Από τη μια η μαχητική και ζωντανή πείρα που μετέφεραν οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ από μεγάλους αγώνες, από συγκρούσεις στους χώρους δουλειάς με την εργοδοσία και το κράτος της. Από την προσπάθεια να οργανωθεί η πάλη, να δυναμώσουν τα συνδικάτα και να συγκροτηθούν και νέα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, να δυναμώσει τελικά η αναμέτρηση με το σύστημα του κέρδους και των πολέμων που εγκληματεί καθημερινά σε βάρος του λαού. Από τη μία ο κόσμος των υπαρκτών και ζωντανών δυνάμεων στα συνδικάτα, όπως στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στα ξενοδοχεία και στις τράπεζες, σε χώρους που έγιναν εμβληματικοί αγώνες, όπως από τη ΛΑΡΚΟ κ.α. Που φώτισαν τον ρόλο που πραγματικά μπορούν να παίξουν τα Εργατικά Κέντρα, όταν αλλάζει ο συσχετισμός, όπως στον Πειραιά, στην Πάτρα, στα Γιάννενα, στη Λάρισα, στην Εύβοια και αλλού.

Από την άλλη, η συναίνεση και η υποταγή που για μια ακόμα φορά κήρυξαν από το βήμα οι συνδικαλιστές - παράγοντες της ηγετικής ομάδας στο ΔΣ της ΓΣΕΕ. Εκεί που όλοι συνέκλιναν πως τα Συνδικάτα πρέπει να αποκτήσουν ρόλο ισχυρού «κοινωνικού εταίρου», γιατί έτσι μόνο μπορεί να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή και η απαραίτητη σταθερότητα, ιδιαίτερα σε συνθήκες εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και οξυμένης επίθεσης. Δηλαδή να έχουν τη συναίνεση των εργατών για να συνεχίσουν να προωθούν τα σχέδια των κυβερνήσεων και των εργοδοτών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Σε αυτή τη βάση, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη συμφωνία τους στη διοίκηση της ΓΣΕΕ υπέρ της «κοινωνικής συμφωνίας» Κεραμέως - Παναγόπουλου, συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΚΕ/ «Ενωμένοι Εργαζόμενοι»), της ΝΔ (ΔΑΚΕ/ΕΝΟΤΗΤΑ - ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ) και του ΣΥΡΙΖΑ/ΝΕΑΡ (ΕΑΚ -ΕΜΕΙΣ - ΑΡΚΙ), είχαν ομοβροντία στήριξης του δόγματος «βολευτείτε με το μικρότερο κακό», κάνοντας λόγο για «υπεύθυνη στάση» και «ενότητα» στο χαμήλωμα των απαιτήσεων.

Ο αριθμός των ομιλητών και το περιεχόμενο των τοποθετήσεών τους, η ηλικιακή σύνθεση των αντιπροσώπων, η παρακολούθηση των εργασιών του Συνεδρίου είναι και αυτά ενδείξεις της υπεροχής της ΔΑΣ στις εργασίες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από το σύνολο των 43 ομιλιών, οι 16 έγιναν από αντιπροσώπους εκλεγμένους με τη ΔΑΣ και οι 27 από αντιπροσώπους των άλλων έξι παρατάξεων.

Μάλιστα, οι περισσότερες από τις ομιλίες των άλλων δυνάμεων είτε έσταξαν φαρμάκι, με συκοφαντίες και λάσπη για το ΠΑΜΕ, είτε σε πολύ μικρότερο βαθμό ασχολήθηκαν με την υπεράσπιση της γραμμής του «κοινωνικού διαλόγου», τον οποίο έκλιναν σε όλες τις πτώσεις. Ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν εκείνοι οι συνδικαλιστές που μπήκαν στον κόπο να μεταφέρουν έστω και στοιχειωδώς την κατάσταση της εργατικής τάξης στους κλάδους τους, πόσο μάλλον τις διεκδικήσεις ή αγώνες που οργανώθηκαν.

Χαρακτηριστική είναι ακόμα η στάση αντιπροσώπων, μελών της διοίκησης συνδικαλιστικών οργανώσεων και Εργατικών Κέντρων που παρουσιάζουν αυτή την πρωτοφανή «αύξηση» ψηφισάντων (π.χ. Χαλκιδικής +527%, Φθιώτιδας +75%, Ρόδου +113%) ή σημειώνουν «παγκόσμια ρεκόρ» συνδικαλιστικής πυκνότητας (Κοζάνη 70%, Ημαθία 56%, Φλώρινα 51%)! Είναι λοιπόν ανεξήγητο το γεγονός ότι ούτε ένας από αυτούς τους αντιπροσώπους που έχει καταφέρει το ...ακατόρθωτο, δεν πήρε τον λόγο για να μεταφέρει την «πολύτιμη» για όλο το συνδικαλιστικό κίνημα πείρα του, πώς δηλαδή ΕΚ και σωματεία κατάφεραν να έχουν τόσους χιλιάδες ψηφίσαντες και τόσο μεγάλο βαθμό συσπείρωσης ενώ... δεν έχουν καμία δράση!

Ετσι λοιπόν στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ παρατηρήθηκε το εξής:

Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι με τη ΔΑΣ να κάνουν σχεδόν το 40% των ομιλιών, με τοποθετήσεις που μετέφεραν τις σκληρές μάχες που δίνουν όλα αυτά τα χρόνια και να δείχνουν πώς αντιμετωπίζουν δυσκολίες και εμπόδια, αλλά και να αποκαλύπτουν «με αποδείξεις και ονόματα» τη σαπίλα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Από την άλλη, οι περισσότεροι ομιλητές των άλλων παρατάξεων να ανεβαίνουν στο βήμα μόνο και μόνο για να επιτεθούν, με ψεύδη και συκοφαντίες, στη ΔΑΣ, χωρίς να προσπαθούν στο ελάχιστο να αντιπαρατεθούν επί της ουσίας στις αιτιάσεις της ΔΑΣ για το περιεχόμενο των ΣΣΕ που υπογράφουν αυτές οι δυνάμεις και για τον ρόλο που παίζουν στο συνδικαλιστικό κίνημα σε βάρος των εργαζομένων, αδρανοποιώντας σωματεία και δρώντας μακριά και στα κρυφά από τους εργαζόμενους. Η μοναδική επιχειρηματολογία τους στην κριτική της ΔΑΣ ήταν δανεισμένη από την κυβερνητική προπαγάνδα, ότι αφού τους ...ψηφίζουν οι εργαζόμενοι έχουν την έγκρισή τους, όσο κι αν αυτό το «τους ψηφίζουν» είναι σχετικό με το όργιο νοθείας που οργανώνουν.

«Πρώτο βιολί» αυτής της γραμμής ο εκατομμυριούχος - ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, που θέλει να αναλάβει εκ νέου τη θέση του προέδρου, ο οποίος πρωταγωνίστησε στις χυδαιότητες ενάντια στη ΔΑΣ, απαντώντας με μίσος για τους εργατικούς αγώνες που αμφισβητούν το σύστημα που υπηρετεί και καλώντας σε υποταγή στα «όρια» του εταιρισμού με την εργοδοσία. Εξ ου και έχυσε αντικομμουνιστικό δηλητήριο που θα ζήλευαν μέχρι και οι φασίστες.

Ενα ακόμα στοιχείο ήταν και η ηλικιακή σύνθεση, με τους αντιπροσώπους της ΔΑΣ να είναι συντριπτικά νέοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, όταν οι άλλες δυνάμεις κατά κύριο λόγο ήταν σε ηλικία μετά ή κοντά στη ...σύνταξη, και πάλι με πρώτο και καλύτερο τον 72χρονο Γιάννη Παναγόπουλο, με ελάχιστη βέβαια και τη γυναικεία παρουσία.

Η απαξίωση των διαδικασιών εκφράστηκε και στην παρουσία των συνδικαλιστών - αντιπροσώπων στις εργασίες, αφού οι μόνοι που ήταν παρόντες και παρούσες σε όλη τη διάρκεια ήταν της ΔΑΣ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και ο Γ. Παναγόπουλος έκανε την «τιμή» στο σύνολο των συνέδρων να απουσιάζει από το Συνέδριο, για να εμφανιστεί μόνο στην αρχή και στο τέλος.

Μάλιστα, οι σύνεδροι της ΔΑΣ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στάση που κράτησε σε όλη τη διάρκεια των εργασιών ο συγκεκριμένος, δηλαδή το ότι επέλεξε να μην ακούσει ούτε μια από τις τοποθετήσεις συνέδρων, αποχώρησαν στη δευτερολογία του, με τον Γ. Πέρρο να θέτει το ερώτημα: «Τι κλείσιμο μπορεί να κάνει από τη στιγμή που δεν είχε ακούσει καμία από τις ομιλίες;».