«Οι ιστορικές αφηγήσεις και οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Επιτροπής», ισχυρίζεται ξεδιάντροπα η Κομισιόν, παροτρύνοντας σε απόσυρση της Ερώτησης.

Οι 200 της Καισαριανής και το μεγαλείο της προσφοράς τους δεν είναι «αφήγημα», όπως ισχυρίζεται η ΕΕ, αλλά αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια που είναι «καρφί στο μάτι της».

Είναι φανερό ότι η ΕΕ ενοχλείται αφάνταστα από τέτοια ερωτήματα, γιατί αναδεικνύουν ότι η θυσία των 200 ηρώων του λαού μας τεκμηριώνει τη χρεοκοπία της δικής της θεωρίας των «δύο άκρων», της εξίσωσης του θύτη με το θύμα, επιχειρώντας να ξεπλύνει τις ναζιστικές θηριωδίες και να θάψει το αίτημα για άμεση και πλήρη απόδοση των γερμανικών αποζημιώσεων.

Αλήθεια όμως, ποιος επικαλείται υποκριτικά «αναρμοδιότητα»;

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, που:

• έχει καθιερώσει την 23η Αυγούστου (ημέρα υπογραφής του Συμφώνου μη επίθεσης, Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού»
• βαφτίζει την 9η Μάη, ημέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, μέρα της ...Ευρωπαϊκής Ενωσης, επιχειρώντας - μάταια - να σβήσει την ιστορική μνήμη
• «κάνει πλάτες» σε κράτη - μέλη της τα οποία επιχειρούν να απαγορεύσουν Κομμουνιστικά Κόμματα, όπως τώρα η Πολωνία
• επιχειρεί να σερβίρει για ιστορική αλήθεια μυθεύματα όπως αυτά του Χολοντομόρ ή του Κατίν, και φιλοξενεί στο Ευρωκοινοβούλιο με ανοιχτές αγκάλες κάθε είδους εκδηλώσεις φασιστών
• έχει στήσει βιομηχανία αντικομμουνιστικών ψηφισμάτων, που αναποδογυρίζουν την Ιστορία που έγραψαν με το αίμα τους οι ίδιοι οι λαοί
• παρέχει κάλυψη σε ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και θηριωδίες όπου Γης, σαν αυτές των συμμάχων της, ΗΠΑ και Ισραήλ
• απαγορεύει στο Ευρωκοινοβούλιο εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Κούβας και σιγοντάρει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατάπνιξής του.

Ολα αυτά «εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της». Οχι όμως οι αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των ναζί, όχι το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και η ληστεία των αρχαιολογικών θησαυρών, που έχουν καθοριστεί από διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν δύο κράτη - μέλη της.

Η βαθιά αντιδραστική, ταξική πολιτική της ΕΕ είναι στο DNA κάθε ιμπεριαλιστικής διακρατικής συμμαχίας. Γι' αυτό και δεν μπορεί να κρυφτεί η «αλλεργία» της σε καθετί που τεκμηριώνει τους δύο κόσμους που συγκρούονται, των εργαζομένων - παραγωγών του πλούτου από τη μία και των εκμεταλλευτών τους από την άλλη.

Ο αντικομμουνισμός πάει χέρι - χέρι με την πολεμική εμπλοκή και τη στροφή στην πολεμική οικονομία, την εργασιακή εκμετάλλευση, πάνω απ' όλα με τον φόβο ότι οι λαοί με την πάλη τους μπορούν να ανατρέψουν το σημερινό σάπιο σύστημα που και η ΕΕ υπηρετεί, οικοδομώντας τη νέα σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία.

Η Ερώτηση δεν αποσύρεται, ούτε η ιστορική αλήθεια και τα αμείλικτα ερωτήματα που αυτή θέτει ακτινοβολώντας!

Την καλύτερη απάντηση θα τη δώσουν οι «θάλασσες» διαδηλωτών, εργατών και νεολαίας στις πλατείες και στις λεωφόρους όλου του κόσμου, στη δική τους μέρα, τη μέρα της τάξης τους, την Πρωτομαγιά, τη μέρα της θυσίας των 200 κομμουνιστών ηρώων.

Οπως σημειώνεται σε ανακοίνωση του δήμου Καισαριανής, ο δήμαρχος Ηλίας Σταμέλος ευχαριστεί εκ μέρους του λαού της πόλης την απόγονο των εκτελεσθέντων για την παραχώρηση στο Μουσείο ενός ψηφιακού αντίγραφου με φωτογραφίες και βιογραφικά στοιχεία των εκτελεσμένων, συνοδευόμενο και από μία χειρόγραφη επιστολή της ίδιας, που παρατίθεται και παρακάτω.

Σύμφωνα με τα βιογραφικά στοιχεία, ο Χρήστος και η Ελένη Πανέτη ήταν δύο από τα οκτώ παιδιά του Σπύρου Πανέτη και της Αικατερίνης Λινάρη.

Ο Χρήστος Πανέτης γεννήθηκε το 1914 και ήταν αρτεργάτης. Συμμετέχει στον πόλεμο του '40 και αργότερα εντάσσεται στην τοπική ΕΠΟΝ όπου σύντομα γίνεται αρχηγός. Συλλαμβάνεται μετά από κατάδοση ντόπιων δοσιλόγων. Είναι ένας από τους 14 που συλλαμβάνονται στις 13/4/1944 από την Πεντέλη. Εκτελείται με τους 200 στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944.

Ο Ανδρέας και ο Δημήτρης Σόφης ήταν παιδιά της αδελφής της Αικατερίνης, της Καλλιόπης Λινάρη, η οποία παντρεύεται τον Γιώργο Σόφη και κατοικεί στην Πάτρα.

Ο Γιώργος Σόφης είναι φαρμακοποιός. Οταν ξαφνικά πεθαίνει στην Πάτρα, η Καλλιόπη παίρνει τα παιδιά, τον Ανδρέα και τον Δημήτρη, και πάει στη Νέα Πεντέλη (προπολεμικά), να είναι κοντά στην αδερφή της, την Αικατερίνη (Ρήνα). Τα δύο παιδιά συλλαμβάνονται ως μέλη της ΕΠΟΝ (ίσως του ΕΑΜ) ύστερα από κατάδοση δοσίλογου στις 13 Απρίλη 1944 και φυλακίζονται στις Φυλακές Χαϊδαρίου. Την 1η Μαΐου 1944 οδηγούνται στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και είναι ανάμεσα στους 200 που θα εκτελεστούν.

Ο Δημήτρης Σόφης από τις Φυλακές Χαϊδαρίου προς το Σκοπευτήριο Καισαριανής γράφει: «ΧΑΙΡΕΤΕ ΦΙΛΟΙ ΕΚΔΗΚΙΣΙ ΧΑΙΡΕ ΜΑΝΑ ΔΗΜΗ. ΣΟΦΗΣ. ΜΑΝΑ ΜΗ ΛΥΠΑΣΕ ΚΑΛΙΟΠΗ ΣΟΦΗ ΠΕΝΤΕΛΗ». Το γράμμα θα βρεθεί ύστερα και θα φυλαχτεί από πολίτες.

Η επιστολή της Ελένης Πανέτη, απόγονου των 4 εκτελεσθέντων:

«Με ιδιαίτερη συγκίνηση καταθέτω στο Μουσείο ΕΑΜικής Αντίστασης το παρόν υλικό, που αφορά την οικογένειά μου και ειδικότερα τον θείο μου Χρήστο Πανέτη, την θεία μου Ελένη Πανέτη, καθώς και τους Ανδρέα και Δημήτρη Σόφη, ξαδέρφια του πατέρα μου Γιάννη Πανέτη. Ολοι τους υπήρξαν άνθρωποι που στάθηκαν με αξιοπρέπεια και θάρρος σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας μας. Ο Χρήστος Πανέτης και η Ελένη Πανέτη, αδέλφια του πατέρα μου, έχασαν τη ζωή τους στην Καισαριανή, σε διαφορετικές στιγμές, πληρώνοντας με τον πιο βαρύ τρόπο τη στάση και τη δράση τους στα χρόνια της Αντίστασης. Μαζί τους και οι Ανδρέας και Δημήτρης Σόφης, που συνδέονται με την ίδια οικογενειακή και ιστορική διαδρομή, αποτελούν μέρος αυτής της κοινής μνήμης και θυσίας.

Για εμάς στην οικογένεια δεν υπήρξαν ποτέ απλώς πρόσωπα του παρελθόντος ή ονόματα σε αφηγήσεις. Υπήρξαν ζωντανές παρουσίες μέσα από τις ιστορίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά - σύμβολα ήθους, αγώνα και ανιδιοτέλειας.

Οι φωτογραφίες και τα τεκμήρια που παραδίδονται σήμερα, δεν αποτελούν απλώς οικογενειακά κειμήλια. Είναι κομμάτια μιας συλλογικής μνήμης που ανήκει σε όλους. Με την κατάθεσή τους ελπίζω να συμβάλω, έστω και λίγο, στη διατήρηση της ιστορικής αλήθειας και στην τιμή εκείνων που θυσιάστηκαν.

Με σεβασμό και βαθιά συγκίνηση.

Ελένη Πανέτη

Πεντέλη, 4 Απριλίου 2026».