Με μαχητικές τοποθετήσεις από μια σειρά κλάδους, μεταφέρθηκε η αποφασιστικότητα των σωματείων να «πολιορκήσουν», μέχρι να ανατρέψουν την εγκληματική πολιτική του κέρδους και της πολεμικής εμπλοκής για τη θωράκισή του, απαιτώντας καμιά εμπλοκή - καμιά συμμετοχή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Κάθε ομιλία ήταν και μια περήφανη απάντηση, στέλνοντας στον αγύριστο το δόγμα «τα κεφάλια μέσα» που διακηρύσσουν η κυβέρνηση, η ΕΕ και το αστικό πολιτικό σύστημα.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, παίρνοντας τον λόγο ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και του σωματείου των λιμενεργατών ΕΝΕΔΕΠ, ξεκαθάρισε ότι οι εργάτες δεν μπορούν να δεχτούν ως κανονικότητα να δολοφονούνται άμαχοι, να βιώνουν τα παιδιά τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Τόνισε πως ο πόλεμος δεν είναι ξένος στη ζωή των εργατών, καθώς είναι ίδιος ο εχθρός που τους θέλει να δουλεύουν 13ωρο, να σκοτώνονται για τα κέρδη των ιμπεριαλιστών, να παίρνουν μισθούς πείνας.

Μιλώντας για την κλιμάκωση της εμπλοκής της χώρας στο μακελειό που είναι σε εξέλιξη, ανέδειξε ότι το ερώτημα είναι «τι κίνημα χρειάζεται σήμερα», και απαντώντας σημείωσε:

«Οχι ένα κίνημα των ανακοινώσεων, που θα περιμένει πότε θα ευαισθητοποιηθούν οι κυβερνήσεις ή που θα παρακαλάει. Αλλά χρειαζόμαστε ένα κίνημα οργανωμένο από τα κάτω, ριζωμένο στους χώρους δουλειάς, με ζωντανά σωματεία, με συνελεύσεις, με συμμετοχή, με εμπιστοσύνη στη δύναμη των εργαζομένων. Ενα κίνημα που θα μαθαίνει να στηρίζεται στα δικά του πόδια. Που θα συζητά, θα πείθει, θα οργανώνει, θα συγκρούεται, για να μπορεί να υπάρξει προοπτική και διέξοδος».

Πρόσθεσε μάλιστα ότι όλα αυτά τα είδαν στην πράξη στο λιμάνι, «εκεί που οι λιμενεργάτες δεν μείναμε θεατές. Δεν είπαμε "δεν γίνεται τίποτα". Δεν συμβιβαστήκαμε και δεν πτοηθήκαμε ούτε από τους αρνητικούς συσχετισμούς, ούτε από το μέγεθος του αντιπάλου. Είπαμε το ακριβώς αντίθετο: Μας αφορούν άμεσα! Γιατί τα λιμάνια είναι ο χώρος δουλειάς μας. Γιατί από τα χέρια μας περνάει το εμπόρευμα, περνάει πλούτος, περνάει και πολεμικό υλικό. Και επειδή ακριβώς ξέρουμε τη δύναμή μας, δεν θα τη βάλουμε στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών για να σπέρνουν τον θάνατο».

Υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι «αυτό δεν είναι μια φιλειρηνική άποψη, γιατί ξέρουμε πως ο πόλεμος είναι γέννημα - θρέμμα του συστήματος», ανέδειξε ότι αυτό είναι και το μεγάλο μήνυμα του αγώνα στις 6 Φλεβάρη, με το σύνθημα «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Οπως είπε, «αυτή η στάση δεν ήταν εύκολη. Δεν ήταν ανέξοδη. Απέναντί της στάθηκαν πιέσεις, απειλές, μηχανισμοί, συκοφαντίες. Στάθηκαν η εργοδοσία, η κυβέρνηση, όσοι θέλουν τους εργαζόμενους βουβούς και υποταγμένους. Κι όμως αυτός ο αγώνας έγινε, και άνοιξε δρόμο. Εδειξε ότι οι εργάτες μπορούν να βάλουν εμπόδιο. Και έγινε από ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους, που μιλάνε άλλες γλώσσες, έχουν άλλο χρώμα και θεό, αλλά έγινε από εργάτες που η ταξική μας μήτρα είναι κοινή, χωρίς μάλιστα να περιμένουμε να πάρουμε κάτι στο χέρι».

Ως σημαντικό δίδαγμα αυτής της κινητοποίησης, υπογράμμισε ότι «όταν ένας αγώνας πατάει σε γερά πόδια, όταν στηρίζεται στην οργάνωση, στη συλλογική συζήτηση, στην εμπιστοσύνη, στη δύναμη των εργαζομένων, μπορεί να σπάει τη μοιρολατρία, να εμπνέει κι άλλους κλάδους. Μπορεί να ξεπερνά τα στενά όρια ενός χώρου και μιας χώρας ή μιας ηπείρου, αφού στις 6 Φλεβάρη τη μάχη έδωσαν λιμενεργάτες από τρεις διαφορετικές ηπείρους.

Δεν ήταν μια τυπική "μέρα δράσης". Ηταν απόδειξη ότι όταν οι εργάτες αποφασίζουν να συντονιστούν, μπορούν να σπάσουν τα σύνορα που υψώνουν οι κυβερνήσεις και τα μονοπώλια. Μπορούν να πουν στην πράξη ότι τα λιμάνια δεν είναι για να υπηρετούν τον πόλεμο. Η θάλασσα που οι ιμπεριαλιστές τη θέλουν για να μας χωρίζουν και να μας αιματοκυλούν, εμείς την κάναμε γέφυρα αλληλεγγύης, οργάνωσης της ταξικής πάλης και της αδελφοσύνης. Αυτή είναι η δύναμη που έχουμε και αυτήν ακριβώς φοβούνται».

Παρακάτω, και μιλώντας για την οργάνωση της πάλης, ανέδειξε ότι «εμείς δεν απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους από καθέδρας. Δεν τους κουνάμε το δάχτυλο. Ξέρουμε τις δυσκολίες. Ξέρουμε την πίεση, τον φόβο, την ανασφάλεια. Ξέρουμε ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που μπορεί να συμφωνούν με πολλά, να εκτιμούν τη δράση του ΠΑΜΕ, αλλά να μην έχουν κάνει ακόμα το βήμα. Να περιμένουν, να διστάζουν, να αναρωτιούνται αν γίνεται.

Σε αυτούς απευθυνόμαστε σήμερα με ειλικρίνεια. Δεν τους λέμε "ελάτε μαζί μας γιατί τα ξέρουμε όλα". Τους λέμε: Ελάτε να παλέψουμε μαζί. Ελάτε να δοκιμάσουμε τη δύναμή μας στην πράξη, να κάνουμε το κάθε σωματείο αποκούμπι και όπλο, να οργανώσουμε από τα κάτω την αντίσταση και τη διεκδίκηση. Να πάρει ο καθένας θέση εκεί που δουλεύει, εκεί που ζει, εκεί που μπορεί να δώσει τη μάχη. Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται. Ο,τι κατακτήθηκε, κατακτήθηκε με οργάνωση, πείσμα, σύγκρουση. Και ό,τι χάθηκε, χάθηκε όταν ο λαός περίμενε από άλλους να τον σώσουν».

Αναδεικνύοντας ότι το εργατικό κίνημα βαδίζει σε μια εποχή που χρειάζεται «τόλμη, υπομονή και επιμονή», ότι χρειάζονται βήματα να γίνουν στην οργάνωση, στην ενίσχυση των πρωτοβάθμιων σωματείων, να γίνουν πραγματικό στήριγμα, υπογράμμισε ότι «αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: Να μετατρέπεται η αγανάκτηση σε οργάνωση. Η ανησυχία σε αγώνα, η εκτίμηση σε συμμετοχή, η συμπάθεια σε συστράτευση».

Από τον ίδιο χώρο, το λιμάνι του Πειραιά και τις προβλήτες της COSCO, ο Δαμιανός Βουδιγάρης, αντιπρόεδρος της ΕΝΕΔΕΠ, τόνισε πως οι εργαζόμενοι στέκονται με ψηλά το κεφάλι, γιατί έχουν αποδείξει στην πράξη ότι «όταν οργανώνονται και παλεύουν, μπορούν να βάζουν εμπόδια, να καθυστερούν και τελικά να ανατρέπουν τους σχεδιασμούς των ισχυρών, με τα σωστά και τα λάθη μας».

Οι λιμενεργάτες, συνέχισε, δουλεύουν σε έναν χώρο που βρίσκεται στο επίκεντρο γεωστρατηγικών ανταγωνισμών, με κύριο χαρακτηριστικό την κόντρα ΗΠΑ και Κίνας. «Δώσαμε μάχες για ΣΣΕ και αυξήσεις, για μέτρα υγείας και ασφάλειας. Αυτές οι μάχες δεν ήταν εύκολες, καθώς είχαμε απέναντί μας τους μηχανισμούς του κράτους και της εργοδοσίας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μιλώντας για την απεργία της 6ης Φλεβάρη, υπογράμμισε πως με όλη αυτήν τη δράση οι λιμενεργάτες έβαλαν φρένο στη μετατροπή της δουλειάς τους σε εργαλείο πολέμου, αρνούμενοι να φορτώσουν όπλα που θα έστελναν στον θάνατο άλλους λαούς, δίνοντας σάρκα και οστά στο κεντρικό σύνθημα «Τα λιμάνια δεν θα γίνουν ορμητήρια πολέμου», αλλά και μια υπόσχεση ότι «οι λιμενεργάτες σάς το υπογράφουν, με των λαών το αίμα τα χέρια τους δεν βάφουν».

«Σήμερα, από αυτό το βήμα, στέλνουμε καθαρό μήνυμα: Δεν θα πληρώσουμε εμείς και τα παιδιά μας την κρίση τους. Δεν θα γίνουμε γρανάζια στην πολεμική μηχανή τους. Δεν θα αφήσουμε τα λιμάνια να γίνουν εργαλεία πολέμου. Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά», είπε κλείνοντας, καλώντας σε ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση των Σωματείων.

«Ο πόλεμος είναι μέσα στα σπίτια μας, στα σπίτια των ναυτεργατών, αλλά και όλου του λαού», τόνισε ο Αποστόλης Κυπραίος, πρόεδρος του ναυτεργατικού Σωματείου της ΠΕΜΕΝ, και κατήγγειλε τις ασκήσεις ετοιμότητας που οργανώνει η κυβέρνηση ακόμα και σε λιμάνια της Αττικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «πρόβα πολέμου» που πραγματοποιήθηκε στις 31 Μάρτη στην Ελευσίνα, με τα Συνδικάτα να οργανώνουν μαχητική κινητοποίηση με σύνθημα «Η Ελευσίνα είναι λιμάνι των λαών και όχι ορμητήριο των ιμπεριαλιστών».

Ανέδειξε πως το εφοπλιστικό κεφάλαιο δεν διστάζει να βάψει με αίμα τα χέρια του προκειμένου να κερδοφορήσει, καθώς ήξεραν για το χτύπημα των ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν και παρ' όλα αυτά έστειλαν τους ναυτεργάτες στις φλόγες του πολέμου, χωρίς να εξασφαλιστεί η προστασία τους και χωρίς καμία πρόληψη για τον επαναπατρισμό τους. Τεράστιες ευθύνες καταλόγισε και στην κυβέρνηση, που μόνη έγνοια έχει να υπηρετήσει τα συμφέροντα των καπιταλιστών. «Τα Σωματεία μας, από την έναρξη των πολέμων σε Μαύρη Θάλασσα, Ερυθρά, Μέση Ανατολή, προειδοποιήσαμε ότι όσο εντείνεται ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ - Κίνας και των συμμάχων τους, δεν υπάρχουν ασφαλείς θάλασσες για τους ναυτεργάτες, δεν υπάρχει ασφαλής τόπος για τους λαούς», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Απέναντι σε αυτόν τον ζόφο, ο Απ. Κυπραίος μετέφερε την παλικαρίσια στάση των ναυτεργατών και των Σωματείων τους, τονίζοντας πως κάθε μέρα υπάρχει και από μια κινητοποίηση, δράση και παρέμβαση στο υπουργείο Ναυτιλίας, απαιτώντας να χαρακτηριστούν εμπόλεμες ζώνες οι θαλάσσιες περιοχές που μαίνονται οι πολεμικές συγκρούσεις, να απαγορευτεί η διέλευση των εμπορικών πλοίων, να ενημερώνονται έγκαιρα οι ναυτεργάτες και να διασφαλίζεται ο ασφαλής επαναπατρισμός τους.

Η Μυρτώ Μάτση, πρόεδρος του Συλλόγου Σπουδαστών ΑΕΝ Ασπροπύργου, μίλησε για τη μεγάλη προσπάθεια που έγινε, για να γίνει ο Σύλλογος μαχητικός και ενεργητικός, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, με ουσιαστικές συζητήσεις και αποφάσεις για όλα τα ζητήματα. Μέσα από έναν τέτοιο τρόπο δουλειάς, ο σύλλογος έγινε οργανωτής της πάλης για κάθε σπουδαστή. Καθοριστικό, όπως είπε, ρόλο έπαιξε η επαναλειτουργία των σπουδαστικών Συλλόγων σε Μακεδονία, Κρήτη, Πρέβεζα, Οινούσσες και το Συντονιστικό του ΚΕΣΕΝΒ μηχανικών στου Ρέντη, όπου κατέληξαν σε κοινό πλαίσιο αιτημάτων που κατατέθηκε στο υπουργείο.

«Δίπλα μας βρίσκονταν πάντα τα ναυτεργατικά Σωματεία μας, ΠΕΜΕΝ και "ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ" στηρίζοντας όλες τις κινητοποιήσεις και αναδεικνύοντας και εκείνοι ζητήματα των σχολών μας», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας πως οι σπουδαστές «διδάσκονται» τι σημαίνει παράδειγμα αγωνιστικής διεκδίκησης και αλληλεγγύης μεταξύ των συναδέλφων. Συνεχίζοντας, σημείωσε πως τα ναυτεργατικά Σωματεία μαζί με την ΑΕΝ από την πρώτη στιγμή της επίθεσης απαίτησαν να χαρακτηριστούν εμπόλεμες ζώνες οι περιοχές που μαίνονται από πολεμικές συγκρούσεις, όπως τα Στενά του Ορμούζ, που ναυτεργάτες μαζί με σπουδαστές βρίσκονται εγκλωβισμένοι εκεί. Μάλιστα, πρόσθεσε, ο Σύλλογος της ΑΕΝ συμμετείχε μαζικά στην απεργία των ναυτεργατών και μετά από παρέμβαση στο υπουργείο Ναυτιλίας απέσπασε δέσμευση πως όποιος σπουδαστής βρίσκεται σε εμπόλεμη ζώνη, έχει δικαίωμα να ξεμπαρκάρει και να ναυτολογηθεί σε άλλο πλοίο.

Ολη αυτή η δράση και η οργάνωση της πάλης εκφράστηκε και στις εκλογές του Συλλόγου, με το ψηφοδέλτιο της «Αγωνιστικής Συσπείρωσης» να βγαίνει πρώτη δύναμη με 716 ψήφους από 279, που είχε στις προηγούμενες. «Το κάναμε ξεκάθαρο και στην Ελευσίνα, με την πρόβα πολέμου που πραγματοποιήθηκε δίπλα από τη σχολή μας. Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα τους», ξεκαθάρισε κλείνοντας.

Από τα Χανιά που βρίσκονται στο μάτι του πολεμικού κυκλώνα λόγω της βάσης του θανάτου στη Σούδα, μίλησε η Εβίνα Κάππου, πρόεδρος του Σωματείου Επισιτισμού - Τουρισμού Χανίων, μεταφέροντας ότι από την πρώτη στιγμή της κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή βάρεσαν οι καμπάνες του κινδύνου. Αλλωστε, και παρά τις προσπάθειες εφησυχασμού, η εικόνα με τους στρατιώτες να περιπολούν ανά 5 λεπτά την περιοχή, γέμισε με ανησυχία και φόβο τους εργαζόμενους του κλάδου, πως θα μείνουν χωρίς εισόδημα αν χαθεί η σεζόν.

Συνεχίζοντας, στάθηκε στην προπαγάνδα της κυβέρνησης αλλά και των εργοδοτών, που προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους της περιοχής πως είναι προς όφελός τους το σουλατσάρισμα των στρατευμάτων και των ΝΑΤΟικών πλοίων, με το πρόσχημα πως θα ανασάνει οικονομικά το νησί. Τόνισε πως είναι οι ίδιοι που λένε πως οι διεκδικήσεις καταστρέφουν το τουριστικό προϊόν, οι ίδιοι που μαζί με την κυβέρνηση και το Επιμελητήριο έλεγαν πως οι κινητοποιήσεις δημιούργησαν εχθρικό κλίμα και έδιωξαν το αεροπλανοφόρο «Ford».

«Τιμή μας και καμάρι μας, παράσημό μας που καταφέραμε να διώξουμε τους δολοφόνους των λαών από το νησί», είπε καταχειροκροτούμενη, καθώς οι χιλιάδες ΝΑΤΟικοί που περιφέρονται στην πόλη των Χανίων, την έχουν μετατρέψει σε απαγορευμένη ζώνη.

Το Συνδικάτο, όπως ανέφερε, βρέθηκε μέσα σε χώρους δουλειάς με περιοδείες, συσκέψεις, συμμετοχή σε συλλαλητήρια ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, ανέπτυξε πολύμορφη δράση, ώστε να σπάσει ο φόβος των εργαζομένων, να κατανοηθεί πως η τουριστική ανάπτυξη χτίζεται με ματωμένα κέρδη. «Σήμερα, είναι πιο καθαρό από ποτέ πως τα συμφέροντα των εργαζομένων δεν έχουν καμία σχέση με αυτά των ομίλων», ξεκαθάρισε και σημείωσε πως το Συνδικάτο θα συνεχίσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα τις παρεμβάσεις του. Τέλος, κάλεσε στο μεγάλο αντιπολεμικό συλλαλητήριο στη βάση της Σούδας στις 17 Μάη. «Να κλείσουν οι βάσεις, να φύγουν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις», είπε.

Ο Γιάννης Ανδρέου, πρόεδρος του ΣΕΤΗΠ Ν. Αττικής, σημείωσε πως οι εργαζόμενοι σε Τηλεπικοινωνίες και Πληροφορική διόλου ανεπηρέαστοι δεν μένουν από τη στροφή του κλάδου στην πολεμική οικονομία, καθώς όλες οι νομοθετικές παρεμβάσεις, μαζί και η τελευταία για το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, στοχεύουν στην προσαρμογή της παραγωγής στις πολεμικές απαιτήσεις. «Ξέρουμε πως οι εργαζόμενοι στον κλάδο είμαστε στόχοι αντιποίνων, αποδεικνύεται και από την ομολογία του Ιράν, που από τις 15 επιχειρήσεις που στοχοποίησε μετά την επίθεση των ΗΠΑ, οι 11 είναι εταιρείες Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής».

Συνεχίζοντας, αναφέρθηκε στην πλούσια πείρα από τις αγωνιστικές διεργασίες στον κλάδο, ώστε να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η απεργία των εργαζομένων της «Intracom Telecom» ενάντια στην απληρωσιά, με την εργοδοσία να λέει πως η αιτία της καθυστέρησης είναι ο πόλεμος, την απεργία των εργαζομένων της «Vodafone» ενάντια στις πάνω από 200 απολύσεις (με τη μορφή εθελούσιας), γιατί περίσσευαν από τη στροφή της εταιρείας στην πολεμική οικονομία, στη «Nokia» που επίκεινται απολύσεις λόγω προσαρμογής τμημάτων σε πολεμικά έργα, άρα κλείσιμο άλλων υπαρχόντων. Με τον ΟΤΕ να δίνει τον τόνο, ο Γ. Ανδρέου ανέδειξε πως η νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που υπογράφηκε, έρχεται να ξεχειλώσει ακόμα περισσότερο το ωράριο εργασίας, ώστε ο όμιλος να είναι πιο ικανός «να αναλάβει έργα που κινούνται στις αξίες του που είναι ίδιες με τις αξίες των θεσμών».

«Για εμάς είναι καθαρό πως δεν θα πληρώσουμε τις συνέπειες της εμπλοκής», ξεκαθάρισε ο πρόεδρος του ΣΕΤΗΠ και σημείωσε πως η αταλάντευτη στάση του ΣΕΤΗΠ, οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες του βοήθησαν στη συγκρότηση επιχειρησιακών Σωματείων σε «OpenBet», «Mite», «Cosmote Tv», αλλά και σε μεγάλα τηλεφωνικά κέντρα όπως «Webhelp» και «Teleperformance».

«Οταν κηρύσσεται ο πόλεμος και η Τέχνη επιστρατεύεται», τόνισε ο Βασίλης Παρασκευόπουλος, πρόεδρος του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου, σημειώνοντας πως η στράτευση των λαών πίσω από τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων είναι για αυτούς απαραίτητο στοιχείο. Αποδεικτικό στοιχείο, όπως ανέφερε, είναι πως το κράτος - τρομοκράτης Ισραήλ έχει βάλει στην πρώτη γραμμή του πολεμικού μηχανισμού την Τέχνη και την προπαγάνδα μέσα από αυτήν, όπως το δήθεν δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, ή στον τωρινό πόλεμο να νομιμοποιηθεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν στο όνομα της απελευθέρωσης των γυναικών.

«Είναι κρίσιμη η παρέμβαση των Σωματείων των Καλλιτεχνών, ώστε να μη στρατευτούν οι καλλιτέχνες της χώρας μας σε αυτούς τους σκοπούς», υπογράμμισε και ανέδειξε τη θετική πείρα που υπάρχει, όπως στην παρέμβαση του Σωματείου στον δήμο Αθηνών, ώστε οι μουσικοί να μην παίξουν τον ύμνο της Ουκρανίας, να μη γίνει δηλαδή η μουσική τους εργαλείο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η στάση αυτή αναγνωρίζεται από τους εργαζόμενους του κλάδου, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη συλλογή υπογραφών ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που έφτασαν πάνω από 1.000.

«Ιδιαίτερα στον χώρο της μουσικής, το Ισραήλ έχει διευρυμένες οικονομικές και προσωπικές σχέσεις με μεγάλο μέρος μουσικών της χώρας», τόνισε, όμως παρά τη δυσκολία, η συστηματική παρέμβαση και δράση του Σωματείου, η ανάδειξη της διαχρονικότητας του Παλαιστινιακού ζητήματος έδωσε ώθηση και αποκάλυψε την τρομοκρατία, ακόμα και τις προσωπικές απειλές του κράτους - δολοφόνου σε μερίδα καλλιτεχνών. Καταλύτη, όπως είπε ο Β. Παρασκευόπουλος, αποτέλεσε η μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης που διοργανώθηκε από τα Σωματεία Μουσικών και Τραγουδιστών, με τη συμμετοχή 1.800 περίπου νέων ανθρώπων του κλάδου. «Σε αυτές τις συνθήκες έχουμε ευθύνη η Τέχνη να εκφράσει τις ανάγκες των πολλών, να αποκαλύψει, να δείξει τον δρόμο της κοινωνικής οργάνωσης της εργατικής τάξης για τα δικά της συμφέροντα», είπε κλείνοντας.

Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, μετατρέποντας το ταξικό αυτό αντάμωμα στη μεγαλύτερη πανεργατική σύσκεψη που έχει πραγματοποιηθεί στη χώρα, με 720 συνδικαλιστικές οργανώσεις και περίπου 2.000 συνδικαλιστές. Πρωτοπόροι εργαζόμενοι, που όλο αυτό το διάστημα έχουν δώσει με τα σωματεία και τους συναδέλφους τους σκληρές μάχες με την εργοδοσία και το κράτος, βρέθηκαν εκεί, σε μια μαζική, ζωντανή, μαχητική διαδικασία.

Εργάτες από τα εργοστάσια, τις Μεταφορές, οικοδόμοι και λιμενεργάτες, εργαζόμενοι στο Εμπόριο, στον Επισιτισμό, με τις τοποθετήσεις τους μετέφεραν πείρα από την αναμέτρηση με την εργοδοσία, αλλά και τα βήματα που μετρά η εργατική τάξη για την ανασύνταξη του κινήματός της. Το ίδιο και συνδικαλιστές από τον χώρο του Δημοσίου, αγωνιστές γιατροί και εκπαιδευτικοί, που συγκρούονται με το δόγμα «τα κεφάλια μέσα» μπροστά στις συνθήκες εμπλοκής της χώρας. Ανάσα και ελπίδα αποτέλεσαν οι ομιλίες από νέα συνδικάτα που έχουν ιδρυθεί σε μεγάλες πολυεθνικές και εργοστάσια, αποδεικνύοντας ότι η τρομοκρατία σπάει όταν οι εργάτες αποφασίζουν να οργανωθούν και να παλέψουν.

Το σύνθημα της Σύσκεψης, «Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους. Οργάνωση και αγώνας για την ανατροπή», πήρε σάρκα και οστά μέσα από την πείρα που μεταφέρθηκε για τη μεγάλη απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, με τους λιμενεργάτες της Ελλάδας να ενώνουν τη φωνή τους με άλλα 20 λιμάνια της Ευρώπης διατρανώνοντας πως «δεν θα βάψουν τα χέρια τους με το αίμα των λαών».

Κάθε τοποθέτηση ανέδειξε τις δυνατότητες αλλά και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν για να βγει η εργατική τάξη στο προσκήνιο απέναντι στην πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, που τσακίζει μισθούς, συντάξεις, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, και σήμερα σέρνει τον λαό στον όλεθρο του πολέμου.

Συγκλονιστική ήταν και η στιγμή που μπήκε στο γήπεδο η πολυμελής αντιπροσωπεία συνδικάτων από όλο τον κόσμο, με τους χιλιάδες συγκεντρωμένους όρθιους να καταχειροκροτούν τους συνδικαλιστές από την Παλαιστίνη, τη Βενεζουέλα, την Τουρκία, τη Χώρα των Βάσκων (Ισπανία), την Κύπρο, την Ιταλία, τη Γερμανία. Την εισήγηση από τη Γραμματεία του ΠΑΜΕ μάλιστα ακολούθησαν οι χαιρετισμοί των συνδικαλιστών από το εξωτερικό, σηκώνοντας όλο το γήπεδο «στο πόδι».

Αυτή η κορυφαία στιγμή γέμισε με αισιοδοξία τους εργάτες, που από την επόμενη κιόλας μέρα οργώνουν τους χώρους δουλειάς οργανώνοντας την απεργία της Πρωτομαγιάς.

Ο «Ριζοσπάστης» δίνει σήμερα συνέχεια στο ρεπορτάζ από τη Σύσκεψη, μεταφέροντας ομιλίες σχετικά με την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, ενώ με την ευκαιρία της παρουσίας τους στη χώρα μας μιλούν στην εφημερίδα μας συνδικαλιστές από τα λιμάνια της Τουρκίας.