Και επειδή, όπως αποδείχθηκε, «πόνεσε» η αποκάλυψή του ρόλου τους ως κυβερνητικής πλέον παράταξης, αλλά και των μεθόδων αναπαραγωγής τους σε μια σειρά Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, ώστε να μπορούν να κρατάνε τις καρέκλες τους και να παίζουν τον ρόλο που τους ανέθεσαν κυβέρνηση και εργοδότες, το έριξαν στις βρωμιές σε βάρος του ΠΑΜΕ.

Η πραγματικότητα είναι βέβαια πως η κυβέρνηση στάζει «μέλι» για τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με την υπουργό Εργασίας να κάνει την καλύτερη διαφήμιση στις τοπικές Κλαδικές Συμβάσεις του Τουρισμού στη Ρόδο και στην Κρήτη, δηλαδή τη δυνατότητα σπασίματος του ρεπό και της 11ωρης ανάπαυσης, την 6ήμερη - 7ήμερη εργασία, τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου και όλη την εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη που πέρασε μέσα από αυτές τις Συμβάσεις. Οσο και να περηφανευόταν λοιπόν, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τουρισμού (ΠΟΕΕΤ) και κεντρικός συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ και στη συνέχεια με χυδαιότητες ο πρόεδρος του Συνδικάτου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρόδου, πως «απολαμβάνουν» τη στήριξη των χιλιάδων εργαζομένων που ψήφισαν στο Συνδικάτο, σίγουρα οι ίδιοι δεν συναίνεσαν - ούτε και ήξεραν πως η παράταξη του ΠΑΣΟΚ έχει βάλει την υπογραφή της στο ξεζούμισμά τους, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τα «θέλω» των μεγαλοξενοδόχων. Υπενθυμίζουμε πως οι ξενοδόχοι της Ρόδου είχαν τονίσει πως «η Ενωση Ξενοδόχων Ρόδου εκφράζει την ικανοποίησή της για το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων», όταν υπογράφηκε η εν λόγω τοπική Κλαδική Συλλογική Σύμβαση.

Και, βέβαια, οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ παίρνοντας τον λόγο υπερασπίστηκαν την «κοινωνική συμφωνία» που υπέγραψαν Κεραμέως - Παναγόπουλους - βιομήχανοι γιατί δεν υπάρχει καμία διαφωνία με την ουσία της, δηλαδή την ταξική συνεργασία και τη συναίνεση που απαιτείται πολύ περισσότερο σε συνθήκες έντασης της επίθεσης και εμπλοκής της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οπως άλλωστε χαρακτηριστικά ειπώθηκε, «η παράταξη της ΠΑΣΚΕ είναι με τον κοινωνικό διάλογο». Σε ό,τι δε αφορά τον ελεγχόμενο εκατομμυριούχο πρόεδρο, πάλι ένα από τα πρωτοπαλίκαρα της ΠΑΣΚΕ, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Βέροιας, διέρρηξε τα ιμάτιά του, τονίζοντας πως «η επίθεση στον Παναγόπουλο είναι επίθεση σε όλους μας».

Στον ίδιο τόνο και η ΔΑΚΕ, η «επίσημη κυβερνητική παράταξη», υπερθεματίζοντας πως σε αυτές τις συνθήκες χρειάζεται η μέγιστη δυνατή ενότητα, να μην αμφισβητούνται δηλαδή τα «ιερά και όσια» του εργατοπατερισμού. Αλλωστε ο κεντρικός συνδικαλιστής της ΔΑΚΕ στη δευτερολογία του σημείωσε πως το μέλλον της εργασίας αλλάζει και χρειάζεται «να προσαρμοστούμε με ευθύνη». Να προσαρμόσουν δηλαδή οι εργαζόμενοι τις διεκδικήσεις στους στα μέτρα της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, ενώ η ενδυνάμωση των Συνδικάτων θα πρέπει να υπηρετεί αυτόν τον στόχο. Το παραπάνω επιβεβαιώθηκε και από τοποθετήσεις όπως αυτή του γενικού γραμματέα της Ομοσπονδίας Μετάλλου, κλάδου που είναι στην αιχμή της πολεμικής οικονομίας, τονίζοντας πως η Σύμβαση που έχει υπογράψει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός «δεν είναι η καλύτερη, αλλά σίγουρα από το τίποτα καλύτερη». Δηλαδή να μπορούν να διευθετείται ο εργάσιμος χρόνος τους ποικιλοτρόπως, να εφαρμόζονται τα 13ωρα και τα ελλιπή μέτρα ασφάλειας, ώστε να μπορούν οι πολεμικές βιομηχανίες να αυξάνουν ακόμα περισσότερο τα κέρδη τους και οι εργάτες να λένε και ευχαριστώ! Για αυτό και οι παρατάξεις της ΝΔ στη ΓΣΕΕ υπερασπίστηκαν ένθερμα μαζί με την ΠΑΣΚΕ την «κοινωνική συμφωνία της ντροπής», την οποία χαρακτήρισαν ως σημαντικό βήμα για την αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Στο μεταξύ, σε «πλήρη ετοιμότητα» δηλώνει η σοσιαλδημοκρατία για να φέρει το συνδικαλιστικό κίνημα σε θέσεις αμορτισέρ της δυσαρέσκειας με στόχο πάντα την κοινωνική συνοχή, μην τυχόν και εκφραστεί η άνοδος του ρεύματος αμφισβήτησης της κερδοφορίας των ομίλων. Κάθε τοποθέτηση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ/ΝΕΑΡ (ΕΑΚ-ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ) ήταν και μια «κλάψα» για την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος, σπέρνοντας την ηττοπάθεια και φωτογραφίζοντας πως το μόνο που μπορούν να κάνουν οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα είναι να σπρώξουν προς μια κυβερνητική εναλλαγή. Η πρεμούρα τους είναι πως τα Συνδικάτα θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν, να ενισχυθεί «ο θεσμικός τους ρόλος», όπως τονίστηκε σε μια σειρά ομιλιών, ώστε να παίξουν σωστά και αναβαθμισμένα τον ρόλο του «κοινωνικού εταίρου» στα τραπέζια της διαπραγμάτευσης, με βασικό κριτήριο την ενσωμάτωση των εργατών. Αλλωστε, όπως ανέφεραν, είναι βασικό να υπάρχει ανάπτυξη, αρκεί να είναι δίκαιη, δηλαδή να συνεχίζει να υπάρχει καπιταλιστική εκμετάλλευση, αλλά να παίρνει και ο εργάτης ένα ξεροκόμματο, ενώ οι εργοδότες να μπουκώνουν κέρδη από την απλήρωτη δουλειά και το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου.

Σερ αυτή τη λογική άλλωστε η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, που μέσω του Φωτόπουλου ήταν στη θέση του γενικού γραμματέα της ΓΣΕΕ, «καρπώνεται» κι αυτή την υπερψήφιση της «κοινωνικής συμφωνίας» της ΓΣΕΕ, που ήδη εφαρμόστηκε σε 3 κλάδους, μέσα από τις Κλαδικές ΣΣΕ σε Ζαχαρώδη, Επισιτισμό και Αρτοποιία, που ειδικά οι δύο τελευταίες φέρουν την υπογραφή του.

Μερίδιο στις «καρέκλες» και από τον πάλαι ποτέ εργοδότη συνδικαλιστή και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Δ. Καραγεωργόπουλο, ο οποίος ανακοίνωσε την παράταξη «Ενωμένοι Εργαζόμενοι». Είναι αυτός ο οποίος ιδρύει με ταχύτητα πολυβόλου Ομοσπονδίες και Συνδικάτα (όπως το πρόσφατο παράδειγμα με τη διασπαστική Ομοσπονδία στις Καθαρίστριες), προκειμένου να συνεχίσει να αναπαράγεται στη διοίκηση της ΓΣΕΕ, προσφέροντας χείρα βοηθείας στους εργοδότες.