Την εκδήλωση που είχε προγραμματίσει να διοργανώσει το ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung στην Αθήνα σήμερα, με τίτλο «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο», καταγγέλλει σε ανακοίνωσή της η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, κάνοντας λόγο για «παρέμβαση του σοσιαλδημοκρατικής κοπής γερμανικού ιδρύματος, που επιδιώκει τη "διαμόρφωση μιας κοινής κουλτούρας μνήμης", που είναι παράγωγο της κατάπτυστης "θεωρίας των δύο άκρων" που έχει υιοθετήσει η ΕΕ και η οποία εξισώνει θύτες και θύματα, τον φασισμό - ναζισμό με τον κομμουνισμό».

Στην ανακοίνωση σημειώνεται μεταξύ άλλων:

«Η δημοσιοποίηση του συγκλονιστικού φωτογραφικού ντοκουμέντου των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής είναι υλική απόδειξη μιας αλήθειας που ορισμένοι θα προτιμούσαν να μένει ασαφής, ότι δηλαδή εκείνη την ημέρα εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές, οργανωμένοι, συνειδητοί, αλύγιστοι. (...)

Αυτό που ενοχλεί, βέβαια, δεν αφορά στο γεγονός της εκτέλεσης. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το έγκλημα που συντελέστηκε την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η ενόχληση αφορά στην ταυτότητα των εκτελεσμένων: Κομμουνιστές. Η συντριπτική πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Πολιτικά συγκροτημένοι, γαλουχημένοι με τις αξίες του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, του προλεταριακού διεθνισμού, εμπνεόμενοι από τη λάμψη της Οκτωβριανής Επανάστασης και του πρώτου εργατικού κράτους στην ανθρωπότητα, της ΕΣΣΔ, ατσαλωμένοι μέσα σε σκληρές ταξικές αναμετρήσεις, στις αιματηρές απεργίες του Μεσοπολέμου.

Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο ότι οι κομμουνιστές αποτέλεσαν την εμπροσθοφυλακή του αντιφασιστικού αγώνα παγκοσμίως, με λαμπρό παράδειγμα τη δράση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, που ψυχή και καθοδηγητής του ήταν το ΚΚΕ.

Γι' αυτό και στην πρόσκληση υποκαθίσταται η ταυτότητα των 200 κομμουνιστών με τον γενικόλογο όρο "Ελληνες Πολιτικοί Κρατούμενοι". Στόχος του Friedrich - Ebert - Stiftung είναι η αποϊδεολογικοποίηση και αποταξικοποίηση της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών και ως εκ τούτου η αποσιώπηση του γεγονότος ότι ο φασισμός - ναζισμός είναι γέννημα - θρέμμα του καπιταλισμού. Παρουσιάζουν τον φασισμό σαν μια παρέκκλιση που τάχα διορθώθηκε με τη δημοκρατία. (...)

Σε μια εποχή που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πόλεμοι γενικεύονται και η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα βαθαίνει, η υπενθύμιση του ρόλου των κομμουνιστών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στον φασισμό δεν είναι ουδέτερη. Αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Αποκαλύπτει ότι ο πόλεμος δεν ήταν ούτε είναι κάτι έξω από τη φύση του καπιταλισμού. Αντιθέτως, αποτελεί προέκταση σε άλλες συνθήκες των ίδιων κανόνων, των νόμων λειτουργίας αυτού του συστήματος, που συστατικό τους στοιχείο έχουν τον ανταγωνισμό και το κυνήγι του κέρδους των λίγων σε βάρος των πολλών. Αντίστοιχα, ο φασισμός δεν ήταν μια "ακραία παρένθεση" έξω από το σύστημα. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπήρξε μορφή άσκησης της εξουσίας του κεφαλαίου σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, όταν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί διαχείρισης δεν επαρκούσαν. Υπήρξε επιλογή θωράκισης της κυριαρχίας της αστικής τάξης με τα πιο βίαια μέσα. (...)

Ως ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ καταγγέλλουμε τη διοργάνωση της εκδήλωσης του ιδρύματος Friedrich - Ebert - Stiftung στην Αθήνα.

Και να 'ναι σίγουροι πως όταν οι φωτογραφίες - ντοκουμέντα πάρουν τη θέση τους εκεί που πρέπει, όλο και περισσότεροι θα εμπνέονται από τη θυσία τους. Καλούμε ιδιαίτερα τη νεολαία μας να μαθαίνει και να διδάσκεται από την Ιστορία των αγώνων και θυσιών του λαού μας, από την Ιστορία της Αντίστασης και τις θυσίες των αγωνιστών κομμουνιστών, όπως αυτή των 200 ηρώων της Καισαριανής».

Τα «κύριο άρθρο» της εφημερίδας «Καθημερινής» έχει τίτλο «Η μνήμη και οι "φύλακες"», ενώ το σχετικό άρθρο στο πρωτοσέλιδό της: «Καισαριανή, η "ιεροσυλία" και η μνήμη».

Η εφημερίδα ούτε λίγο ούτε πολύ υπερασπίζεται το «δικαίωμα» του ινστιτούτου Friedrich-Ebert-Stiftung (FES), του ιδρύματος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), να πραγματοποιήσει εκδήλωση για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών.

Ως ομιλητής στην εκδήλωση αναφερόταν ο Ιάσων Χανδρινός, ενώ θα παρευρισκόταν και ο πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα.

Δεν θα αναφερθούμε στον Ιάσονα Χανδρινό και όσα δηλώνει στην «Καθημερινή» - βλέπε ενδεικτικά άρθρο του «Ριζοσπάστη» που απαντά σε αθλιότητές του - ούτε αντίστοιχα στην διευθύντρια του FES στην Αθήνα.

Θα αναφερθούμε στα όσα γράφει η «Κ», που ουσιαστικά αναγνωρίζει ως «δικαίωμα» των παραπάνω να μιλούν για τους 200 της Καισαριανής ως «τόπο εθνικής μνήμης» που «ανήκει σε όλους» και «δεν χρειάζονται αυτόκλητους "φύλακες" και επίδοξους νομείς».

Αντί να απαντήσουμε στο τι είναι «δικαίωμα», σε ποιον αναγνωρίζεται και τι, θα θυμίσουμε ποιος είναι ο Φρίντριχ Εμπερτ, που έγινε ...«ίδρυμα» του SPD.

Μαζί με τον Νόσκε είναι οι δύο ηγέτες της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που ανέλαβαν να πνίξουν στο αίμα τη Γερμανική Επανάσταση. Εχουν τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα ηρώων του προλεταριάτου, είναι εμβληματικές προσωπικότητες της προδοσίας της εργατικής τάξης.

Το 1914 ψήφισαν τις πολεμικές πιστώσεις του Γερμανικού Ράιχ, θέτοντας το SPD στην υπηρεσία της γερμανικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών της επιδιώξεων.

Το 1918, όταν η Γερμανία ζούσε τον δικό της «Οκτώβρη», οι σοσιαλδημοκράτες ανέλαβαν να σώσουν τους αστούς. Ο Εμπερτ είχε πει χαρακτηριστικά: «Σκέφτηκα: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επανάσταση θα νικήσει. Δεν μπορούμε να την καταστείλουμε, ίσως όμως καταφέρουμε να την πνίξουμε».

Ο Νόσκε έκανε έκκληση στα ακροδεξιά τάγματα εφόδου Freikorps να πνίξουν στο αίμα την εξέγερση στο Κίελο. Τα λόγια του δεν χρειάζονται σχολιασμό: «Τι να γίνει! Κάποιος πρέπει να γίνει το αιμοβόρο σκυλί. Εγώ δεν φοβάμαι τις ευθύνες».

Οι 200 της Καισαριανής έμαθαν τον ρόλο των παραπάνω σοσιαλδημοκρατών στα μπουντρούμια και στις εξορίες. Στα οδοφράγματα των αιματηρών συγκρούσεων του Μεσοπολέμου. Οι 200 ήταν ακλόνητοι επαναστάτες επειδή διαπαιδαγωγήθηκαν με τον Τέλμαν, τον Λίμπκνεχτ, την Ρόζα και τον Ζαχαριάδη.

Οι 200 σε όλη τους τη ζωή έκαναν πράξη αυτό που ήταν γραμμένο στους τοίχους των φυλακών όπου τους έκλεινε το ελληνικό αστικό κράτος:

«Οποιος φοβάται μην πέση είναι υποχρεωμένος να σέρνεται με την κοιλιά σαν σκουλήκι».

Τα ιδρύματα και οι διάφοροι «συνοδοιπόροι» τους, λοιπόν, να μείνουν μακριά.

(αναδημοσίευση από το πόρταλ «902.gr»)