2026 The Associated Press. All

«Δε πρέπει να θεωρείται ταμπού μια αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας» υποστηρίζει η Ιταλία (φωτ. από την υποδοχή Μελόνι, χτες, στη Λευκωσία)

Θυμίζουμε τις δηλώσεις που έκανε πρόσφατα η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, αναφέροντας ότι «δεν πρέπει να είναι ταμπού η συζήτηση για μια ενδεχόμενη προσωρινή αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης», μάλιστα όχι ως «εξαίρεση για μεμονωμένα κράτη - μέλη, αλλά ένα γενικό μέτρο» για όλες τις χώρες της ΕΕ.

Οι χτεσινές συζητήσεις ξεκίνησαν αργά το απόγευμα, με τον Πρόεδρο της Κύπρου - που ασκεί χρέη προεδρίας της ΕΕ μέχρι τέλη Ιούνη - Νίκο Χριστοδουλίδη να έχει επισημάνει εδώ και μέρες ως βασικό θέμα των συνομιλιών την επεξεργασία του άρθρου 42.7 των ευρωπαϊκών συνθηκών, ώστε να καταρτιστεί συγκεκριμένο σχέδιο «αντίδρασης των συμμάχων» σε περίπτωση που χρειαστεί η βοήθεια άλλου κράτους - μέλους. Πρόσθετε δε πως αυτό ναι μεν προβλέπεται στα χαρτιά, δεν έχει όμως ποτέ ενεργοποιηθεί...

Την ίδια στιγμή ο Κύπριος Πρόεδρος υποστήριξε ότι χρειάζεται στενότερη σύνδεση της ΕΕ με τη Μέση Ανατολή, παρουσιάζοντας την κυπριακή προεδρία ως ευκαιρία για αναβάθμιση αυτής της συνεργασίας σε στρατηγικό επίπεδο. Ξεχώρισε δε τη σημασία που έχει η «ενεργειακή διαφοροποίηση της ΕΕ», με αξιοποίηση και των κυπριακών κοιτασμάτων, αλλά και επανέλαβε τη στήριξή του στον διάδρομο IMEC, που συνδέει Ινδία, Μέση Ανατολή και Ευρώπη.

Σήμερα θα παρακαθίσουν σε άτυπο γεύμα εργασίας με βασικούς περιφερειακούς εταίρους από τη Μέση Ανατολή, «προκειμένου να συζητήσουν σχετικά με την κατάσταση, τις κοινές προκλήσεις και τις αναδυόμενες ευκαιρίες συνεργασίας». Αλλωστε, και στην ίδια τη Σύνοδο όσο και στο περιθώριό της φουντώνουν οι διεργασίες για τη στρατιωτική αποστολή «προθύμων» - για αποστολή στα Στενά του Ορμούζ με επικεφαλής Βρετανία και Γαλλία. Το ζήτημα θα βρεθεί και στο μενού της σημερινής επίσκεψης Μακρόν στην Αθήνα, όπου αναμένεται να «επικαιροποιηθεί» η «στρατηγική συμφωνία» της εμπλοκής και του πολέμου με τη Γαλλία, μεταξύ άλλων και με προβλέψεις για ένταξη της χώρας στα πυρηνικά σχέδια της Γαλλίας.

Στο μεταξύ, η Σύνοδος θα εστιάσει και στο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο (ΠΔΠ) για την περίοδο 2028-2034, με δεδομένη και την ανησυχία που προκαλούν (υπό το βάρος και των αντιθέσεων εντός ΕΕ) τα μέτρα που συζητιούνται σε μια σειρά κράτη, π.χ. για την αντιμετώπιση του «ενεργειακού κόστους» που η κατάσταση με τα Στενά του Ορμούζ έχει εκτοξεύσει.

Μιλώντας στην «Καθημερινή» ο Επίτροπος Οικονομίας, Βάλντις Ντομπρόβσκις, δήλωσε πως συστήνουμε «προσωρινά και στοχευμένα» μέτρα, κρίνοντας σκόπιμο να θυμίσει ότι «από την εμπειρία της κρίσης του 2022 διαπιστώσαμε ότι πολλά μέτρα δεν πληρούσαν αυτές τις προϋποθέσεις και είχαν τελικά υψηλό δημοσιονομικό κόστος». Επέμεινε δε ότι «ο δημοσιονομικός χώρος είναι περιορισμένος, λόγω και των αυξημένων ελλειμμάτων και χρέους, αλλά και των υψηλότερων επιτοκίων σε σχέση με την περίοδο της πανδημίας». Ακόμα, δεν παρέλειψε να λανσάρει ως λύσεις ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις της λυκοσυμμαχίας, όπως «ο εξηλεκτρισμός (electrification) της οικονομίας, η ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η επανεξέταση του ρόλου της πυρηνικής ενέργειας ως πηγής χαμηλών εκπομπών»...

Στο μεταξύ, η κυπριακή προεδρία της ΕΕ επιβεβαίωσε ότι στη χτεσινή σύνοδο εγκρίθηκε η εκταμίευση του δανείου των 90 δισ. ευρώ για την Ουκρανία, αλλά και το 20ό πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Η Ουγγαρία ήρε το βέτο, αφότου ο πετρελαιαγωγός Ντρούζμπα επισκευάστηκε από την Ουκρανία και άρχισε να ρέει ρωσικό πετρέλαιο σε Ουγγαρία και Σλοβακία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο απερχόμενος Ούγγρος πρωθυπουργός, Β. Ορμπαν, δεν παραβρέθηκε στη χθεσινή σύνοδο κορυφής, που θα ήταν η τελευταία του.

Ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός δήλωσε ότι η εκταμίευση των απαραίτητων χρημάτων για την Ουκρανία «θα αρχίσει να ρέει το συντομότερο δυνατό».

«Η Ευρώπη παραμένει σταθερή, ενωμένη και ακλόνητη στην υποστήριξή της προς την Ουκρανία», έστειλε το μήνυμα ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντ. Κόστα.

Σημειωτέον ότι σήμερα οι ηγέτες των κρατών - μελών θα παρακαθίσουν σε γεύμα με ηγέτες της περιοχής που έχει προσκαλέσει η κυπριακή προεδρία, περιλαμβανομένου και του τζιχαντιστή «προέδρου» της Συρίας. Αν και η Λευκωσία είχε εκφράσει ετοιμότητα να προσκληθεί και η κυβέρνηση της Τουρκίας, η Αγκυρα είχε εμφανιστεί απρόθυμη, ωστόσο η «κινητικότητα» σε Κυπριακό και ευρωτουρκικές σχέσεις είναι ολοφάνερη, με δεδομένο και τον αναβαθμισμένο ρόλο που σύσσωμος ο ευρωατλαντικός άξονας αναγνωρίζει στο τουρκικό κεφάλαιο για τα γεωστρατηγικά του σχέδια, κόντρα στα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και καταρχήν Κίνα και Ρωσία. Μόλις χτες άλλωστε η επίτροπος Διεύρυνσης της ΕΕ μιλούσε για «νέο μάτι» με το οποίο πρέπει η ιμπεριαλιστική ένωση να δει τις σχέσεις της με τη γείτονα.

Σε μια περίοδο που οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό πυκνώνουν, αφού το σύστημα που ήδη βλέπει τα ζόρια ψάχνει τη «χρυσή συνταγή», διαμορφώνοντας νέες «κομματικές εφεδρείες» από τα ίδια σάπια υλικά, για να εγκλωβίσει τη λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια σε ανώδυνα για το ίδιο κανάλια, οι δυνάμεις της αμαρτωλής και χρεοκοπημένης σοσιαλδημοκρατίας καταβάλλουν τα μέγιστα, για να εμφανιστούν ως «αυτόκλητοι Μεσσίες».

Σε αυτήν την προσπάθεια έχει πέσει με τα μούτρα ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος από τους Δελφούς σε ερώτηση για το πότε θα ανακοινώσει το νέο ανάχωμά του, δήλωσε πως «δυσκολεύεται» να πει μέρα και ώρα «γιατί δεν ζούμε σε μια κανονική χώρα», για να συνεχίσει πως μετά από τις δηλώσεις Κοβέσι «ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να παραιτηθεί και να πάμε σε εκλογές. Αν συνέβαινε αυτό, σε μια εβδομάδα θα ανακοίνωνα το κόμμα».

Φυσικά, δεν έλειψαν οι αναφορές του πρώην πρωθυπουργού για την οικονομία, με τη φράση του και μόνο πως η «χώρα πρέπει «να φύγει από την οικονομία του real estate και της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού» και να περάσει «σε μια οικονομία που να παράγει», να δείχνει από μόνη της πως μοναδική διαφορά με τη ΝΔ είναι η «μοιρασιά» ανάμεσα στις διάφορες μερίδες του κεφαλαίου. Και μάλιστα λίγο παρακάτω, διακατεχόμενος από το άσβεστο άγχος του πιστού υπηρέτη του κεφαλαίου μην τυχόν και μείνει καμιά «σκιά» ως προς αυτό, αφού δήλωσε πίστη στους θεσμούς του αστικού κράτους, έσπευσε να προσθέσει και να ξεκαθαρίσει πως δήθεν «έχουμε αλλεργία με την αδικία και την αρπαχτή», αλλά «όχι με την επιχειρηματικότητα», τις επενδύσεις και το κέρδος, «το αποδείξαμε ως κυβέρνηση που φέραμε επενδύσεις» κ.ο.κ.

Ακολούθως, μιλώντας για το φορολογικό σύστημα, είπε να πιάσει τα γνωστά «ανέκδοτα» περί «δικαιότερου φορολογικού συστήματος» και «πατριωτικής εισφοράς» των καπιταλιστών, κάτι σαν την «εθελοντική φορολόγηση» των εφοπλιστών επί θητείας του, που θα λειτουργεί σαν «φερετζές» της πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου, το οποίο έχει το θράσος να παρουσιάζει ως «φιλολαϊκό μέτρο». Οσον αφορά την ακρίβεια, ζήτησε παρεμβάσεις στα τρόφιμα και την Ενέργεια, μη βγάζοντας βέβαια άχνα για την «απελευθέρωση» της Ενέργειας και το χρηματιστήριο Ενέργειας που η κυβέρνησή του νομοθέτησε.

Εκεί, βέβαια, που ο Αλ. Τσίπρας επέλεξε να δώσει ρεσιτάλ πολιτικής ξετσιπωσιάς, ήταν οι δηλώσεις του σχετικά με τη φωτιά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που κατακαίει στη Μέση Ανατολή, όπου δήλωσε ότι για τη χώρα υπάρχει «ανάγκη επιστροφής σε μια πολυδιάστατη στρατηγική, προκειμένου «να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση και τον ρόλο μας», να αρπάξει δηλαδή η εγχώρια αστική τάξη το μερτικό της από τη λεία. Απογείωσε την αθλιότητα, αναφερόμενος στο κράτος - μακελάρη του Ισραήλ, λέγοντας πως «εγώ ανέπτυξα τις θέσεις με το Ισραήλ, μία εποχή που το Ισραήλ δεν έπαιζε τον ρόλο του πολεμοχαρή» (!) και πως η σχέση «πρέπει να επαναπροσδιοριστεί. Οταν η κυβέρνηση ζητά κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία οφείλει να κάνει το ίδιο και για το Ισραήλ, όταν διαπράττει εγκλήματα»... Αλήθεια, «ξεχνάει» πως το όχι και τόσο μακρινό 2015, τότε που έσφιγγε τα χέρια με τον σφαγέα Νετανιάχου, κλείνοντας επικερδή deals για χάρη των μονοπωλιακών ομίλων με αιχμή του δόρατος το φυσικό αέριο και αναβαθμίζοντας σε «στρατηγική» τη σχέση με το Ισραήλ, η Παλαιστίνη βρισκόταν και τότε υπό κατοχή, και ο ήρωας λαός της περνούσε τα μύρια όσα σε Γάζα και Δ. Οχθη;

Τέλος, μιλώντας για το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό ντράπηκε και η ντροπή. Από τη μια, ζήτησε εμμέσως πλην σαφώς «μείωση των ροών», συνεπώς ένταση της καταστολής εις βάρος των ξεριζωμένων, εννοείται στην πάγια τακτική της «προσφιλούς» στον Τσίπρα, ΕΕ, του όπου δεν πίπτει ο λόγος του αντιδραστικού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, πίπτει η ράβδος της Frontex. Ενώ, από την άλλη κυνικά και ανερυθρίαστα είπε ότι αυτό πρέπει να συνδεθεί με τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής και αγοράς, λέγοντας «αν πάτε να δείτε αν υπάρχουν εργατικά χέρια εκεί όπου υπάρχει παραγωγή, θα δείτε ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα», το γνωστό ανοιγόκλεισμα της κάνουλας δηλαδή, προκειμένου να καλύπτονται οι ανάγκες του κεφαλαίου για φτηνό εργατικό δυναμικό, με ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα.