των ημίμετρων και η άρνηση των μόνιμων προσλήψεων, όπως και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές, είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσουν τον φαύλο κύκλο των προβλημάτων στην επονομαζόμενη «νόμιμη μετανάστευση» και τις πολύπαθες Διευθύνσεις Αλλοδαπών και Μετανάστευσης των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων. Για εμάς τους εργαζόμενους είναι σπουδαίο να βοηθάμε όλους τους μετανάστες, να τους απλώνουμε το χέρι, να τους ενημερώνουμε για τις διοικητικές διαδικασίες και να δείχνουμε πολύπλευρα την αλληλεγγύη μας και την κατανόηση στα πάρα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν (γλώσσα, γραφειοκρατία κ.τ.λ.). Είμαστε η πρώτη εικόνα όταν έρχονται σε επαφή με δημόσιες υπηρεσίες και ο ρόλος μας επιβάλλεται να είναι πολλαπλός.

Απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση, το ελάχιστο που πρέπει να γίνει και παλεύουμε μέσα από τα ταξικά συνδικάτα μας είναι:

Να μονιμοποιηθούν όλοι οι εργαζόμενοι συμβασιούχοι μέσω της ΕΕΤΑΑ που εργάζονται εδώ και 7 χρόνια στις ΔΑΜ. Παραμονή όλων των εργαζομένων με τα προγράμματα ΔΥΠΑ 55-67 (πρώην ΟΑΕΔ) μέχρι τη συνταξιοδότησή τους.

Κάθε αναγκαία διοικητική ενέργεια σε όλα τα επίπεδα, ώστε να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για τη στελέχωση των υπηρεσιών με πρόσληψη μόνιμου προσωπικού.

Απλοποίηση των διαδικασιών χορήγησης αδειών διαμονής, ώστε να σταματήσει η εκμετάλλευση των μεταναστών από κάθε είδους «ειδικούς» και «ειδικά γραφεία» με εξοντωτικό κόστος.

Με την ίδρυση του Συλλόγου Αυτοαπασχολούμενων Δικηγόρων κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στην προσπάθεια εξοβελισμού μας από το επάγγελμα, με τις καθημερινές ασφυκτικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει τους αυτοαπασχολούμενους δικηγόρους σε δουλειά από το πρωί έως το βράδυ, χωρίς ελεύθερο χρόνο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, σε συνεχή Γολγοθά για να πληρωθούν οι εξοντωτικοί φόροι, οι υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, τα κάθε είδους δυσβάσταχτα έξοδα.

Απαντάμε συλλογικά στην κυβερνητική πολιτική, που ευνοεί τα κέρδη των λίγων, των επιχειρηματικών ομίλων και των ισχυρών δικηγορικών εταιρειών στον χώρο και παράλληλα τσακίζει τις ανάγκες των πολλών, ανάμεσά τους και της πλειοψηφίας των δικηγόρων. Γιατί και στη δικηγορία, όπως συνολικά στην κοινωνία, συγκρούονται δύο κόσμοι: Από τη μια οι χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι και μισθωτοί δικηγόροι που δουλεύουμε ατελείωτες ώρες και από την άλλη οι λίγες μεγάλες δικηγορικές εταιρείες και τα μεγαλογραφεία, που ενισχύονται όλο και περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες, ιδιαίτερα μετά την «απελευθέρωση» του επαγγέλματος το 2013. Η αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων, οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στη Δικαιοσύνη, έχουν οδηγήσει και ενισχύουν τη συγκέντρωση της δικηγορικής ύλης σε όλο και πιο λίγα χέρια, την υπαλληλοποίηση δικηγόρων στις μεγάλες δικηγορικές εταιρείες, χωρίς ωράριο και συγκροτημένα δικαιώματα, με όλο και χειρότερους όρους, τον εξοβελισμό μικρών, ακόμα και μεσαίων αυτοαπασχολούμενων από το επάγγελμα. Ετσι, μια χούφτα μεγάλες δικηγορικές εταιρείες σημειώνουν τζίρο πάνω από ένα δισ. ευρώ τον χρόνο, συγκεντρώνοντας το 62% της δικηγορικής ύλης, την ίδια ώρα που χιλιάδες δικηγόροι είναι πνιγμένοι στα χρέη, κυρίως σε εφορία και ΕΦΚΑ, ενώ στερούνται ακόμα και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, ως θεσμικοί συνομιλητές του κράτους και των κυβερνήσεων, στηρίζουν στην πράξη την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων, τα συμφέροντα των ισχυρών δικηγορικών εταιρειών σε βάρος των πολλών, των αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων. Επιμένουν να προωθούν τη λογική του «ενιαίου δικηγορικού σώματος» και να εμφανίζονται ως εκπρόσωποί του, αποδεικνύοντας συνεχώς ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες και τις αγωνίες της πλειοψηφίας των δικηγόρων, μισθωτών και ασκούμενων, αυτοαπασχολούμενων με χαμηλά έως μεσαία εισοδήματα, που για να ικανοποιηθούν απαιτούν να χάσουν τα μεγάλα συμφέροντα. Ηδη μετά και τις πρόσφατες δικηγορικές εκλογές επιβεβαιώνεται ότι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι εξελίσσονται όλο και περισσότερο σε ιμάντες εφαρμογής της κυρίαρχης πολιτικής στον χώρο, σε προεδροκεντρικούς - γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, ερήμην της πλειοψηφίας των δικηγόρων, χωρίς Γενικές Συνελεύσεις και ζωντανές συλλογικές διαδικασίες, υπονομεύοντας τους αγώνες της πλειοψηφίας των δικηγόρων, όπως άλλωστε φάνηκε με τη στάση τους απέναντι στο φορολογικό έκτρωμα της κυβέρνησης.

Η δυναμική αυτής της πρωτοβουλίας, που ζυμώθηκε και συζητήθηκε πλατιά εδώ και πολύ καιρό ανάμεσα στους αυτοαπασχολούμενους δικηγόρους, αγκαλιάζει καθημερινά όλο και περισσότερους συναδέλφους, αφού αντιλαμβάνονται πλέον μέσα από την ίδια την εμπειρία τους ότι όλοι οι δικηγόροι δεν είναι ίδιοι, ότι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι δεν μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες και τις αγωνίες τους, ότι επιτέλους «κάτι πρέπει να γίνει».

Αξιοποιούμε την πολύτιμη πείρα από την ίδρυση και τη δράση του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων, που συγκροτήθηκε πριν λίγα χρόνια, οργανώνοντας τον αγώνα των μισθωτών και ασκούμενων δικηγόρων με γνώμονα τις σύγχρονες ανάγκες για μόνιμη και σταθερή δουλειά, ωράριο, πλήρη εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Ενα εγχείρημα που τάραξε τα «λιμνάζοντα ύδατα» στον χώρο, με εκατοντάδες μισθωτούς και ασκούμενους δικηγόρους να έχουν σήμερα το δικό τους «σπίτι», να παλεύουν για τα δικαιώματά τους, να διεκδικούν υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας απέναντι στον Σύνδεσμο Δικηγορικών Εταιρειών.

Απλώνουμε το χέρι σε όλους τους αυτοαπασχολούμενους δικηγόρους με τα χαμηλότερα εισοδήματα, για να συγκροτήσουμε, να ιδρύσουμε τον Σύλλογό μας, που θα εκφράζει τις δικές μας ανάγκες, θα διεκδικεί και θα παλεύει για την επίλυση των δικών μας προβλημάτων, απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, στην επίθεση που οξύνεται, με τα λαϊκά στρώματα να επωμίζονται όλο και περισσότερο τις δυσβάσταχτες συνέπειες του πολέμου.

Με τα όπλα της οργάνωσης, της αλληλεγγύης, της ενότητας και της συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους άλλων κλάδων, τους εργαζόμενους και τον λαό, μπορούμε να έχουμε αποσπάσεις και κατακτήσεις, να δυναμώσει ο αγώνας για να ζήσουμε όπως μας αξίζει. Ο δρόμος της σταθερής συλλογικής διεκδίκησης και δράσης, της ενωτικής δύναμης των «από κάτω», δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί στον χώρο των αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων. Ηρθε η ώρα! Σωτήρες δεν υπήρξαν, ούτε πρόκειται να υπάρξουν για τη μεγάλη πλειοψηφία που ζει από τη δουλειά και τον κόπο της. Ο,τι κερδήθηκε και αποσπάστηκε ήταν αποτέλεσμα συνειδητών και σκληρών αγώνων.

Ολοι μαζί να διεκδικήσουμε:

- Αμεση κατάργηση του εξοντωτικού Ν. 5073/2023. Αφορολόγητο 12.000 ευρώ για όλους, προσαυξημένο κατά 3.000 ευρώ για κάθε προστατευόμενο μέλος. Αύξηση της φορολογίας των μεγάλων εταιρειών. Απαλλαγή από τον ΦΠΑ για εισοδήματα μέχρι 25.000 ευρώ.

- Κοινωνική Ασφάλιση για όλους, δημόσια, δωρεάν και υποχρεωτική, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες. Αμεση μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, να πάψει η άμεση βεβαίωση οφειλών στο ΚΕΑΟ. Κατάργηση των εισφορών στον κλάδο Υγείας. Κανένας συνάδελφος χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

- Διαγραφή χρεών για τους οικονομικά πιο αδύναμους. Απαγόρευση πλειστηριασμών λαϊκής κατοικίας και μικρής επαγγελματικής στέγης. Ακατάσχετο επαγγελματικού λογαριασμού για τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους.

- Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και του ΕΦΚ στην Ενέργεια, πλαφόν στις τιμές.

- Πρόσθετα μέτρα προστασίας και στήριξης των αυτοαπασχολούμενων γυναικών στην εργασία. Αδειες και επιδόματα σε όλες τις συναδέλφους για την προστασία του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας.

- Κατάργηση του Ν. 5094/2024 για τα «μη κρατικά» - ιδιωτικά πανεπιστήμια, ανάκληση όλων των σχετικών αδειών. Ούτε σκέψη για νέο γύρο επίθεσης στα επαγγελματικά μας δικαιώματα, για νέους φραγμούς και εξετάσεις, για δικηγόρους «πολλών ταχυτήτων».

Είμαστε οι πολλοί και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Μπορούμε να τα καταφέρουμε!